Η ηθοποιός Ελένη Βαΐτσου μιλά για την παράσταση που ανεβαίνει στη Θεσσαλονίκη την Πέμπτη 12 ΑπριλίουΣυνέντευξη στην
Ελένη Σκάρπου
Υπάρχει μια ιστορία γραμμένη στα τέλη του 19ου αιώνα -αποτέλεσε την πρώτη μεγάλη επιτυχία του Ζορζ Φεϊντό- η οποία καυτηριάζει με τόλμη και απίστευτο χιούμορ συμπεριφορές και καταστάσεις που επιστρέφουν ξανά και ξανά, ανεξάρτητα από τις εποχές και τα γνωρίσματά τους. Ο «Ράφτης κυριών» κάνει πρεμιέρα στη Θεσσαλονίκη στο θέατρο Αυλαία στις 12 Απριλίου, λίγο μετά το Πάσχα, και θα μας προσφέρει άφθονο γέλιο. Ταχύς ρυθμός, ανατροπές, κοφτερές ατάκες συνθέτουν ένα σύμπαν πικάντικο και κωμικό, που πηγάζει από την αυθεντική φάρσα. Εδώ τα πρόσωπα και τα κοστούμια αλλάζουν και φαίνεται πως «η μπάλα παίρνει» και τη δική μας εποχή, η οποία σίγουρα διακρίνεται από εκείνον τον επιφανειακό καθωσπρεπισμό που τόσο εύστοχα και αστεία μάς αφηγείται ο συγγραφέας.
Οι χαρακτήρες
Στην παράσταση, που μετάφρασε και σκηνοθέτησε ο Δημήτρης Μυλωνάς, παίζουν οι Αλέξανδρος Μπουρδούμης, Μαρούσκα Παναγιωτοπούλου, Ελένη Βαΐτσου, Αννα Ελεφάντη, Ευθύμης Μπαλαγιάννης, Δημοσθένης Φίλιππας, Ελεάνα Στραβοδήμου, Μαρία Χάνου και Γιάννης Σαμψαλάκης.
Για το έργο και τις συνθήκες επί σκηνής μού μιλά η Ελένη Βαΐτσου, που υποδύεται τη Ρόζα: «Είναι μια γυναίκα αρκετά απελευθερωμένη για τα δεδομένα της εποχής, που όμως δεν κρύβεται. Δεν τα πάει καλά με τη δέσμευση και εισβάλλει εντελώς τυχαία στη ζωή του Μουλινό για να την αναστατώσει λίγο παραπάνω. Σαν ρόλος ειναι αρκετά καθαρός ως προς τον χαρακτήρα και δεν δυσκολεύτηκα να τον προσεγγίσω. Ολοι οι χαρακτήρες του έργου είναι αρκετά έντονοι και από την πρώτη ανάγνωση καταλαβαίνεις τις ιδιαιτερότητες καθενός». Κι αν αναρωτιόμαστε ποιος είναι ο Μουλινό, είναι ένας επιφανής γιατρός, παντρεμένος, ο οποίος διατηρεί παράλληλα ερωτική σχέση με άλλη γυναίκα και προκειμένου να ζήσει ανενόχλητος τον παράνομο έρωτά του, νοικιάζει ένα διαμέρισμα, το οποίο μέχρι πρότινος λειτουργούσε ως ραφτάδικο, κι εκεί κανονίζει τις συναντήσεις του, ήσυχα υποτίθεται. Αλλά στο ραφτάδικο αυτό… μόνο ησυχία δεν θα βρει.
Θα… πάθουμε
Σε αυτή, λοιπόν, την παράσταση δεν θα πάμε για να μάθουμε, αλλά για να πάθουμε! «Δεν θα μιλήσω για συγκεκριμένα μηνύματα, γιατί είναι μια παράσταση που δεν θέλει να διδάξει, αλλά να διασκεδάσει! Το έργο αφορά αναγνωρίσιμες συμπεριφορές και καταστάσεις, αλλά δοσμένες με χιούμορ» επισημαίνει η γνωστή ηθοποιός, που η τηλεόραση την έχει αγαπήσει πολύ το προηγούμενο διάστημα, χωρίς, όπως λέει, να είναι το σημείο εκκίνησής της επαγγελματικά: «Ουσιαστικά δεν ξεκίνησα από την τηλεόραση, γιατί είχα έξι, εφτά χρόνια εμπειρίας ήδη στο θέατρο και είχα λάβει μέρος και σε μεγάλες παραγωγές πριν γίνω αναγνωρίσιμη μέσω αυτής. Σίγουρα η τηλεόραση έκανε το όνομά μου γνωστό, αλλά δεν έχω καταλάβει ακόμη κατά πόσο βοηθάει. Μπορεί για κάποιους να είναι ένα συν. Για άλλους, είναι ανασταλτικός παράγοντας για να συνεργαστούν μαζί μου. Δυστυχώς, υπάρχει ακόμη μια προκατάληψη για όσους κάνουν τηλεόραση, και αναφέρομαι κυρίως στις καθημερινές σειρές. Σε δύο χρόνια πιστεύω πως θα μπορώ να πω αν με βοήθησε ή όχι». Επιμένει πως όλα χρειάζονται βάθος χρόνου για να λειτουργήσουν και να δείξουν. Για εκείνη, αυτό που δείχνει την πορεία της ως τώρα είναι οπωσδήποτε το θέατρο.
«Αυτό που θέλω είναι αυτό που μου συμβαίνει τώρα»
«Το θέατρο είναι ο χώρος μου. Ο χώρος όπου θέλω να βρίσκομαι συνεχώς, να δημιουργώ, να συνεργάζομαι, να εξελίσσομαι, να μαθαίνω, να μεταμορφώνομαι, να ωριμάζω. Αυτό που θέλω είναι αυτό που συμβαίνει ήδη… Να αποκτώ εμπειρίες και όμορφες αναμνήσεις» τονίζει η Ελένη και αυτή η διαπίστωση πλαισιώνει τιμητικά τη σημερινή Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου.
Αλλωστε οι περισσότεροι ηθοποιοί δηλώνουν τακτικά ότι το θέατρο φτάνει μέχρι την ψυχή τους. Στην ψυχή της Ελένης Βαΐτσου είναι η υποκριτική και το μέλλον αυτής. «Σχέδια δεν κάνω, τουλάχιστον μακροπρόθεσμα. Είμαι περισσότερο άνθρωπος που εκμεταλλεύεται τα πράγματα που έρχονται όσο καλύτερα μπορεί. Οσον αφορά τα επαγγελματικά μου, δεν είμαι σε θέση να ανακοινώσω κάτι επίσημο ακόμη, παρά μόνο πως θα συνεχίσουμε με τον “Ράφτη κυριών” και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας» καταλήγει.
