Καθηλωμένη στις αγκυλώσεις η Τριτοβάθμια ΕκπαίδευσηΤου
Αντώνη Αντωνάκου
«Μόνο δύο πράγματα είναι
άπειρα, το σύμπαν και
η ανθρώπινη βλακεία, και
δεν είμαι σίγουρος για
το πρώτο».
Αλμπερτ Αϊνστάιν.
Aν ζούσε σήμερα στην Ελλάδα ο Αϊνστάιν, ίσως να αντικαθιστούσε τη βλακεία με την ανευθυνότητα ή ακόμα καλύτερα με την ανηθικότητα. Γιατί σε ποιους άλλους λόγους -εκτός από τη βλακεία, την ανευθυνότητα ή την ανηθικότητα- μπορεί να αποδοθεί η εξαγγελία της κυβέρνησης για αύξηση των εισακτέων στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση κατά 4.000 φοιτητές; Μάλιστα ο φιλοκυβερνητικός Τύπος πανηγυρίζει μιλώντας για αύξηση-ρεκόρ, που εκτοξεύει τους εισακτέους στους 74.692.
Ιδιαίτερα στη Νομική Αθηνών προβλέπεται αύξηση 25% των εισακτέων. Οσο για τον «υπερπληθυσμό» και την ανεργία των δικηγόρων, καμία ανησυχία. Μπορούν να κάνουν ό,τι και ορισμένοι δημοσιογράφοι, που όταν δεν υπάρχουν ειδήσεις τις δημιουργούν. Φυσικά ο λαϊκισμός και η ανευθυνότητα -και στον χώρο της Εκπαίδευσης- στην Ελλάδα δεν είναι καινούργιο φαινόμενο.
Η αύξηση των εισακτέων, ως υποκατάστατο της πιο ακραία λαϊκίστικης θέσης περί ελεύθερης πρόσβασης, αποπροσανατολίζει από το πραγματικό πρόβλημα, που είναι η ανικανότητα της Πολιτείας να ανταποκριθεί στις ανάγκες αλλά και στη μοναδική σε ένταση ζήτηση ουσιαστικής Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης. Η Πολιτεία προσπαθεί να στριμώξει αυτή τη ζήτηση σε κακής ποιότητας τριτοβάθμια ιδρύματα, όπου βασιλεύει η ανευθυνότητα της αντιγραφής, του «πολιτικού 5» και της συναλλαγής με τις κομματικές νεολαίες.
Σε ΑΕΙ και ΤΕΙ, τα οποία επαίρονται αντί να κρύβονται από ντροπή, όταν κάποιο καταφέρνει να τρυπώσει στα 500 πρώτα παγκοσμίως, και μέσα στα οποία οι άριστοι απογοητεύονται και συνθλίβονται, ενώ οι αδύναμοι και οι οικογένειές τους έχοντας την εντύπωση ότι σπουδάζουν στην πραγματικότητα αποκτούν πτυχίο delivery. Γιατί το θέμα δεν είναι πόσους πτυχιούχους παράγουν αλλά πόσοι και τι επιπέδου επιστήμονες αποφοιτούν από αυτά.
Την ίδια ώρα που η «κοινότητα των προοδευτικών» με τα στήθη προτεταμένα προασπίζεται τον «δημόσιο» χαρακτήρα της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης στο όνομα των «ίσων ευκαιριών και της πλέριας δημοκρατίας», οι έχοντες και κατέχοντες, οι γνωρίζοντες και οι «παροικούντες την Ιερουσαλήμ της εξουσίας» στέλνουν τα βλαστάρια τους, και καλά κάνουν, στο Harvard, στο LSE, στο Stanford κ.λπ. για να γυρίσουν «τεχνοκράτες», στελέχη διεθνών οργανισμών (ΔΝΤ, ΟΟΣΑ κ.λπ.) ή για να πάρουν τη σκυτάλη από τους γονείς τους στα πανεπιστήμια ή στην πολιτική.
Το ηθικό ερώτημα όμως είναι τι γίνεται με τους πραγματικούς αριστούχους, που παγιδεύονται σε ιδρύματα από τα οποία δεν αποφοιτούν καταρτισμένοι επιστήμονες αλλά ημιμαθείς και απογοητευμένοι πτυχιούχοι.
Η Ελλάδα έπρεπε να είναι σπουδαίο περιφερειακό πολιτιστικό και πνευματικό κέντρο, με πανεπιστήμια παγκόσμιας ακτινοβολίας, τα οποία θα προσείλκυαν φοιτητές και καθηγητές από όλο τον κόσμο και θα είχαν αποφοίτους περιζήτητους παντού. Αντί γι’ αυτό μένει καθηλωμένη στον βάλτο αγκυλώσεων, ιδεολογημάτων και συμφερόντων αποδεικνύοντας ότι είναι άξια της μοίρας της.
