Στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου ο Αντώνης Σαμαράς αποφάσισε να αδικήσει τον εαυτό του: Επί έναν ολόκληρο μήνα κρυβόταν από τις τηλεοράσεις. Δεν έδινε συνεντεύξεις. Είχε κάνει ακόμη μια φορά αυτό το λάθος, στις πρώτες εκλογές, του 2012, και τότε δεν καταλαβαίναμε γιατί, αλλά, όπως απεδείχθη εκείνη την εποχή, η αιτία ήταν άλλη: Είχε χειρουργηθεί μυστικά στο μάτι του τα χαράματα μιας μέρας, προκειμένου να μην το μάθουν οι πολιτικοί αντίπαλοί του, και με εντολή ιατρού απέφευγε τα φώτα (σκεφτείτε ότι έκανε αξημέρωτα λέιζερ χωρίς αναισθησία σε ιδιωτικό ιατρείο της Ρηγίλλης).
Σε αυτές τις εκλογές ήταν ακατανόητο όμως το γιατί. Ακύρωσε εμφάνιση στο Mega, αρνήθηκε στο Star και έδωσε δύο μαγνητοσκοπημένες (ΝΕΡΙΤ – ΑNT1) με τραγικά επικοινωνιακά αποτελέσματα. Η κονσέρβα δεν είναι το ίδιο με το ζωντανό. Υπό αυτή την έννοια και με δεδομένη την αποστροφή του πρώην πρωθυπουργού στις μη οργανωμένες συζητήσεις, μου έκανε θετική έκπληξη η συμμετοχή του στην τρίωρης διάρκειας εκπομπή των Νίκου Ευαγγελάτου και Oλγας Τρέμη στο Mega, χωρίς προαπαιτούμενα. Και τούτο διότι ο Σαμαράς δεν τα συνηθίζει αυτά. Αν δεν έχει προετοιμαστεί άριστα για να γράψει «είκοσι» -υπό την έννοια ότι πρέπει να ξέρει μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια- και αν δεν έχει καθαρή εικόνα για όσα δυνητικά θα συμβούν σε μια τηλεοπτική συνέντευξη, την αποφεύγει. Στο Mega προχθέςέδειξε κάτι που γνωρίζουμε καλά όσοι τον συναντούμε ιδιωτικά:
Είναι ένας κανονικός άνθρωπος, που χαμογελά, ευγενής, αστός, καμία σχέση με τον μίζερο εαυτό που λανσάρισε κατά την πρωθυπουργία του. Εδειξε επίσης και κάτι άλλο: Ηταν πλήρης. Εδωσε απαντήσεις ακόμη και για ενοχλητικά θέματα. Εντάξει, μπορεί να μην ήταν σούπερ, μπορεί να μη συνάρπασε τα πλήθη, μπορεί με τη γλώσσα του σώματός του να αδίκησε τις απαντήσεις του -καθιστός δεν μπορεί να διαχειριστεί το ύψος του και σκύβει συνεχώς-, αλλά αυτό δεν αναιρεί την ουσία. Για τις περιστάσεις είναι ένας πλήρης αρχηγός αξιωματικής αντιπολίτευσης και, αν ο Τσίπρας ήξερε να διαχειριστεί τις πικρίες του, θα κέρδιζε πολλά από εκείνον. Ειδικά στις σχέσεις του με τους Ευρωπαίους ηγέτες.
Το μόνο άσχημο στην εμφάνιση Σαμαρά είναι ότι ήρθε πολύ αργά. Είναι πλήρης ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Μεταδίδει ασφάλεια. Δεν είμαι όμως καθόλου σίγουρος αν η κοινωνία έχει πλέον προσδοκίες από εκείνον. Το σημαντικό στην πολιτική είναι ο συγχρονισμός με την Ιστορία. Το 2012 ο Σαμαράς κατάφερε να συγχρονιστεί μαζί της. Το 2015, δύσκολο.
Μανώλης Κοττάκης
