➜ «Συγγνώμη που αργώ… Τα άτιμα τα χέρια μου» δικαιολογείται χθες το πρωί, την ώρα που περιμένω να κλείσει το καπάκι του καφέ. «Γιατί, τι έχουν τα χέρια σου, ρε κούκλα;» τη ρωτάω.
- Του Γιώργου Χατζηδημητρίου
➜ «Εχω αρθρίτιδα» μου λέει με μια φευγαλέα συννεφιά στο βλέμμα, χαμηλώνοντας τη φωνή.
➜ Την κοιτάζω έκπληκτος σαν για να βεβαιωθώ ότι δεν έχω πέσει τόσο έξω. Ενα λυγερό, πανέμορφο πλάσμα, δροσερή, αεικίνητη σβούρα, με χιούμορ που πετάει σπίθες και υπέροχο χαμόγελο. Αρθρίτιδα εσύ; Νέο κορίτσι; «Ναι… Αυτοάνοσο» απαντά με συγκατάβαση, αλλά την παλεύω!
➜ «Τα καλά παιδιά την πατάνε συνήθως» της λέω αμήχανα κι εγώ -και τι να πεις… «να μην αγχώνεσαι;» που συμβουλεύουν καμιά φορά οι γιατροί;-, πληρώνω γρήγορα τον καφέ και φεύγω.
➜ Λίγο μετά στις εφημερίδες που αγοράζω πακέτο με την «κυριακάτικη δημοκρατία» διαβάζω στο σπίτι ότι τέσσερις στους πέντε ανθρώπους που υποφέρουν από αυτοάνοσα σήμερα είναι γυναίκες…
➜ Γέμισαν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όλη μέρα χθες με λιγωμένες αναρτήσεις συντριπτικά μελό περιεχομένου με ανυπόφορες κοινοτοπίες γεμάτες, για το «άλλο μισό του Ουρανού».
➜ Δεν είναι ημέρα για ευχές η 8η Μαρτίου. Είναι ημέρα οργής! Για τη χαμηλή κοινωνική θέση όπου καταδικάζει η βολεμένη ανδροκρατία τις γυναίκες, αυτά τα ανήμερα θηρία που, όπως λέει ο Καζαντζάκης, «αυτές κρατάνε τα κρικέλια του κόσμου»!
➜ Θα αφήσω στην άκρη τη σωματική βία που υφίστανται και που καταλήγει συχνά στον θάνατο. Πέρα από την οργή μου -έχω πλακώσει στις γρήγορες ένα τσογλάνι μια φορά στο τραμ που κακομεταχειριζόταν την κοπέλα «του»-, οι διαστάσεις του θέματος με υπερβαίνουν. Στους ανθρώπους της σειράς μου πιστεύω ότι λίγοι άνθρωποι υπάρχουν που να μην έχουνε δει στο σπιτικό τους μια σκηνή ενδοοικογενειακής βίας, και το λέω εμπειρικά. Οταν ρώτησα τους φίλους μου μια φορά που τα πίναμε χαλαρά στη σχολή, ήταν σαν να έριξα μπόμπα κι όλοι «τη στρίψανε γαλλικά»…
➜ Για να μην πω πόσα «αφεντικά» αξιώνουν ιταμά, εκμεταλλευόμενα τη θέση τους, από τις γραμματίνες (που μπορεί αυτές να είναι και φερέλπιδες λειτουργοί της Δικαιοσύνης) να φοράνε γόβες για να τους φτιάχνουν…
➜ Κοιτώ κάτι δικηγορίνες που επιστρέφουν κατάκοπες από την Ευελπίδων με φακέλους φορτωμένες υπό μάλης στο γραφείο τα απομεσήμερα όταν στέκομαι για κάνα δυο νευρικά ποτά στη στοά του Φώντα και η ψυχή μου θλίβεται… Αυτό το χτύπημα των τακουνιών στο έδαφος δεν έχει τίποτε γοητευτικό. Μόνο αίμα και διαψεύσεις.
➜ Θα σταθώ όμως σε μια άλλη μορφή βαριάς βίας. Στην Ελλάδα, οι αποκλίσεις στους μισθούς μεταξύ ανδρών και γυναικών διαφέρουν σημαντικά από κλάδο σε κλάδο και κυμαίνονται από 8,6% έως και 40,5%.
➜ Στην κορυφή των αρνητικών επιδόσεων για το 2024 βρίσκεται ο κλάδος της ενημέρωσης και επικοινωνίας, όπου οι ακαθάριστες ωριαίες αποδοχές των γυναικών υπολείπονται κατά 25,3% σε σχέση με εκείνες των ανδρών.
➜ Μάλιστα, η απόκλιση αυτή εμφανίζει αυξητική τάση τα τελευταία δύο χρόνια. Κι αυτό, ενώ τραβάμε το ίδιο κουπί… Μας κάνουν χάρη -και το εννοώ!- οι Γυναίκες του κλάδου που μας λένε και καλημέρα…
Από τη στήλη «Σχοινί κορδόνι» της «δημοκρατίας»
