Ο Γιώργος Μαρίνος έμεινε μακριά από τη δημοσιότητα με δική του θέληση για πολλά χρόνια. Επέλεξε το κέλευσμα του ποιητή Δημητρίου Παπαρρηγόπουλου, που έφυγε από τη ζωή νέος. Ο Μαρίνος επέλεξε να φύγει από τη δημόσια ζωή ακμαίος, ακολουθώντας τους στίχους του ποιητή που έγραψε για το χρυσελεφάντινο άγαλμα της Αθηνάς, το οποίο «χάθηκε» από τον Παρθενώνα ξαφνικά:
«Καλύτερον! Δεν αγαπώ ρυτίδας εις το κάλλος, δεν αγαπώ ερείπια και όγκον συντριμμάτων/ γλυκύτερος ο θάνατος ή των ετών ο σάλος, αργά ροφών την ύπαρξιν και ράκη αναπλάττων./ Τι έγινε το άγαλμα; Ουδείς γνωρίζει πλέον! Ουδείς το είδεν άμορφον, παλαιόν προς τον χρόνον./ Ακμαίον το απήλαυσαν, το έχασαν ακμαίον και μένει ζώσα η εικών της καλλονής του μόνον»…
Ο Γιώργος Μαρίνος, που ήταν «μια ομάδα και μια εποχή μόνος του», αποσύρθηκε αιφνιδιαστικά από το προσκήνιο, έχοντας απολαύσει δόξα, δημοσιότητα, συμπάθεια, έχοντας δημιουργήσει σχολή ολόκληρη, την οποία ακολούθησαν άλλοι, επιτυχώς ή χωρίς επιτυχία. Κανείς, όμως, δεν είχε τη δική του φινέτσα, το τακτ και την αμεσότητα. Χωρίς ποτέ να προσφύγει στη βωμολοχία ή τη χυδαιότητα, μπορούσε να κρατά τον θεατή-ακροατή σε εγρήγορση, καθώς ποτέ δεν ήξερες ποια θα ήταν η επόμενή του κίνηση.
Από μαθητής της τελευταίας τάξεως του γυμνασίου άρχισα να τον παρακολουθώ. Στην Πλάκα τον είχαμε απολαύσει σε τραγούδια όχι μόνον σατιρικά, αλλά και βαθιά τρυφερά. Πρώτη φορά τον είδα, μαθητής, με τους γονείς μου στην παράσταση «Οδός Ονείρων» του Μάνου Χατζιδάκι, όπου τραγούδησε θυμίζοντάς μας ότι «κάθε κήπος έχει μια φωλιά για τα πουλιά»… Ενα τραγούδι που, όποτε βρεθούμε σε συντροφιά, το παίζω στο πιάνο και το τραγουδούν όλοι, ανεξαρτήτως ηλικίας! Και πάντα διερωτώμαι: «Μα, πώς το ξέρουν;» Είναι κάποιοι καλλιτέχνες που περνούν στο υποσυνείδητο χωρίς να μπορείς να καταλάβεις πώς συμβαίνει αυτό.
Πριν από αρκετά χρόνια, όταν εργαζόμουν ως μουσικός στο Οn the Rocks της Βάρκιζας, είχαμε μαζί μας στο πρόγραμμα ένα νέο, ταλαντούχο κορίτσι, που από την πρώτη στιγμή μάς έδειξε ότι είχε ιδιαίτερη σκηνική παρουσία – εκτός από την πολύ καλή φωνή. Ο Γιώργος Μαρίνος ήλθε δυο τρεις φορές στο κέντρο και κάποια στιγμή μάθαμε ότι η τραγουδίστριά μας δέχθηκε πρόταση από τον σπουδαίο αυτόν καλλιτέχνη. Εκτοτε η Πωλίνα, ένα χαρισματικό και δυναμικό πλάσμα, βρέθηκε δίπλα στον μεγάλο περφόρμερ και είχε σπουδαία εξέλιξη.
Και μόνο για το ότι την ξεχώρισε και επισήμανε το ταλέντο της, κατάλαβα ότι επρόκειτο για καλλιτέχνη με ιδιαίτερα υψηλή αίσθηση. Αργότερα γίναμε τακτικοί θαμώνες της Μέδουσας και τον απολαμβάναμε, μέχρι που αποφάσισε να μας αφήσει, πριν «φύγει» χθες, οριστικά, σε άλλη διάσταση. Στο καλό…
Η ΑΚΙΣ
