Για κάθε καθεστώς που δεν είναι δημοκρατικό η απόκτηση πυρηνικών λογίζεται ως διαβατήριο – ως ένα «laissez-passer» προς την πολιτική μονιμότητα
Εννοείται, η παρένθεση εισάγει συνάρτηση και το ερώτημά της είναι μεταβλητό. Στη θέση του Ιράν μπορεί να μπει η Κίνα ή η Ρωσία αλλά και άλλες εκτός Δύσης πολιτικά συγκεντρωτικές χώρες, που έχουν (ή δηλώνουν ότι έχουν) ή επιθυμούν να αποκτήσουν πυρηνικά (όπως η Βόρεια Κορέα).
- Του Α. Π. Δημόπουλου
Γιατί, ακριβώς, εάν το καθεστώς του Ιράν δεν είχε, ως «raison d’être», την απόκτηση πυρηνικών, όσα βλέπουμε σήμερα δεν θα είχαν συμβεί – συμβαίνουν όμως, γιατί, σε ένα έλλογο σύμπαν τουλάχιστον, οι εγκληματίες μουλάδες ήταν οι τελευταίοι που θα αφήνονταν να αποκτήσουν όπλα μαζικής καταστροφής.
Οχι απλώς γιατί το μόνο που έλειπε στον κόσμο θα ήταν να διαθέτουν τέτοια όπλα άνθρωποι συγκριτικά πιο έτοιμοι να τα χρησιμοποιήσουν στο μάλλον ανέλεγκτο «όνομα του Θεού», αλλά γιατί, κατ’ ελάχιστον, η απόκτησή τους θα καθιστούσε πολιτικά απρόσβλητο το καθεστώς. Γιατί, τελικά, για κάθε καθεστώς που δεν είναι δημοκρατικό η απόκτηση πυρηνικών λογίζεται ως διαβατήριο – ως ένα «laissez-passer» προς την πολιτική μονιμότητα.
Και αυτό αποδεικνύεται εκ του αποτελέσματος σε σχέση με όσες πολιτικά συγκεντρωτικές χώρες διαθέτουν ήδη πυρηνικά – όταν ακούμε κάθε μέρα, λ.χ., από την Κίνα ή τη Ρωσία ότι με οποιαδήποτε εκδοχή των πραγμάτων (και ανεξαρτήτως της έκβασης εστιών σύγκρουσης, όπως στην Ταϊβάν και την Ουκρανία) αυτές «δεν μπορούν να ηττηθούν» (λόγω πυρηνικών), το νόημα είναι πρωτίστως πολιτικό: σημαίνει ότι τα καθεστώτα τους «δεν μπορούν να ανατραπούν» (εκτός «εκ των έσω», όπως με την ΕΣΣΔ το 1989). Πώς οι μουλάδες να μην επιδίωκαν το αυτό;
Και βέβαια, η χώρα που ευθύνεται για αυτόν τον στρεβλό μηχανισμό, που κατέστησε τα πυρηνικά όπλα πολιτικό διαβατήριο διαφυγής από τη λογοδοσία της δημοκρατίας (αλλά και της Ιστορίας), είναι η ίδια χώρα που επί δεκαετίες τώρα προσπαθεί να άρει τις συνέπειες όσων η ίδια προκάλεσε. Γιατί, παρά τις σπουδαιοφανείς κενολογίες που κατακλύζουν τον δημόσιο λόγο και παρουσιάζουν τις ΗΠΑ ως εξαγωγέα ιμπεριαλισμού και εμπόδιο σε έναν «πολύ-πολικό κόσμο» (ευφημισμός, που σημαίνει ότι πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά ανελεύθερα καθεστώτα δικαιούνται αξιακή ισοδυναμία με τις δυτικές δημοκρατίες), η ιστορική αλήθεια είναι ακριβώς η αντίστροφη.
Γιατί, εάν οι ΗΠΑ ήταν πράγματι μια ιμπεριαλιστική δύναμη που ήθελε να χτίσει έναν «μονο-πολικό κόσμο», θα το είχαν πράξει, όταν είχαν το μονοπώλιο αυτού ακριβώς που εκλαμβάνεται σήμερα ως η απόλυτη εγγύηση ότι αυτό δεν θα συμβεί – τη διαθεσιμότητα πυρηνικών όπλων δηλαδή από στρατηγικούς ανταγωνιστές όπως η Κίνα ή η Ρωσία (αλλά και παρείσακτους, όπως η Βόρεια Κορέα ή υποθετικά το Ιράν). Αλήθεια, τι θα γινόταν στον κόσμο εάν υποθέταμε ότι δεν υπήρχαν πυρηνικά και έξαφνα αποκτούσε μόνη πυρηνικά η Κίνα του Σι (ή άλλοτε του Μάο);
Ή η Ρωσία του Πούτιν (ή άλλοτε η ΕΣΣΔ του Στάλιν); Ή το Ιράν των Χαμενεΐ ή του Χομενεΐ. Πόσες εβδομάδες(ή ημέρες) θα περνούσαν έως ότου να υποχρεωθούμε όλοι σε κανονική υποτέλεια; Οταν όμως οι ΗΠΑ απέκτησαν μόνες το 1945 πυρηνικά και μπορούσαν να επιβάλουν «δυτική δημοκρατία» και μια γνήσια Pax Americana παντού, έκαναν το αντίθετο. Ιμπεριαλιστές, να σου πετύχουν!
Στην πραγματικότητα το «τέλος της ιστορίας» για το οποίο μίλησε άσφαιρα ο Fukuyama το 1992 μπορούσε πράγματι να συμβεί το 1945. Αντ’ αυτού όμως τι συνέβη; Οχι απλώς ο Στάλιν αφέθηκε ανενόχλητος να αποκτήσει και αυτός πυρηνικά, επιτυγχάνοντας έτσι στρατηγική ισοτιμία του κομμουνισμού το 1949, αλλά ο κομμουνισμός αφέθηκε να προελάσει προκαταβολικά στην Ανατολική Ευρώπη (που υποδουλώθηκε) και αργότερα παντού.
Με άλλα λόγια, ο στρεβλός κόσμος που ζήσαμε έκτοτε (με τα πυρηνικά όπλα να αποτελούν ρεαλιστικό μηχανισμό πολιτικής μονιμότητας ακόμα και για ένα τόσο απεχθές καθεστώς, όπως αυτό της Τεχεράνης) έχει ως απώτερη γενεσιουργό αιτία τα όσα επέτρεψαν το 1945 οι ΗΠΑ, μην εξάγοντας «δυτική δημοκρατία» παντού, πράγμα που, εάν είχε συμβεί, ο κόσμος μας θα ήταν ασύγκριτα καλύτερος και μερικές από τις μεγαλύτερες τραγωδίες της Ιστορίας θα είχαν αποφευχθεί – η διαίρεση της Ευρώπης, τα γκουλάγκ και τα ψυχιατρεία του «υπαρκτού σοσιαλισμού», ο διαμελισμός της Κορέας και η εκατόμβη της Ινδοκίνας, οι γενοκτονίες των Ερυθρών Χμερ στην Καμπότζη και του Mengistu Haile Mariam στην Αιθιοπία, η υποδούλωση της Κίνας και το τρελοκομείο της «Πολιτιστικής Επανάστασης», αλλά και η εκκόλαψη του «αβγού του φιδιού» του ισλαμικού φονταμενταλισμού.
Η βία
Και η Νέμεσις όλων αυτών που προκάλεσαν οι ΗΠΑ με την άφρονα πολιτική της περιόδου 1945-1949 υπήρξε ακριβώς η αέναη εμπλοκή τους στον κόσμο αδόκητης πυρηνικής ισοτιμίας, που οι ίδιες τότε επέτρεψαν και τον οποίο προσπαθεί έκτοτε, μάταια, να διορθώσει κάθε Αμερικανός πρόεδρος «σε δόσεις» – παρεμβατικότερος ή μη, ο πρόεδρος Τραμπ εντάσσεται στο ίδιο μοτίβο Σισύφου.
Οχι βέβαια ότι δεν αποτελεί ευχής έργον να μην αποκτήσουν πυρηνικό διαβατήριο οι μουλάδες του Ιράν, όμως αυτό δεν αναιρεί το άχθος ενός «πολυ-πολικού κόσμου», που κατά βάση στηρίζεται στην πολιτική βία της πυρηνικής ισοτιμίας. Και για ποια «στρατηγική αντιμετώπισης» της Κίνας (ή της Ρωσίας) μιλούν τελικά;
Γιατί αυτή η «αντιμετώπιση» συναντά το ίδιο όριο κάθε βερμπαλισμού που προσκρούει στην πραγματικότητα και εν προκειμένω αυτήν της πυρηνικής ισοτιμίας, που οι ίδιες οι ΗΠΑ δημιούργησαν και μόνος τρόπος αυτή να ανατραπεί θα είναι μια μελλοντική υπέρβαση του τεχνολογικού κύκλου – ποιος όμως εγγυάται ότι αυτή δεν θα προέλθει αυτήν τη φορά από την Κίνα;
