Είναι δυνατόν να μιλάμε για «ήρεμα νερά» με τους αμετανόητους γενοκτόνους, όταν ξεδιάντροπα και ενώπιον της διεθνούς κοινότητας, και μάλιστα παρουσία των συμμάχων, διαφημίζουν πώς θα καταλάβουν ελληνικό νησί, αν προλάβουν, φυσικά;
Οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις διεξάγουν ανά δύο έτη τη μεγάλης κλίμακας διακλαδική άσκηση EFES, στην οποία συμμετέχουν τις δύο τελευταίες δεκαετίες και στρατιωτικά τμήματα ξένων χωρών, ανάμεσα στις οποίες και συμμαχικές.
Η όλη διαδικασία δεν είναι μια απλή άσκηση. Περιλαμβάνει εξέταση επιχειρησιακών σχεδίων με τη συμμετοχή επιτελών εμπλεκόμενων σχηματισμών και, με βάση τις απαιτήσεις των σχεδίων και το σενάριο που εγκρίνεται σε ανώτατο πολιτικό επίπεδο, δηλαδή από τον πρόεδρο της Δημοκρατίας, προχωράει ο σχεδιασμός και στη συνέχεια η εκτέλεση της άσκησης.
Το περίεργο είναι ότι, ενώ το σενάριο και η ίδια η άσκηση παραπέμπουν σε κατάληψη νήσου και μάλιστα ελληνικού, δεδομένων των σχετικών τουρκικών διεκδικήσεων, δέχονται και συμμετέχουν συμμαχικές χώρες σε μια ενέργεια που εμφανώς στρέφεται εναντίον της συμμάχου Ελλάδας, ενώ είναι ανεξήγητο το γεγονός ότι η Ελλάδα δεν διαμαρτύρεται για το θέμα ούτε στους κόλπους της Συμμαχίας (ΝΑΤΟ) ούτε στις χώρες που συμμετέχουν.
Η άσκηση EFES-2026 έλαβε χώρα στην Κωνσταντινούπολη και τη Σμύρνη μεταξύ 11 Απριλίου και 21 Μαΐου 2026. Στο πλαίσιο της άσκησης εξετάστηκαν τα σχέδια σε περιβάλλον ηλεκτρονικού υπολογιστή από τις 11 μέχρι τις 17 Απριλίου, ενώ διάφορες φάσεις της άσκησης διεξήχθησαν επί του πεδίου με πραγματικά πυρά από τις 20 Απριλίου μέχρι τις 21 Μαΐου 2026.
Ενδεικτικό της σπουδαιότητας της άσκησης είναι το γεγονός ότι σ’ αυτήν συμμετείχαν το υπουργείο Εθνικής Αμυνας, το Γενικό Επιτελείο, η Διοίκηση Στρατού Ξηράς, η Διοίκηση Ναυτικών Δυνάμεων, η Διοίκηση Πολεμικής Αεροπορίας, η Διοίκηση Ειδικών Δυνάμεων του Γενικού Επιτελείου, η Γενική Διοίκηση Στρατοχωροφυλακής, η Διοίκηση Ακτοφυλακής, άλλα υπουργεία, δημόσιοι φορείς/οργανισμοί και οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών, καθώς και στρατιωτικά τμήματα από 23 χώρες, μεταξύ των οποίων οι ΗΠΑ, η Ιταλία, η Ρουμανία, η Ουγγαρία, η Αλβανία, τα Σκόπια, η Βοσνία-Ερζεγοβίνη, το Αζερμπαϊτζάν, η Κιργιζία, η Μογγολία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, η Γεωργία, το Καμερούν και η Λιβύη.
Στην τελική φάση της άσκησης διεξήχθη αποβατική επιχείρηση με αποβατικά πλοία και ταχύπλοα σκάφη, με την υποστήριξη πυρών ναυτικού πυροβολικού, αεροπορίας και επιθετικών αεροσκαφών.
Εντύπωση προκάλεσε το γεγονός ότι στην άσκηση υπήρχε επεισόδιο «κατάληψης εχθρικού πλοίου που εντοπίστηκε να μεταφέρει λαθραία βοήθεια στη ζώνη των συγκρούσεων», που υλοποιήθηκε από ομάδες Υποβρύχιας Επίθεσης (SAT) με πολυεθνικές μεικτές μονάδες. Δηλαδή, στρατιωτικά τμήματα από άλλες χώρες, ενδεχομένως και συμμαχικές, συμμετείχαν σε επιχείρηση κατάληψης εχθρικού, δηλαδή ελληνικού, πλοίου στη θάλασσα του Αιγαίου.
Να σημειωθεί επίσης ότι στην άσκηση χρησιμοποιήθηκαν εγχώρια παραγόμενα μη επανδρωμένα αεροσκάφη/χερσαία/θαλάσσια οχήματα, «έξυπνα» πυρομαχικά και συστήματα διοίκησης και ελέγχου, ενώ λειτούργησε και σχετική έκθεση τέτοιων συστημάτων στο πλαίσιο της άσκησης.
Αυτά με το επιχειρησιακό σκέλος της άσκησης, στην οποία συμμετείχαν περισσότεροι από 10.000 στρατιωτικοί, ανάμεσα στους οποίους και στρατοκρατικοί από 50 χώρες, άλλοι ως ασκούμενοι και άλλοι ως παρατηρητές.
Υπάρχει, όμως, και το πολιτικό σκέλος. Πώς είναι δυνατόν να συμμετέχουν σε μια άσκηση που είναι ΕΜΦΑΝΕΣΤΑΤΟ ότι αφορά κατάληψη ελληνικής νήσου τμήματα και παρατηρητές συμμαχικών χωρών και πώς είναι δυνατόν η Ελλάδα να μη διαμαρτύρεται στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ γι’ αυτήν την επιθετική πράξη;
Για να κατανοήσουμε την πολιτική διάσταση του θέματος, θα εξετάσουμε μία εκδοχή, κατά την οποία η Ελλάδα, με εκατοντάδες άρματα και τεθωρακισμένα οχήματα, με την υποστήριξη πυροβολικού, πολεμικής αεροπορίας και επιθετικών ελικοπτέρων, έκανε κάθε χρόνο άσκηση διάβασης ποταμού και προέλασης σε εχθρικό έδαφος, προσομοιάζοντας διάβαση του Εβρου και κατάληψη της Ανατολικής Θράκης. Σε αυτήν την περίπτωση είναι δυνατόν να μην αντιδρούσε πολιτικά αλλά και στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ η Τουρκία;
Επίσης, είναι δυνατόν να δέχονταν συμμαχικές χώρες να συμμετέχουν σε μια τέτοια άσκηση που στρέφεται εναντίον άλλης συμμαχικής χώρας;
Μήπως ήλθε η ώρα να δούμε αλλιώς το θέμα της επιθετικότητας της Τουρκίας, όπως αυτή επιδεικνύεται μέσω της εν λόγω άσκησης, και μήπως ήλθε η ώρα να κάνουμε και κανένα διάβημα στους συμμάχους μας που συμμετέχουν σε αυτήν την αθλιότητα της Αγκυρας;
Τέλος, είναι δυνατόν να μιλάμε για «ήρεμα νερά» με τους αμετανόητους γενοκτόνους, όταν ξεδιάντροπα και ενώπιον της διεθνούς κοινότητας, και μάλιστα παρουσία των συμμάχων, διαφημίζουν πώς θα καταλάβουν ελληνικό νησί, αν προλάβουν, φυσικά, γιατί εν τω μεταξύ τα αποβατικά τους μπορεί να έχουν βυθιστεί και να γίνουν πολύ καλοί ψαρότοποι;
