Πέρασα πάλι, προχθές, από το The Ellinikon, το ακατάληπτο αυτό πολεοδομικό έκτρωμα που θα αλλάξει τα πάντα στην Αττική, που θα φέρει χιλιάδες νέους κατοίκους σε μια πόλη που δεν χωρά ούτε έναν περισσότερο, που θα αλλοιώσει τη διαστρωμάτωση του πληθυσμού, καθώς θα μειωθούν ακόμη περισσότερο οι συνεχώς μειούμενοι ελληνόφωνοι λεκανοπεδίτες!
Αν η Αθήνα ήταν μια περιοχή διαφορετική, αν δεν ήταν υπερκορεσμένη πολεοδομικά και πληθυσμιακά, αν δεν είχε πλήρως τσιμεντοποιηθεί, αν είχε το στοιχειώδες για μια σύγχρονη πόλη πράσινο, ίσως το The Ellinikon να μπορούσε κάπου να «χωρέσει». Αλλά γιατί τόσο τσιμέντο πάνω στο τσιμέντο; Γιατί αυτή η εξαφάνιση ενός πνεύμονα που θα μπορούσε να έχει ήδη μεταβληθεί σε ένα ελληνικό Σέντραλ Παρκ όπως αυτό της Νέας Υόρκης;
Οσο για τον ξεκάρφωτο ουρανοξύστη, μακάρι να μπορούσαμε να έχουμε χίλιους τέτοιους, ώστε να απελευθερωθούν οικοδομικά τετράγωνα και να αποκτήσουμε αναπνοές στην άχαρη και αφιλόξενη πλέον Αττική. Το έκαναν στη Σιγκαπούρη και πέτυχε. Ηταν μια σκέψη που είχε διατυπώσει ως πρόταση ο αείμνηστος Σωτήρης Παπαπολίτης, όταν είχε διεκδικήσει τον Δήμο Πειραιώς.
Μια σειρά ουρανοξυστών, υψηλότερων από τον Πύργο του Σκυλίτση, ώστε να απαλλοτριωθούν τετράγωνα με πολυκατοικίες και να αποκτήσει ο Πειραιάς πράσινο, αφού είναι η πόλη με το λιγότερο πράσινο σε ολόκληρη τη Μεσόγειο. Υπονομεύτηκε, όμως, «εκ των έσω» ο Σωτήρης και ο Πειραιάς πέρασε στην εποχή των δοκιμασιών…
Εβλεπα, λοιπόν, το έκτρωμα του Ελληνικού, με κάτι κακοφτιαγμένες «αν. μπλοκ» κατοικίες που απέκρυψαν πλέον την παραλία από τον δρόμο, με αμέτρητους γερανούς, με ένα καζίνο Χαρντ Ροκ να έχει ήδη αρχίσει να υψώνεται και σκεπτόμουν πόσο όμορφη θα ήταν η περιοχή αν κάποιοι, που κόπτονται υπέρ της πατρίδος, δεν είχαν παραχωρήσει «τα άγια τοις κυσί», φέρνοντας, αντί για τον πράσινο πνεύμονα που ονειρευόμασταν όταν κλείναμε το αεροδρόμιο, ακόμη μία τσιμεντένια τερατογραφία, που θα ανάβει και θα κορώνει ακόμη περισσότερο την ήδη φλεγόμενη περιοχή.
Είναι, ίσως, η πρώτη φορά που παραχωρούνται με τόσο κυνικό τρόπο το οξυγόνο και η ελπίδα στο αδηφάγο κατασκευαστικό όργιο, που κατέστρεψε την Αττική τα τελευταία πενήντα χρόνια και εξακολουθεί να την καταστρέφει. Δυστυχώς, δεν θα ζήσουμε -η γενιά μας- για να δούμε πόσο γρήγορα θα «ρημάξει» αυτό το μεγαλεπήβολο σχέδιο, που μάλλον θα έχει την τύχη των ολυμπιακών έργων.
Εβλεπα τους τσιμεντένιους σκελετούς των κτιρίων και στο μυαλό μου έρχονταν εικόνες από την ταινία «Mad Max». Κάτι τέτοιο, νομίζω, θα συμβεί όταν θα καταλαγιάσει ο ορυμαγδός των σόσιαλ και της πλαστής ευδαιμονίας. Καλά να τα πάθουμε, ας προσέχαμε!
Η ΑΚΙΣ
