Το Πρωτοδικείο δικαίωσε δύο εργαζόμενες του Δήμου Μαρκοπούλου Μεσογαίας, αναδεικνύοντας ταυτόχρονα το αδιέξοδο στελέχωσης και χρηματοδότησης που αντιμετωπίζουν πλέον οι δήμοι σε όλη τη χώρα
Δικαστική δικαίωση πέτυχαν δύο εργαζόμενες του Δήμου Μαρκοπούλου Μεσογαίας, καθώς το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών έκανε δεκτή την αίτησή τους για ασφαλιστικά μέτρα, με την υπ’ αριθμ. 3516/2026 απόφασή του.
Οι δύο γυναίκες απασχολούνταν μέσω του προγράμματος της ΔΥΠΑ για μακροχρόνια ανέργους ηλικίας 55 ετών και άνω, το οποίο απευθύνεται κυρίως σε εργαζομένους που βρίσκονται λίγα χρόνια πριν από τη συνταξιοδότηση.
Η πρώτη εργαζόταν ως Υ.Ε. εργάτρια καθαριότητας εξωτερικών χώρων και η δεύτερη ως Υ.Ε. εργάτρια καθαριότητας κτιρίων. Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν στο δικαστήριο, αμφότερες βρίσκονται κοντά στη θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος, γεγονός που αποτέλεσε κρίσιμο στοιχείο στην κρίση του δικαστηρίου.
Με την απόφασή του το δικαστήριο υποχρέωσε τον Δήμο Μαρκοπούλου Μεσογαίας να συνεχίσει προσωρινά να αποδέχεται τις υπηρεσίες των δύο εργαζομένων στις θέσεις που κατείχαν, καταβάλλοντας παράλληλα τις νόμιμες αποδοχές τους. Μάλιστα, σε περίπτωση μη συμμόρφωσης προβλέφθηκε χρηματική ποινή ύψους 300 ευρώ για κάθε ημέρα παράβασης της δικαστικής απόφασης.
Πανελλαδικές διαστάσεις
Η υπόθεση του Μαρκοπούλου δεν αποτελεί μεμονωμένο περιστατικό. Αντίστοιχες αποφάσεις έχουν εκδοθεί τους τελευταίους μήνες για εργαζομένους των Δήμων Παιανίας, Ραφήνας – Πικερμίου, Καλαμαριάς, Ωρωπού, Κρωπίας, Μοσχάτου – Ταύρου και Ακτίου – Βόνιτσας, με τα δικαστήρια να δέχονται σε πολλές περιπτώσεις ότι οι εργαζόμενοι αυτοί δυσκολεύονται αντικειμενικά να επανενταχθούν στην αγορά εργασίας λόγω ηλικίας και ότι η απώλεια της εργασίας τους θα είχε δυσανάλογες συνέπειες λίγο πριν από τη συνταξιοδότηση.
Οι περιορισμένες προσλήψεις μόνιμων υπαλλήλων τα τελευταία χρόνια έχουν οδηγήσει τους ΟΤΑ σε αυξημένη εξάρτηση από προγράμματα κοινωφελούς χαρακτήρα και συμβάσεις ορισμένου χρόνου. Το αποτέλεσμα είναι ότι χιλιάδες εργαζόμενοι καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες των δήμων χωρίς να διαθέτουν σταθερή εργασιακή σχέση. Οταν οι συμβάσεις τους λήγουν, οι υπηρεσίες κινδυνεύουν να αποδυναμωθούν άμεσα, ενώ συχνά οι εργαζόμενοι προσφεύγουν στη Δικαιοσύνη ζητώντας την παραμονή τους στην εργασία.
Οι δήμοι «ματώνουν» οικονομικά
Η κατάσταση αυτή δημιουργεί ένα ακόμη σοβαρό ζήτημα: το οικονομικό βάρος. Ενώ τα προγράμματα της ΔΥΠΑ επιδοτούν αρχικά μέρος του μισθολογικού κόστους, μετά τη λήξη τους και ιδιαίτερα όταν μεσολαβούν δικαστικές αποφάσεις προσωρινής παραμονής, οι δήμοι καλούνται συχνά να καλύψουν οι ίδιοι τη μισθοδοσία των εργαζομένων από τους ήδη πιεσμένους προϋπολογισμούς τους.
Ετσι, από τη μία πλευρά οι δήμοι έχουν πραγματική ανάγκη το προσωπικό για να συνεχίσουν να λειτουργούν βασικές υπηρεσίες και από την άλλη επιβαρύνονται οικονομικά χωρίς αντίστοιχη πρόσθετη κρατική χρηματοδότηση. Η υπόθεση του Δήμου Μαρκοπούλου Μεσογαίας έρχεται να προστεθεί σε μια μακρά σειρά δικαστικών αποφάσεων που αναδεικνύουν το ίδιο ακριβώς πρόβλημα, μια αυτοδιοίκηση που στηρίζεται ολοένα και περισσότερο σε συμβασιούχους για να καλύψει μόνιμες ανάγκες, με εργαζομένους που διεκδικούν το δικαίωμα στην εργασία και δήμους που καλούνται να ισορροπήσουν ανάμεσα στην κοινωνική ανάγκη και στις οικονομικές αντοχές τους.
