«Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια χώρα μακρινή, που ήταν άσπρη-λευκή, δεν έβρεχε βροχή κανονική, αλλά μόνο για κείνη τη μέρα έβρεχε χρώμα κόκκινο γυαλιστερό. Παντού, παντού, παντού, κόκκινο, γυαλιστερό παντού». Είναι οι πρώτες γραμμές από την «Πολύχρωμη μέρα», το παραμύθι που θα συνδέει για πάντα με τους μαθητές της την άτυχη δασκάλα εικαστικών, η οποία έχασε τη ζωή της προσπαθώντας να στολίσει για τα Χριστούγεννα το 21ο Δημοτικό Σχολείο στην Ανω Τούμπα. Μια ιστορία που ξεκινά με κόκκινο χρώμα, όπως άδοξα γράφτηκε και το τέλος της ζωής της, σε μια μέρα βροχερή, όπως αυτή που περιγράφει το παραμύθι. Το παραμύθι φτιάχτηκε στο μάθημα των εικαστικών τον Ιούνιο του 2012. Παραμυθάδες και εικονογράφοι οι μαθητές του Β1, με καθοδηγητή και σύμβουλο τη χαρισματική δασκάλα, που προσπαθούσε με κάθε τρόπο να ωθήσει τα παιδιά στη δημιουργία και να τα μυήσει στην τέχνη.
Κάθε μέρα έβρεχε κι ένα διαφορετικό χρώμα στη μακρινή εκείνη χώρα. Τη μία κόκκινο, την άλλη κίτρινο, την τρίτη πορτοκαλί, πράσινο, μοβ, μπλε. Κι η ιστορία κυλούσε αργά. Ωσπου «την επόμενη μέρα δεν έβρεξε. Σαν ξύπνησαν οι άνθρωποι είδαν την πόλη τους άσπρη, κανονική όπως ήταν παλιά. Αλλά δεν τους άρεσε. Ηθελαν χρώμα παντού. Τα παιδιά γέλασαν πολύ, από χαρά, γιατί είχανε ένα μυστικό καλά κρυμμένο, σιωπηλά. Σε μπουκάλια κάθε μέρα βάζαν χρώματα πολλά. Κι όλοι μαζί βάψανε τη χώρα τους πολύχρωμη, όπως θέλανε, με χρώματα γυαλιστερά».
Η 41χρονη εκπαιδευτικός ήταν γνωστή σε όλους για το χαμόγελο, τη δημιουργικότητα, τη δοτικότητα, την αγάπη για την τέχνη και πάνω από όλα την αγάπη της για τα παιδιά. Αυτό μπορούσε να το διαπιστώσει κανείς στους πολύχρωμους τοίχους του σχολείου, στις ζωγραφιές στο πλακόστρωτο, στις κατασκευές των πλανητών και των αστεριών στις σκάλες. Μάλιστα, η άτυχη δασκάλα είχε δημιουργήσει blog για την παρουσίαση των έργων των μαθητών της, με όνομα «Η μικρή ζωγραφιά» (Little Painting), το οποίο ξεκίνησε δοκιμαστικά τον Μάιο του 2011, για να προβάλει τους μικρούς καλλιτέχνες. Η ιδέα γεννήθηκε μέσα από το ίδιο το εργαστήριο του σχολείου, από τη ζωγραφιά του Νίκου, την πρώτη που αναρτήθηκε, ενώ η ονομασία ήρθε από την απλή σκέψη της μικρής Μαργαρίτας ότι σε ένα blog-μπλοκάκι ένα παιδί φτιάχνει μικρές ζωγραφιές. Η ίδια πίστευε ότι οι όμορφες, παραγωγικές στιγμές και προσπάθειες των παιδιών στο μάθημα των εικαστικών μπορούσαν να βρουν έναν δικό τους διαδικτυακό χώρο, ώστε να δίνεται σε όλους η ευκαιρία να απολαμβάνουν την παιδική δημιουργικότητα και φαντασία.
Χθες συγγενείς και φίλοι συνόδευσαν τη δασκάλα στην τελευταία της κατοικία.
Μαρία Μαθιοπούλου
