Το σταυροδρόμι στο οποίο βρίσκεται ο Τσίπρας: Να αρχίσει διαγραφές, να γίνει «καλό παιδί» ή να φτιάξει νέο κόμμα
«Κάν’ το όπως ο Λούλα ή όπως ο (Ανδρέας) Παπανδρέου ή όπως ο… Λένιν» συνιστούν στον πρωθυπουργό αυτοί που θεωρούν ότι οι μεγάλες μορφές από το παρελθόν δείχνουν τον δόμο τον σωστό. «Το έκανε τελικά όπως ο Σημίτης» διαπίστωσαν κάποιοι άλλοι τις τελευταίες ώρες, ερμηνεύοντας αναλόγως την ντρίμπλα του εσωκομματικού δημοψηφίσματος που του επέτρεψε «να πάρει» την Κεντρική Επιτροπή και να αποτρέψει (προς ώρας) τη διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ.
Στην πραγματικότητα έχει ελάχιστες εβδομάδες στη διάθεσή του για να αποδείξει ότι είναι ο… Αλέξης Τσίπρας.
Από τις αρχές Απριλίου, όταν τα πηγαινέλα στο Brussels Group έδειχναν ότι δεν πρόκειται να υπάρξει συμφωνία, οι «ρεαλιστές» της κυβέρνησης τον συμβούλευαν «να κινηθεί όπως ο Λούλα». Δηλαδή, όπως ο Βραζιλιάνος αριστερός ηγέτης Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα, ο οποίος, όταν κέρδισε τις εκλογές το 2002, επέλεξε να προχωρήσει το πρόγραμμα που είχε επιβάλει στη χώρα του το ΔΝΤ, να εξοφλήσει το χρέος προς αυτό και στη συνέχεια να δρομολογήσει το δικό του αριστερό πρόγραμμα με το οποίο εξελέγη.
Από τους «ρεαλιστές» είχε διαφύγει μια λεπτομέρεια: Ο Λούλα είχε δεσμευθεί πριν από τις εκλογές ότι θα τηρούσε το πρόγραμμα του ΔΝΤ. Ο σημερινός πρωθυπουργός, αντιθέτως, είχε μιλήσει για κατάργηση του Μνημονίου («με ένα άρθρο»…). Πώς θα έπαιρνε απότομα τη στροφή μετά; Πλέον,
χρεώνει στα «λάθη» του την άποψη ότι «η Ευρώπη θα άλλαζε», ενώ από τα ξημερώματα της 13ης Ιουλίου δεν κρύβει ότι «κινείται όπως ο Λούλα».
Οσο σχηματιζόταν το ρήγμα στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, πολύ πριν ακουστούν τα 31-32 «όχι» των βουλευτών του στις ψηφοφορίες του προηγούμενου δεκαπενθημέρου, οι συστάσεις των ίδιων «ρεαλιστών» ήταν: «Γίνε Ανδρέας Παπανδρέου». Δηλαδή, κάνε διαγραφές για να ισχυροποιηθείς – όπως είχε κάνει εκείνος μετά τη σαρωτική νίκη του 1982. Εν προκειμένω, και να ήθελε να τους ακούσει, δεν μπορούσε. Το δικό του κόμμα δεν είναι αρχηγικό και οι αποφάσεις λαμβάνονται στα όργανα. Αλλά και μετά τις διαφοροποιήσει στη Βουλή ο κ. Τσίπρας επέλεξε να… κάνει το δικό του: Αντί για διαγραφές, απείλησε με εσωκομματικό δημοψήφισμα, «πήρε» την Κεντρική Επιτροπή, κέρδισε ελευθερία (πρωθυπουργικών) κινήσεων μέχρι το συνέδριο του Σεπτεμβρίου, έστειλε «στη γωνία» του κόμματος τους «εξ αριστερών» διαφωνούντες, με πρώτο τον Π. Λαφαζάνη, και ετοιμάζεται για φθινοπωρινές εθνικές κάλπες.
Kαθαρές λύσεις
Δηλαδή… το έκανε όπως ο Κώστας Σημίτης το 1996, όταν με το σύνθημα-απειλή «καθαρές λύσεις» κέρδισε την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, κατατροπώνοντας τον Ακη Τσοχατζόπουλο – και οδηγώντας τη χώρα σε «καθαρές» εκλογές τρεις μήνες μετά…
Οσο για την επίκληση του Λένιν; Αφορά την κίνηση ματ του Ρώσου επαναστάτη να αποχωρήσει με την πλειοψηφούσα ομάδα του (μπολσεβίκοι) από το κόμμα στο οποίο μετείχαν, όταν διαπίστωσαν ότι δεν υπήρχε καμία περίπτωση να το φέρουν στα νερά τους, για να ιδρύσουν το δικό τους και να φτάσουν στην επανάσταση. Ο κ. Τσίπρας, βεβαίως, δεν θέλει… να κάνει επανάσταση (το αντίθετο επιδιώκει και γι’ αυτό στρέφεται στους κεντρώους πολίτες), οπότε η σύσταση-σκέψη είναι να κινηθεί «αλά Λένιν», όμως προς την ανάποδη φορά: Να ιδρύσει νέο, δικό του κόμμα, αφήνοντας «τον ΣΥΡΙΖΑ των πολλών συνιστωσών που τυπικά διαλύθηκαν, αλλά στην πράξη δρουν» στα χέρια των Λαφαζάνηδων.
Επ’ αυτού η απάντηση ακόμη δεν έχει δοθεί. Αν φτάσει κυρίαρχος στο συνέδριο του Σεπτεμβρίου (με «καλή συμφωνία και δέσμευση για το χρέος»), είναι προφανές ότι αυτοί που θα κληθούν να φύγουν από το κόμμα θα είναι οι «εξ αριστερών διαφωνούντες», χωρίς να αποκλείεται και το ενδεχόμενο να τους αποχαιρετήσει ο κ. Τσίπρας υπέρ ενός νέου σχηματισμού.
Το έκτακτο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ ορίστηκε για τα τέλη Σεπτεμβρίου. Οπότε, έτσι γοργά και δραματικά που τρέχουν οι εξελίξεις ανά 24ωρο, ποιος μπορεί να προβλέψει με ασφάλεια τι θα συμβεί σε 60 ημέρες από τώρα;
Μαρίνα Μάνη
