Ομαδικές απολύσεις, συλλογικές συμβάσεις και συνδικαλιστικός νόμος παραμένουν στην κορυφή της ατζέντας των εκκρεμοτήτων στα εργασιακά, μετά και τη χθεσινή συνάντηση των τεχνικών κλιμακίων του κουαρτέτου των πιστωτών με στελέχη του υπουργείου Εργασίας. Μπορεί να υπήρξε συμφωνία ως προς το χρονοδιάγραμμα, κάτι που σημαίνει ότι οι δύο πλευρές θα πρέπει έως το τέλος του έτους να έχουν καταλήξει σε κοινές προτάσεις που θα νομοθετηθούν, αλλά οι διαφωνίες σε κεφαλαιώδη εργασιακά ζητήματα παραμένουν.
Ειδικά για τις ομαδικές απολύσεις η ελληνική πλευρά δεν επιθυμεί την παραμικρή μεταβολή, παρότι η… αντίπερα όχθη -και ειδικά το ΔΝΤ- απαιτεί μόνιμα, από την έναρξη της κρίσης, την πλήρη απελευθέρωσή τους.
Χθες συμφωνήθηκε να αξιοποιηθούν οι «βέλτιστες πρακτικές» που ισχύουν σήμερα στην υπόλοιπη Ε.Ε. και για τον λόγο αυτόν θα ζητηθεί η στήριξη από εμπειρογνώμονες του Διεθνούς Γραφείου Εργασίας (ILO), αλλά και από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή Κοινωνικών Δικαιωμάτων. Η τελευταία έχει την ευθύνη της τήρησης και της εφαρμογής του Κοινωνικού Χάρτη του Συμβουλίου της Ευρώπης για όλα τα κράτη-μέλη της Ε.Ε.
Oι συλλογικές συμβάσεις
Στο πλαίσιο αυτό θα υπάρξει συνέχεια των διαπραγματεύσεων που θα επικεντρωθεί και στο σκέλος των συλλογικών συμβάσεων εργασίας.
Τα αγκάθια εκεί εστιάζονται στην ύπαρξη ή μη τριετιών για τις μισθολογικές αυξήσεις, στη διεύρυνση ή όχι του χρόνου ισχύος των συμβάσεων, έτσι ώστε να ακολουθήσει η μετενέργειά τους, για να μην καταρρεύσουν οι μισθοί του ιδιωτικού τομέα, και στη λειτουργία του Οργανισμού Μεσολάβησης και Διαιτησίας (ΟΜΕΔ). Εως τώρα, παρά την αντισυνταγματικότητα των διατάξεων, η υπαγωγή στον ΟΜΕΔ γίνεται μόνο με τη σύμφωνη γνώμη εργοδοτών και εργαζομένων, με την ελληνική πλευρά να επιθυμεί να επιστρέψει το παλαιό καθεστώς, όταν η υπαγωγή μπορούσε να γίνει μονομερώς.
Στο σκέλος του συνδικαλιστικού νόμου, οι αλλαγές που κυοφορούνται αφορούν τις άδειες των συνδικαλιστών, αλλά ακόμα περισσότερο τον τρόπο που στο εξής θα προκηρύσσονται απεργίες. Η πλευρά των δανειστών επιθυμεί η πλειοψηφία για την προκήρυξη απεργίας να προκύπτει από το σύνολο των εργαζομένων ενός κλάδου, αλλά όχι από όσους παρίστανται σε μια γενική συνέλευση.
