Ζύμωσε μέσα στην καρδιά σου όλες τις ποιότητες -προσευχή, ταπείνωση, κατάνυξη, αγάπη, αλήθεια- και βγάλε ένα συμπέρασμα που θα είναι δικό σου
Από τον π.
Ανδρέα Κονάνο
Μιλώντας αδιάκριτα και αυστηρά, απογοητεύω και κατακρημνίζω. Κι αυτό είναι το χειρότερο στην ποιμαντική επαφή μας με τους ανθρώπους. Τι μας λείπει; Η διάκριση μας λείπει. Το ανοιχτό πνεύμα μάς λείπει. Αλλά και η παραδοχή του λάθους μας μάς λείπει. Είναι πολύ σπάνιο να δεις χριστιανό που ‘χει χρόνια στην πνευματική ζωή να παραδέχεται ότι δεν σκέφτεται σωστά. Σπάνιο!
Αυτό συμβαίνει επειδή έχει παγιωθεί ένας τρόπος σκέψης και το μυαλό μας έχει κάπως «κρυσταλλωθεί». Μοιάζει και σαν τον πηλό που τον ζύμωσες, τον έβαλες στον φούρνο και τώρα δεν αλλάζει. Ετσι δεν αλλάζει και το μυαλό μας. Τέλος. Ο,τι πίστεψε το πίστεψε και παγιώθηκε μέσα του. Σου λέει ο άλλος: «Εγώ έτσι σκέφτομαι. Και θα μου πεις τώρα εσύ να αλλάξω σκέψη; Εγώ σκέφτομαι έτσι 60 χρόνια τώρα. Και θα ‘ρθεις εσύ τώρα να μου πεις να δω τα πράγματα αλλιώς;
Ακόμα και θεϊκά να ‘ναι αυτά που μου λες, εφόσον με καλείς σε αλλαγές, πάλι νιώθω μια απειλή μέσα μου. Γι’ αυτό -από φόβο!- επιμένω. Διότι θεωρώ ότι τα δικά μου είναι “θεϊκά”, και μάλιστα πιο “θεϊκά” απ’ τα δικά σου». Και λέει ο Θεός: «Μα Εγώ σκέφτομαι αλλιώς. Το θέλημά Μου είναι μια θάλασσα, ένας ωκεανός, που άλλοτε θα γίνει ρυάκι. Αλλοτε θα πάρει τη μορφή υδρατμών, που θα γίνουν σύννεφα και θα ρίξουν βροχή. Αλλοτε θα στείλω καταρράκτες. Κι άλλοτε θα γίνω ορμητικό ποτάμι. Δεν είμαι κάτι παγιωμένο, ξεκαθαρισμένο απόλυτα».
Το μόνο απόλυτο και σίγουρο είναι η αγάπη του Θεού. Αλλά το πώς αυτή η αγάπη διοχετεύεται και το πώς περνά στη ζωή μας έχει ποικίλες μορφές. Δεν είναι ένας ο δρόμος. Δεν είναι μία η απάντηση σε κάθε πρόβλημα και θέμα.
Γι’ αυτό, βλέπεις, ο Κύριος έχει τέτοια ποικιλία αντιδράσεων. Στον έναν λέει: «Ακολούθει μοι». Στον άλλον λέει: «Πήγαινε σπίτι σου». Στον άλλον: «Πήγαινε στους δικούς σου και πες τα θαύματα που σου ‘κανε ο Θεός». Τον άλλον τον στέλνει ιεραποστολή. Αλλον τον στέλνει στο μοναστήρι, ενώ σε έναν άλλο εμπνέει να κάνει οικογένεια. Δεν υπάρχει μόνο ένας δρόμος. Δεν υπάρχει μόνο μία απάντηση. Σε κάθε περίπτωση, άλλη απάντηση θα δώσω σ’ εσένα, άλλη σ’ εμένα. Δεν μπορούμε να πούμε με τρόπο απόλυτο ότι για το τάδε θέμα όλοι φερόμαστε έτσι κι έχουμε κοινή γραμμή. Εκτός απ’ την αγάπη. Αυτή είναι κοινή για όλους μας. Γι’ αυτό στην Εκκλησία δεν αντιγράφουμε κανέναν. Αλλά τι κάνουμε; Παίρνουμε μέτρο αναφοράς και κριτήρια. Τι θα πει «κριτήρια»; Μιαν ατμόσφαιρα κι ένα ήθος πνευματικότητας. Προσευχής, αγάπης, κατάνυξης, ταπείνωσης κι αλήθειας.
Και από κει και πέρα όλα αυτά τα ζυμώνουμε στην καρδιά μας, τα ζυμώνουμε, τα ζυμώνουμε, τα ζυμώνουμε στη δική μας την καρδιά, που ‘χει το δικό της σχήμα. Ωστε όλα αυτά που πήραμε να αφομοιωθούν και να προσαρμοστούν στα προσωπικά μας δεδομένα.
Ξέρεις πόσο μεγάλη είναι η καρδιά σου; Είναι όσο μια γροθιά κλεισμένη. Αμα σφίξεις τη χούφτα σου, η γροθιά σου, ο καρπός όλος κλεισμένος, τόσο περίπου είναι η καρδιά κάθε ανθρώπου. Εγώ τώρα κλείνω τον καρπό μου και τον κοιτάω. Ολο αυτό είναι καρδιά. Κάνε το κι εσύ να δεις τι μέγεθος έχει η καρδιά σου. Αν το χεράκι σου είναι πιο μικρό, έχεις πιο μικρή καρδιά. Αν έχεις μεγάλο χέρι, πολύ μεγάλο, τότε έχεις πιο μεγάλη καρδιά.
Συμπέρασμα: Αλλη καρδιά η δική σου, άλλη η δική μου. Γι’ αυτό είπα το ρήμα «ζυμώνω». Ζυμώνεις όλες αυτές τις ποιότητες -προσευχή, ταπείνωση, αγάπη, αλήθεια- και βγαίνει ένα αποτέλεσμα καθαρά δικό σου.
Από την Εφημερίδα Ορθόδοξη Αλήθεια
