Η ξαφνική ετοιμότητα των γερμανικών αυτοκινητοβιομηχανιών να θωρακίσουν την άμυνα της Ευρώπης είναι μια κίνηση επιβίωσης και ωφελιμισμόυ. Mercedes και Volkswagen χάνουν κατά κράτος τον πόλεμο της αγοράς από τα κινεζικά ηλεκτρικά οχήματα, τα οποία προσφέρουν ανώτερη τεχνολογία σε ασυναγώνιστες τιμές. Οι πωλήσεις τους κατακρημνίζονται, το κόστος της πράσινης μετάβασης αποδεικνύεται δυσβάσταχτο και οι γερμανικοί κολοσσοί εγκαταλείπουν το αφήγημα της βιώσιμης κινητικότητας και στρέφονται στο σίγουρο κέρδος, το realpolitik του πολέμου και τα 108 δισεκατομμύρια ευρώ που ρέουν από τα ταμεία του Βερολίνου.
Η ρητορική του «ρωσικού κινδύνου»
Η ρητορική της Ευρωπαϊκής Ένωσης περί «ρωσικής απειλής» και η συνακόλουθη επιστροφή σε εξοπλιστικούς προϋπολογισμούς επιπέδου Ψυχρού Πολέμου, έρχονται την καταλληλότερη στιγμή για το γερμανικό κεφάλαιο. Δεν είναι τυχαίο ότι η γεωπολιτική ανησυχία μεταφράζεται άμεσα σε κρατικό χρήμα, το οποίο λειτουργεί ως έμμεση επιδότηση για τη διατήρηση των θέσεων εργασίας και της βιωσιμότητας των προβληματικών εργοστασίων. Η Mercedes-Benz, βλέποντας τα καθαρά της κέρδη να συρρικνώνονται στο μισό (από 10,4 δισεκατομμύρια ευρώ το 2024 σε μόλις 5,3 δισεκατομμύρια το 2025), σπεύδει διά στόματος του Διευθύνοντος Συμβούλου της, Όλα Κελένιους, να δηλώσει «έτοιμη να παίξει θετικό ρόλο» στην ενίσχυση του αμυντικού προφίλ του ΝΑΤΟ. Στην πραγματικότητα, η εταιρεία αναζητά μια εγγυημένη κρατική πελατεία για να καλύψει τη μαύρη τρύπα των ισολογισμών της.
Από τα επιβατικά ΙΧ στα εξαρτήματα του Iron Dome
Η άλλοτε κραταιά αυτοκινητοβιομηχανία της Volkswagen , αδυνατώντας να ανταγωνιστεί το Πεκίνο, βρίσκεται σε συζητήσεις για την ουσιαστική παραχώρηση του εργοστασίου της στο Όσναμπρικ στην ισραηλινή Rafael. Εκεί που κάποτε σχεδιάζονταν πολιτικά οχήματα, τώρα προγραμματίζεται η κατασκευή εξαρτημάτων για το αντιπυραυλικό σύστημα Iron Dome. Αν και ο επικεφαλής της VW, Όλιβερ Μπλούμε, σπεύδει να καθησυχάσει την κοινή γνώμη λέγοντας ότι «δεν μιλάμε για άρματα μάχης» αλλά για οχήματα μεταφοράς, η ουσία δεν αλλάζει. Η γερμανική βαριά βιομηχανία μετατρέπεται από πρωτοπόρος της παγκόσμιας εμπορικής αγοράς σε έναν κρατικοδίαιτο προμηθευτή του αμυντικού συμπλέγματος, επιβεβαιώνοντας ότι όταν οι κανόνες του ελεύθερου ανταγωνισμού δεν τη συμφέρουν, ο πόλεμος παραμένει η πιο αποδοτική επιχείρηση.
