Οι πολίτες δεν δυσπιστούν μόνο απέναντι σε μια κυβέρνηση ή σε ένα κόμμα. Δυσπιστούν απέναντι σε ολόκληρο το πολιτικό οικοδόμημα
• Υπάρχουν στιγμές που η πολιτική επικαιρότητα μοιάζει με παλιό αθηναϊκό διαμέρισμα. Στην αρχή αντιλαμβάνεσαι μια περίεργη μυρωδιά. Κάποιος σου λέει ότι είναι ιδέα σου. Μετά ανοίγεις ένα ντουλάπι και η μυρωδιά δυναμώνει. Ανοίγεις δεύτερο και τρίτο και στο τέλος καταλαβαίνεις ότι το πρόβλημα δεν βρίσκεται σε ένα δωμάτιο. Εχει απλωθεί σε ολόκληρο το σπίτι…
- Του Ανδρέα Καψαμπέλη
• Κάπως έτσι εξελίσσεται και η δημόσια ζωή της χώρας. Κάθε εβδομάδα εμφανίζεται και μια νέα υπόθεση. Ενα νέο όνομα. Μια νέα αποκάλυψη. Μια παραίτηση. Μια εισαγγελική έρευνα. Μια δικογραφία. Ενας διάλογος που «εγείρει ερωτήματα». Μια υπόθεση που «πρέπει να διερευνηθεί». Ακόμα ένα περιστατικό που «δεν εκφράζει την κυβέρνηση»…
• Το εντυπωσιακό είναι ότι κανείς πλέον δεν εκπλήσσεται. Η έκπληξη έχει εγκαταλείψει προ πολλού το πολιτικό σκηνικό. Οπως ακριβώς συμβαίνει με τη δυσωδία. Στην αρχή σε ενοχλεί. Μετά τη συνηθίζεις. Και στο τέλος μαθαίνεις να ζεις μαζί της…
• Ακούμε καθημερινά για μεταρρυθμίσεις, εκσυγχρονισμό, ψηφιακό κράτος, διαφάνεια και λογοδοσία. Την ίδια ώρα η επικαιρότητα μοιάζει να λειτουργεί ως μηχανισμός διαρκούς διάψευσης των κυβερνητικών αφηγημάτων. Κάθε τόσο εμφανίζεται μια νέα υπόθεση που έρχεται να υπενθυμίσει ότι ανάμεσα στις εξαγγελίες και στην πραγματικότητα εξακολουθεί να υπάρχει μια απόσταση που δεν καλύπτεται ούτε με εφαρμογές ούτε με επικοινωνιακές καμπάνιες!
• Πλέον το πρόβλημα δεν είναι μόνο η κυβέρνηση. Δυστυχώς, δεν περιορίζεται εκεί η συζήτηση. Το πρόβλημα έχει καταστεί βαθύτερο. Η δυσωδία έχει ποτίσει σχεδόν τα πάντα. Θεσμούς που αμφισβητούνται. Κόμματα που αλληλοκατηγορούνται για όσα έκαναν όταν βρέθηκαν στην εξουσία. Δημόσιες υπηρεσίες που εξακολουθούν να ταλαιπωρούν τον πολίτη. Μηχανισμούς που αλλάζουν ονομασία αλλά όχι νοοτροπία.
• Και μέσα σε όλα αυτά, οι πολίτες παρακολουθούν το ίδιο έργο ξανά και ξανά. Οι μεν καταγγέλλουν τους δε. Οι δε καταγγέλλουν τους προηγούμενους. Οι προηγούμενοι καταγγέλλουν όσους τους διαδέχθηκαν. Και κάπως έτσι όλοι εμφανίζονται αθώοι και όλοι ταυτόχρονα δηλώνουν αγανακτισμένοι. Πρόκειται ίσως για το μοναδικό ελληνικό πολιτικό θαύμα: ένα σύστημα στο οποίο ουδείς ευθύνεται για τίποτε, αλλά όλοι υπόσχονται ότι θα διορθώσουν τα πάντα…
• Ισως γι’ αυτό η κρίση εμπιστοσύνης έχει πάρει πλέον χαρακτηριστικά επιδημίας. Οι πολίτες δεν δυσπιστούν μόνο απέναντι σε μια κυβέρνηση ή σε ένα κόμμα. Δυσπιστούν απέναντι σε ολόκληρο το πολιτικό οικοδόμημα. Γιατί όταν κάθε τόσο αποκαλύπτεται μια νέα εστία σήψης, όταν κάθε λίγες ημέρες προκύπτει ακόμα ένα περιστατικό που απαιτεί εξηγήσεις, τότε η συζήτηση παύει να αφορά μόνο τα πρόσωπα. Αφορά ολόκληρο το σύστημα. Και όταν η δυσωδία απλώνεται παντού, το πρόβλημα δεν είναι ποιος θα ανοίξει το παράθυρο, είναι να βρεθεί επιτέλους η πηγή της…
Από τη στήλη «Ο κοριός» της «δημοκρατίας»
