Το τελευταίο διάστημα η κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη μοιάζει λιγότερο με καλοκουρδισμένη ομάδα που εφαρμόζει σχέδιο και περισσότερο με αποδυτήρια έπειτα από βαριές και συνεχείς ήττες
• «Ιδρωμένες φανέλες». Με αυτή τη φράση για άλλη μία φορά ο Κ. Μητσοτάκη από τη Ρόδο επιχείρησε να περιγράψει την προσπάθεια της κυβέρνησής του. Τη δουλειά, τη μάχη, την ένταση, την καθημερινή προσπάθεια. Η εικόνα, επικοινωνιακά, επιχειρείται να προκύψει συμπαθής. Παραπέμπει σε ομάδα που παλεύει μέχρι τέλους, που τα δίνει όλα στο γήπεδο…
- Του Ανδρέα Καψαμπέλη
• Το ερώτημα, βέβαια, είναι άλλο. Σε ποιο ακριβώς άθλημα αναφέρεται; Γιατί ιδρωμένες φανέλες πράγματι υπάρχουν. Μόνο που στην πολιτική ο ιδρώτας δεν αποτελεί από μόνος του τεκμήριο αποτελεσματικότητας. Ιδρώνει όποιος τρέχει. Ιδρώνει όμως και όποιος τρέχει για να γλιτώσει όταν τον κυνηγούν…
• Και το τελευταίο διάστημα η κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη μοιάζει λιγότερο με καλοκουρδισμένη ομάδα που εφαρμόζει σχέδιο και περισσότερο με αποδυτήρια έπειτα από βαριές και συνεχείς ήττες. Νεύρα, αμηχανία, αλληλοκατηγορίες, διαρροές, damage control και μια μόνιμη προσπάθεια να περιοριστεί η πολιτική ζημιά προτού ανοίξει η επόμενη υπόθεση.
• Γιατί αυτή είναι πλέον η εικόνα της επικαιρότητας. Σκάνδαλα, υποκλοπές, παραιτήσεις, διαρροές, κολλητοί, πολεοδομίες, ένας κρατικός μηχανισμός που μπάζει από παντού. Και εδώ αρχίζει το πραγματικά ανησυχητικό. Δεν σοκάρει πια σχεδόν τίποτα. Σκάνδαλα; Ε, ναι. Ρουσφέτια; Προφανώς. Κομματικοί φίλοι και ημέτεροι; Εντελώς αναμενόμενο…
• Και ίσως εδώ βρίσκεται η μεγαλύτερη πολιτική ήττα της περιόδου. Οχι σε μια μεμονωμένη υπόθεση, όσο σοβαρή κι αν είναι. Αλλά στο γεγονός ότι ένα σύστημα που υποσχέθηκε ρήξη με τις παθογένειες του παρελθόντος καταλήγει να αναπαράγει πολλές από αυτές και να τις πολλαπλασιάζει, απλώς με πιο σύγχρονα εργαλεία, καλύτερο επικοινωνιακό περιτύλιγμα και σαφώς αποτελεσματικότερους μηχανισμούς αυτοπροστασίας.
• Το πρόβλημα πλέον δεν είναι μόνο η διαφθορά. Είναι η εξοικείωση με αυτή. Το ανησυχητικό δεν είναι ότι αποκαλύπτονται σκάνδαλα. Είναι ότι χρειάζονται ολοένα μεγαλύτερα σκάνδαλα για να εκπλαγούμε. Η κοινωνία δεν αντιδρά όπως παλιά. Οχι επειδή δεν καταλαβαίνει, αλλά επειδή έχει αρχίσει να θεωρεί τη σήψη περίπου δομικό στοιχείο της δημόσιας ζωής και της καθημερινότητας.
• Και αυτό είναι ίσως το πιο επικίνδυνο στάδιο της παρακμής. Η κανονικοποίηση. Ο πρωθυπουργός ζητεί να αναγνωριστεί η προσπάθεια. Θεμιτό. Αλλά ύστερα από επτά χρόνια διακυβέρνησης, ακόμη κι αν δεχτεί κανείς το επιχείρημα της προσπάθειας, στην πολιτική δεν βαθμολογείται η πρόθεση. Βαθμολογείται το αποτέλεσμα…
• Και το αποτέλεσμα πλέον δεν κρίνεται από τα βίντεο, τις αναρτήσεις ή τις ατάκες περί μεταρρυθμίσεων. Ούτε από την προπαγάνδα, τη χειραγώγηση των μέσων ενημέρωσης ή τις μάλλον αναξιόπιστες δημοσκοπήσεις. Κρίνεται από τη συνολική αίσθηση που διαμορφώνεται στην κοινωνία. Και αυτή η αίσθηση μυρίζει όλο και περισσότερο φθορά και σήψη…
Από τη στήλη «Ο κοριός» της «δημοκρατίας»
