Η Ζωή και η Αθηνά, δύο γυναίκες γύρω στα 50, αγωνίζονται να κρατήσουν τα μαγαζιά τους -εν μέσω κρίσης- λίγο ακόμα. Ανθρωποι που εργάζονται σε ένα «σκυλάδικο» της Θεσσαλονικής δίνουν τη δική τους μάχη για την επιβίωση, δουλεύοντας σκληρά τη νύχτα… στο περιθώριο της «καθωσπρέπει» κοινωνίας. Στο Α’ ΚΑΠΗ Κερατσινίου τα μέλη έχουν ακόμη πάθος για ζωή. Ο Νίκος και ο Θοδωρής, που έχουν ένα συνεργείο το οποίο επισκευάζει βέσπες, στα Χανιά, λίγο προτού βγουν στη σύνταξη, παραδίδουν μαθήματα… πρακτικής φιλοσοφίας. Ο Δημήτρης ο καφετζής γίνεται ξεναγός της στοάς Αριστείδου 10-12 και παρουσιάζει την εικόνα μιας Αθήνας που χάνεται. Μερικές ώρες σε ένα γυναικείο «καφενείο», όπως πολλοί αποκαλούν το μαγαζί μανικιούρ.
Αυτές είναι λίγες μόνο από τις 13 ανθρώπινες ιστορίες τις οποίες κατέγραψε η κάμερα της νέας σειράς ντοκιμαντέρ «Docville», που θα κάνει πρεμιέρα την Τετάρτη 14 Δεκεμβρίου (22.00) από τη συχνότητα της ΕΤ1. Μέσα από τη ματιά του Ελληνογάλλου παραγωγού Μάρκου Γκαστίν, η σειρά προβάλλει τη ζωή στις ελληνικές πόλεις στον καιρό της κρίσης, μέσα από τις ιστορίες των χώρων και των ανθρώπων που κατοικούν σε αυτούς. Η κάμερα αποτυπώνει την πραγματικότητα χωρίς σχόλια και συνεντεύξεις, μέσα από την αυθόρμητη συμπεριφορά των πρωταγωνιστών. Αγωνίες, ανήσυχες σκέψεις ή απλά η ελπίδα από την «καλημέρα» ενός γείτονα αναδύονται από αυτήν την τηλεοπτική προσπάθεια, η οποία, με κινηματογραφική ματιά, παρουσιάζει την αλήθεια τού σήμερα.
Κάθε επεισόδιο υπογράφει κι ένας διαφορετικός σκηνοθέτης. «Σε κάποιες περιπτώσεις τα γυρίσματα διήρκεσαν τρεις μήνες. Παρακολουθούμε τους ανθρώπους αυτούς από πολύ κοντά, αλλά δεν στεκόμαστε στην προσωπική τους ζωή» μας λέει ο κ. Γκαστίν και συνεχίζει: «Το συμπέρασμα στο οποίο έχουμε κατασταλάξει ύστερα από έναν χρόνο γυρισμάτων είναι ότι ακόμη υπάρχει ανθρωπιά. Η κρίση δεν έχει πλήξει τις σχέσεις των ανθρώπων. Ομως ο κοινωνικός ιστός διαλύεται και η ζωή των ανθρώπων αλλάζει. Ζούμε μια ιστορική στιγμή. Δεν πρέπει να κατεβάζουμε όμως τα χέρια». Ο κ. Γκαστίν γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Γαλλία. Οταν τελείωσε τις σπουδές του, ήρθε για τρεις μήνες στη χώρα της μητέρας του. «Ηρθα για τρεις μήνες κι έμεινα 50 χρόνια» λέει χαριτολογώντας, τονίζοντας όμως ότι «ποτέ δεν το μετάνιωσα. Ηταν η μοίρα μου και είμαι ο τελευταίος που θα αφήσω το καράβι. Οταν το σπίτι σου απειλείται, πρέπει να το σώσεις».
Κωνσταντίνα Γαρνέλη
