«Πολλοί χρησιμοποιούν τις στατιστικές και τα νούμερα, όπως χρησιμοποιούν οι μεθυσμένοι τις λάμπες του δρόμου. Περισσότερο για να μπορέσει να σταθούν όρθιοι, παρά για να τους φωτίσουν τον δρόμο». Οταν ο Ρομάνο Πρόντι δανειζόταν τη ρήση του Σκοτσέζου λόγιου Αντριου Λανγκ, για να στηρίξει την άποψη ότι η γλώσσα της στατιστικής στη σύγχρονη πολιτική σκηνή δεν λειτουργεί -για ευνόητους λόγους- παρά μόνο παρελκυστικά, σίγουρα δεν είχε στο μυαλό του τον Μαριάνο Ραχόι.
Ο «μεθυσμένος» πολιτικά αρχηγός του κυβερνώντος Λαϊκού Κόμματος της Ισπανίας, την ώρα που η ανεργία στη χώρα του αγγίζει το 23,7%, επιμένει ότι η ανάπτυξη… έρχεται. Ταυτόχρονα τάζει 3.000.000 νέες (αγνώστων λοιπών στοιχείων) θέσεις εργασίας «μέσα στα επόμενα χρόνια», επιμένοντας ότι η λιτότητα έφερε (;) την Ισπανία στον… ίσιο δρόμο της σωτηρίας – πάντα κατά τις διδαχές του Βερολίνου.
Ο Ισπανός πρωθυπουργός όμως, ξεχνάει (;) τις εικόνες-σοκ που έκαναν τους τελευταίους μήνες τον γύρο του κόσμου με πρωταγωνίστριες ολόκληρες οικογένειες, βαριά χτυπημένες από την ύφεση που γέννησε η λιτότητα, να υποχρεώνονται ακόμη και διά της βίας σε έξωση από την πρώτη τους κατοικία!
Σε απόλυτους αριθμούς, η βαρβαρότητα μεταφράζεται στο γεγονός ότι σχεδόν 35.000 πρώτες κατοικίες κατασχέθηκαν το 2014 στην Ισπανία από ιδιοκτήτες που δεν μπορούσαν πλέον να αποπληρώνουν τα δάνειά τους! Σύμφωνα με τα στοιχεία του Εθνικού Ινστιτούτου Στατιστικής της Ισπανίας (ΙΝΕ), κάθε μέρα που περνούσε το 2014 γίνονταν στη χώρα 95 εξώσεις από την πρώτη κατοικία! Ο αριθμός μάλιστα είναι αυξημένος κατά 7,4% σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά, ενώ, αν ληφθούν υπόψη οι δευτερεύουσες κατοικίες, τα γραφεία, τα εμπορικά καταστήματα, τα αγροτεμάχια και τα οικόπεδα, τότε πρέπει να σημειωθεί ότι οι κατασχέσεις στην Ισπανία αυξήθηκαν κατά 9,3% το 2014, φτάνοντας συνολικά τις 119.442!
Από την οικονομική κρίση και το σκάσιμο της φούσκας της αγοράς ακινήτων λοιπόν το 2008, επτά χρόνια μετά η ισπανική κοινωνία βιώνει τώρα τις συνέπειες της φούσκας της ανεργίας και των εξώσεων. Ο Ραχόι παράλληλα βλέπει τη φούσκα της λαϊκής οργής να μεγαλώνει επικίνδυνα, απειλώντας πια ανοιχτά το όποιο πολιτικό μέλλον του.
Γιώργος Τραπεζιώτης
