Η Οδύσσεια οκτώ μαθητών που ζουν στον Κάλαμο και δεν έχουν σχολείο
Φθάνουν στο λιμάνι στις 7 το πρωί και μπαίνουν στο καΐκι, για τον Μύτικα Αιτωλοακαρνανίας, για να προλάβουν το πρώτο κουδούνι του σχολείου. «Είμαστε σαν οικογένεια, ο ένας προσέχει τον άλλον» λένε ο Γεράσιμος, η Αννα, η Εύη, η Γεωργία, ο Γιάννης, η Μαρία και οι δύο Φάνηδες. Τα οκτώ «παιδιά του Καλάμου» (πέντε μαθητές γυμνασίου και τρεις μαθητές λυκείου), του μικρού καταπράσινου νησιού που βρίσκεται νότια της Λευκάδας, κάνουν καθημερινά ένα μικρό ταξίδι προκειμένου να μάθουν γράμματα και να κυνηγήσουν τα όνειρά τους.
«Μένω στην άκρη του νησιού. Ξυπνάω στις 5.45 το πρωί και περπατάω 20 λεπτά. Νύχτα έξω, δεν έχει βγει ήλιος. Είναι κουραστική η διαδρομή, αλλά έγινε πλέον συνήθεια» λέει η Μαρία, η μεγαλύτερη της παρέας. Γυμνάσιο και λύκειο στον Κάλαμο δεν υπάρχουν.
«Δεν έχουμε καθηγητές ούτε φροντιστήρια. Οταν έχει απαγορευτικό και δεν φεύγει το καΐκι, χάνουμε το μάθημα. Παίρνουμε και απουσίες. Δικαιολογημένες βέβαια, αλλά… απουσίες» αναφέρουν τα παιδιά.
Για κάθε διαδρομή με το καΐκι πληρώνουν 0,80 ευρώ. Οι μαθητές του λυκείου περπατούν ως το σχολείο τους, στον Μύτικα, αλλά οι μαθητές του γυμνασίου περιμένουν το λεωφορείο για το επόμενο χωριό, την Κανδήλα. «Είκοσι λεπτά στον δρόμο ώσπου να έρθει το λεωφορείο και να μας μεταφέρει ένα τέταρτο αργότερα στο γυμνάσιο. Την ίδια διαδρομή ακολουθούμε και το μεσημέρι, στην επιστροφή. Ο χρόνος μάς πιέζει, πρέπει να ξυπνάμε πολύ νωρίς και, όταν επιστρέφουμε, είμαστε κουρασμένοι. Πρέπει να φάμε, να ξεκουραστούμε, δεν μας μένει ο χρόνος που χρειάζεται για διάβασμα» λέει η 15χρονη Εύη. Τα μεσημέρια που η θάλασσα αγριεύει και το Λιμεναρχείο Λευκάδας δίνει απαγορευτικό, τα παιδιά εγκλωβίζονται στον Μύτικα.
«Ισως αν υπήρχε κάποιο σπίτι ώστε σε αυτές τις περιπτώσεις να μην αναζητούμε μέρος για να μείνουμε… Και ένα θαλάσσιο ταξί θα ήταν λύση. Μια φορά μείναμε στο καΐκι. Κάποια άλλη ήρθαν από το Λιμεναρχείο και μας πήραν πίσω στο νησί» διηγούνται τα παιδιά. Οι μαθητές του λυκείου, που έχουν ήδη αρχίσει να σκέφτονται τις πανελλαδικές εξετάσεις, ζητούν ίσες ευκαιρίες με τους συνομηλίκους τους σε όλη την Ελλάδα. «Ολοι λένε “κρίμα τα παιδιά”, αλλά δεν κάνουν κάτι για να μας βοηθήσουν. Μήπως η Πολιτεία να δει και εμάς;» καταλήγουν οι μαθητές του Καλάμου.
