Αισθήματα θλίψης και αποκαρδίωσης προκαλεί η σημερινή εικόνα της Βιομηχανικής Περιοχής Ξάνθης. Στην άλλοτε ανθούσα ζώνη συγκέντρωσης βιομηχανικών και βιοτεχνικών μονάδων, τα… κουφάρια αποτελούν πλέον την πλειονότητα των κτισμάτων. Μία από τις μεγαλύτερες εστίες παραγωγικότητας της Βόρειας Ελλάδας σήμερα έχει κυριευτεί από τα φαντάσματα του ξεπεσμού.
Τρεις είναι οι κατηγορίες των επιχειρήσεων -κυρίως ελληνικών συμφερόντων- που έκλεισαν:
- Εκείνες που στήθηκαν όπως όπως (κάποιες έμειναν σε επίπεδο σκελετού κτιρίου…), με αποκλειστικό σκοπό οι επιχειρηματίες να καρπωθούν τα τότε ισχύοντα υψηλά κίνητρα (έως και το 80% της επένδυσης). Οι αναπτυξιακοί νόμοι, οι οποίοι άρχισαν το 1976, αποσκοπούσαν στην προσέλκυση επενδυτών στην ακριτική Θράκη, ενισχύοντας τη χωλαίνουσα τοπική οικονομία. Ορισμένοι τούς αξιοποίησαν, δημιουργώντας αξιόλογες μονάδες. Αλλοι πάλι τους είδαν ως ευκαιρία για αρπαχτή. Τσέπωσαν τις παχυλές επιδοτήσεις, που με τις γνωστές υπερτιμολογήσεις ήταν μεγαλύτερες από την όποια δαπάνη τους για εγκαταστάσεις, και… την έκαναν, αφήνοντας πίσω τους τα κουφάρια!
- Αλλες που μεταφέρθηκαν στη γειτονική Βουλγαρία, καθώς μετά την πτώση του ανατολικού μπλοκ και το άνοιγμα των συνόρων το 1990, προσφέρθηκαν φθηνότερα εργατικά χέρια.
- Οσες δεν άντεξαν την ύφεση και την οικονομική κρίση των τελευταίων ετών.
Επιχειρήσεις έκλεισαν ή έφυγαν μαζικά και η ανεργία φούντωσε στον νομό. Σε 15.000 υπολογίζει τις χαμένες θέσεις εργασίας ο πρόεδρος του Επιμελητηρίου Ξάνθης Παναγιώτης Ανδρικόπουλος! Η ανεργία εκτοξεύτηκε στα ύψη, αναγόμενη σε υπ’ αριθμόν ένα πρόβλημα, με σοβαρές κοινωνικές προεκτάσεις.
Ο κ. Ανδρικόπουλος επισημαίνει και μια ακόμη παράμετρο του προβλήματος: από το 1970 δημιουργήθηκαν μεγάλες βιομηχανίες επεξεργασίας και τυποποίησης γεωργικών προϊόντων, καθώς η περιοχή είναι κατεξοχήν αγροτική. Σήμερα έχουν κλείσει όλες (ΣΕΒΑΘ, εργοστάσιο ζάχαρης κ.λπ.), πλην της καπνοβιομηχανίας ΣΕΚΑΠ, της οποίας το μέλλον είναι αβέβαιο. Ετσι, αφενός συρρικνώθηκαν οι θέσεις εργασίας και αφετέρου περιορίστηκε το αγροτικό εισόδημα. Διπλό το κακό, δηλαδή.
Προφανώς το φάρμακο της σοβαρής ασθένειας είναι οι νέες επενδύσεις. Ομως, για να έλθουν, χρειάζεται απλοποίηση της νομοθεσίας, καταπολέμηση της γραφειοκρατίας και περιστολή της φορολογίας, όπως διαπιστώνει και ο πρόεδρος του Επιμελητηρίου Ξάνθης.
Δημήτρης Κυριακόπουλος
