«Ο Δαλιανίδης μού είχε πει ότι πρώτη φορά βλέπει τόσο όμορφο κορίτσι να έχει και τόσο ταλέντο»
Με μια παράσταση-θεσμό, που κάθε Χριστούγεννα γεμίζει ασφυκτικά τις αίθουσες και χαρίζει συγκίνηση σε μικρούς και μεγάλους, η Παιδική Σκηνή Γιούλη Ηλιοπούλου επέστρεψε για ένατη συνεχόμενη χρονιά με «Τα Χριστούγεννα του Σκρουτζ»».
- Από τη Σπυριδούλα Τριάντου
Μια παράσταση που παίζεται σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη (Θέατρο Πειραιώς 131 και Θέατρο Radio City) και δεν είναι απλώς επιτυχημένη, αλλά έχει καθιερωθεί ως αναπόσπαστο κομμάτι των γιορτών, αποδεικνύοντας τη διαχρονική αξία της σωστής θεατρικής παιδείας για τα παιδιά. Η Γιούλη Ηλιοπουλου είναι μια σπουδαία προσωπικότητα του ελληνικού θεάτρου, μια δημιουργική δύναμη, που έχει χαράξει με ιδιαίτερο τρόπο την πορεία του παιδικού θεάτρου στην Ελλάδα.
Με πολυετή εμπειρία στη σκηνή και στο πλατό, η Γιούλη Ηλιοπούλου έχει συνδέσει το όνομά της με την επιτυχία, αφού χαρίζει στο κοινό παραγωγές που έχουν αγαπηθεί βαθιά από μικρούς και μεγάλους, αποδίδοντας κλασικά και πρωτότυπα έργα με φαντασία, σεβασμό στο κείμενο και υψηλή ποιότητα θεατρικής τέχνης. Προτού αφοσιωθεί στην παραγωγή και τη σκηνοθεσία, η Γιούλη Ηλιοπούλου διακρίθηκε στον χώρο της τηλεόρασης και της υποκριτικής, όπου αγαπήθηκε από το κοινό για την παρουσία και το ταλέντο της, στοιχεία που μετέφερε με επιτυχία και στο θέατρο.
«Τα Χριστούγεννα του Σκρουτζ» στο Θέατρο Πειραιώς 131 συμπληρώνουν εννέα χρόνια ζωής. Πώς βιώνεις αυτή τη διαδρομή;
Είναι πραγματικά απίστευτο, ακόμα και για μένα. Είναι η μακροβιότερη επιτυχία της ελληνικής οικογενειακής σκηνής – και όχι μόνο της δικής μου. Δεν έχει ξανασυμβεί στη χώρα μας ένα έργο για παιδιά να παίζεται επί εννέα χρόνια σε μεγάλα, κεντρικά θέατρα στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και σε τόσες άλλες μεγάλες πόλεις. Αυτό που με συγκινεί περισσότερο είναι ότι έρχονται άνθρωποι που το είδαν πέρσι και επιστρέφουν φέτος για να το ξαναδούν. Εχω ακούσει θεατές να μου λένε ότι έχουν δει τον «Σκρουτζ» επτά φορές. Αυτό είναι κάτι εξαιρετικά τιμητικό.
Τι σημαίνει για σένα αυτή η επιτυχία σε προσωπικό επίπεδο;
Είναι πολύ τιμητικό, αλλά και πολύ απαιτητικό. Οταν κάνεις θέατρο στην Ελλάδα, ειδικά ποιοτικό θέατρο για παιδιά, αυτό δεν πληρώνεται με τίποτα. Υπάρχουν περίοδοι που δουλεύω ακούραστα, 12 ή και 15 ώρες την ημέρα, για να προσέξω την παραμικρή λεπτομέρεια. Τα παιδιά πρέπει να δουν ένα άρτιο θέαμα. Να διασκεδάσουν, να γελάσουν, αλλά και να πάρουν τα σωστά μηνύματα. Το παιδικό θέατρο είναι τεράστια ευθύνη και τίποτα δεν πρέπει να αφήνεται στην τύχη.
Πότε κατάλαβες ότι το παιδικό θέατρο θα έχει μακρά πορεία;
Ο κόσμος είναι αυτός που σε κρατάει ή σε απομακρύνει από το θέατρο. Θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι από τη δεύτερη – τρίτη εβδομάδα άρχισαν να σχηματίζονται ουρές, που έφταναν μέχρι τη λεωφόρο απέναντι. Και αυτό συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Η «Οδύσσεια» ήταν ένα εξαιρετικά απαιτητικό εγχείρημα. Πώς γεννήθηκε;
Ηταν μια ιδέα που με απασχόλησε για πάνω από έναν χρόνο. Ηθελα να κάνω μια ελεύθερη θεατρική απόδοση αυτού του τεράστιου έργου. Η μεγαλύτερη δυσκολία ήταν να συμπυκνωθεί αυτό το αριστούργημα σε μία ώρα σκηνικού χρόνου. Οταν ολοκλήρωσα το κείμενο, όλα έγιναν πιο εύκολα. Σήμερα ακούμε εκπαιδευτικούς να μιλούν για την παράσταση ως σπουδαίο εκπαιδευτικό εργαλείο και αυτό μάς συγκινεί βαθιά.
Πώς σε κέρδισε ολοκληρωτικά το θέατρο, όχι μόνο ως ηθοποιό αλλά και ως δημιουργό;
Αυτό έγινε στην πορεία. Είχα ήδη κάνει μια μεγάλη διαδρομή ως ηθοποιός: Θέατρο, κινηματογράφο, τηλεόραση στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Συνεργάστηκα με σπουδαίους ανθρώπους, όπως τον Κώστα Βουτσά, τον Δημήτρη Ηλιόπουλο, τον Θανάση Βέγγο, τον Σωτήρη Μουστάκα. Ηταν δάσκαλοι και φίλοι. Ολα αυτά μού έδωσαν εφόδια, που σήμερα μπορώ να αξιοποιώ στη σκηνοθεσία και την παραγωγή.
Σε ενοχλεί που κάποιοι συνάδελφοί σου χαρακτηρίζουν το θέατρο «ένα μεγάλο κρεβάτι»;
Θα σου πω κάτι που ξέρουμε όλοι: Πως δεν συμβαίνει μόνο στο θέατρο… Ομως αυτές τις αθλιότητες κάποιοι τις δημιουργούν και κάποιοι τις αποδέχονται, όταν δεν υπάρχουν αποδέκτες, παύει να συμβαίνει. Ας γίνουμε, λοιπόν, όλοι πιο αυστηροί σε τέτοια ζητήματα!
Σε έχουν επηρεάσει όσα έχουν δει το φως της δημοσιότητας και αφορούν λεκτική κακοποίηση ή σεξουαλική παρενόχληση στον χώρο του θεάτρου;
Φυσικά. Είναι σοκαριστικό να εισπράττει κανείς τέτοιες φρικαλέες συμπεριφορές. Ναι συμβαίνουν βέβαια σε όλους τους χώρους, αλλά ειδικά στον χώρο του πολιτισμού είναι φρικτό για τα νέα παιδιά, κακοποιούνται τα όνειρά τους, η αθωότητά τους…
Είχες από μικρή ξεκάθαρο ότι θέλεις να γίνεις ηθοποιός;
Οχι. Ημουν ένα πολύ ανήσυχο παιδί. Διάβαζα πάρα πολύ, εξωσχολικά βιβλία, φιλοσοφία, ψυχολογία. Κυρίως όμως έγραφα. Από πολύ μικρή ηλικία ταξίδευα με τη φαντασία μου. Εζησα και πολλά καλοκαίρια στην Αρκαδία μεγαλώνοντας με μύθους, νεράιδες και θρύλους. Νομίζω ότι όλα αυτά με έχουν επηρεάσει βαθιά. Οταν δημιουργώ μια παιδική παράσταση, νιώθω συχνά σαν να επιστρέφω στην παιδική μου ηλικία.
Πώς άρχισε τελικά η επαγγελματική σου πορεία;
Αρχισα πολύ νωρίς. Από 14-15 χρόνων έκανα διαφημιστικά και πήγαινα σε ακροάσεις. Ετσι ξεκινάς, δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Σιγά σιγά ήρθαν και οι μεγάλες συνεργασίες. Θυμάμαι τον Δαλιανίδη να μου λέει ότι πρώτη φορά βλέπει τόσο όμορφο κορίτσι να έχει και τόσο ταλέντο. Από εκεί και μετά το ένα έφερνε το άλλο.
Υπάρχει κάποια στιγμή που κουβαλάς ακόμα μέσα σου;
Πολλές. Αλλά θυμάμαι έντονα την πρώτη φορά, 19 ετών, που ανέβηκα στην Επίδαυρο, πολύ μικρό κορίτσι, δίπλα στον Κώστα Βουτσά. Ετρεμα. Και μου είπε: «Προχώρα. Ο κόσμος δεν ενδιαφέρεται αν φοβάσαι. Κάνε τη δουλειά σου». Αυτές οι στιγμές είναι σχολείο ζωής.
Τι να περιμένουμε από σένα στο μέλλον;
Δεν είμαι άνθρωπος που προγραμματίζει μακροπρόθεσμα. Οι ιδέες μού έρχονται αυθόρμητα, συνήθως όταν ηρεμώ και διαβάζω. Κάποιες φορές νιώθω ότι οφείλω να κάνω κάτι. Ετσι ένιωσα και με την «Οδύσσεια».
Και κλείνοντας… προλαβαίνεις να είσαι γιαγιά;
Βεβαίως. Ο μεγαλύτερος έρωτας της ζωής μου είναι ο Εκτορας. Η χαρά που νιώθω είναι ίδια με εκείνη που ένιωσα όταν γέννησα την κόρη μου. Είναι οι στιγμές που ξεκουράζομαι και ξαναβλέπω τον κόσμο μέσα από τα μάτια του. Ναι… είμαι χαζογιαγιά. Και δεν το κρύβω.
Πηγή: Εφημερίδα Espresso
