• Στην εξωτερική πολιτική υπάρχουν αποφάσεις που κρίνονται όχι μόνο από το οικονομικό τους αποτέλεσμα αλλά κυρίως από το μήνυμα που εκπέμπουν και τις εξαρτήσεις που δημιουργούν. Και το καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου δεν είναι ένα οποιοδήποτε τεχνικό έργο. Είναι ένα έργο στρατηγικής σημασίας, που συνδέεται άμεσα με την ενεργειακή, γεωπολιτική και εθνική υπόσταση του Ελληνισμού στην ανατολική Μεσόγειο.
- Του Ανδρέα Καψαμπέλη
• Προκαλεί επομένως πελώρια ερωτήματα η επιλογή μιας εταιρίας που -όπως αποκαλύπτει σήμερα η «δημοκρατία»– διατηρεί ισχυρότατη επιχειρηματική παρουσία στην Τουρκία και επενδύσεις δισεκατομμυρίων σε μια χώρα η οποία όχι μόνο αμφισβητεί το ίδιο το έργο, αλλά επιχειρεί να το μπλοκάρει με κάθε διαθέσιμο μέσο. Η αντίφαση είναι προφανής: Πώς μπορεί να αναμένει κανείς ότι μια εταιρία με τόσο σημαντικά οικονομικά συμφέροντα στην τουρκική αγορά θα συγκρουστεί μέχρι τέλους με την Αγκυρα, εάν χρειαστεί να επιλέξει ανάμεσα στις επιχειρηματικές της δραστηριότητες και στην υλοποίηση ενός έργου που η τουρκική ηγεσία αντιμετωπίζει ως απειλή για τις επιδιώξεις της;
• Κάπου εδώ ανοίγει και η πραγματική κερκόπορτα, επειδή η κυβέρνηση αναθέτει ένα έργο ζωτικής εθνικής σημασίας σε έναν όμιλο που έχει επενδύσει τεράστια κεφάλαια στην Τουρκία, διατηρεί μόνιμη παρουσία στην Κωνσταντινούπολη και διεκδικεί νέες, εξαιρετικά προσοδοφόρες συμβάσεις με την Αγκυρα. Δηλαδή σε έναν οικονομικό παίκτη που, όταν έρθει η ώρα της πραγματικής σύγκρουσης, θα έχει περισσότερα να χάσει από την τουρκική δυσαρέσκεια παρά από την ελληνική υποχώρηση. Αυτό είναι σαν να αναθέτεις τη φύλαξη της πύλης όχι απλώς στον λύκο, αλλά σε κάποιον που διαπραγματεύεται καθημερινά μαζί του το επόμενο συμβόλαιο…
• Το ακόμη σοβαρότερο, όμως, είναι η πολιτική ευθύνη της κυβέρνησης. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης εμφανίζεται να διακηρύσσει ότι η Ελλάδα «δεν εκβιάζεται» και «δεν υποχωρεί απέναντι στις απειλές». Ωστόσο, η πραγματική ισχύς μιας χώρας δεν αποδεικνύεται στις δηλώσεις αλλά στις επιλογές της. Και όταν ένα τόσο κρίσιμο έργο τοποθετείται σε ένα πλαίσιο όπου τα επιχειρηματικά συμφέροντα διασταυρώνονται με τις γεωπολιτικές επιδιώξεις της Τουρκίας, η εικόνα που εκπέμπεται είναι πολύ διαφορετική από εκείνη που περιγράφουν οι κυβερνητικές ανακοινώσεις….
• Ο πρωθυπουργός επενδύει στην εικόνα των «ήρεμων νερών» και στην επικοινωνία της καλής ατμόσφαιρας, έστω κι αν η Τουρκία αντιλαμβάνεται κάθε τέτοια κίνηση μέσα από το πρίσμα των δικών της στρατηγικών συμφερόντων, καθώς δεν λειτουργεί με όρους δημοσίων σχέσεων, αλλά με όρους ισχύος. Ο Κ. Μητσοτάκης και ο Στ. Παπασταύρου μπορεί λοιπόν να επαναλαμβάνουν ότι η Ελλάδα δεν εκβιάζεται, όμως την ίδια στιγμή άνοιξαν μόνοι τους την κερκόπορτα από την οποία ο τουρκικός παράγοντας μπορεί να αποκτήσει έμμεσο λόγο σε ένα έργο που αφορά την κυριαρχία, την Κύπρο και τη θέση του Ελληνισμού στην ανατολική Μεσόγειο. Και στις εθνικές υποθέσεις, οι κερκόπορτες ανοίγουν πολύ πιο εύκολα απ’ όσο κλείνουν…
Από τη στήλη «Ο κοριός» της «δημοκρατίας»
