Για τον Αλκέτα Παναγούλια έχουν γραφτεί χιλιάδες σελίδες και έχουν ειπωθεί αμέτρητα εγκωμιαστικά λόγια. Βιβλία ολόκληρα μπορεί να μην ήταν αρκετά. Ομως για τη Δέσποινα Παναγούλια, τη μονάκριβη κόρη του, αρκούν μόνο δύο λέξεις στο… βιβλίο της ζωής της: «αγαπημένος πατέρας».
Η γλυκύτατη Δέσποινα βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη από την Ουάσινγκτον, όπου ζει μόνιμα η οικογένεια Παναγούλια, και δεν έχασε την ευκαιρία να επιστρέψει στο «σπίτι» του πατέρα της, το γήπεδο «Κλεάνθης Βικελίδης». Μαζί με τη «δημοκρατία» κάθισε στον προπονητικό πάγκο του Αρη και περπάτησε στη Χαριλάου, στον δρόμο που φέρει το όνομα «Αλκέτας Παναγούλιας», ελάχιστη τιμή μετά τον θάνατό του τον Ιούνιο του 2012. Επειτα από μερικά βήματα κοίταξε συγκινημένη την πινακίδα με το όνομα του πατέρα της: «Μας δίνει δύναμη ότι δεν ξεχνούν το έργο του. Μόνο η ελληνική ομοσπονδία έδειξε να το ξεχνάει, αλλά ο Αλκέτας ήταν πάντα υπεράνω. Ποτέ δεν θα έλεγε το παραμικρό…»
Η οδός Παναγούλια «ακουμπάει» στη θύρα 3 του γηπέδου του Αρη. Το κουβάρι των αναμνήσεων ξετυλίγεται. «Πέρασαν τόσα χρόνια, αλλά είναι σαν μην πέρασε μια μέρα. Το γήπεδο αυτό δεν ήταν το δεύτερο σπίτι του Αλκέτα. Ηταν το… σπίτι του» μας λέει η Ντέπυ (όπως την προσφωνούν στην Αμερική), την ώρα που περνούσε την κεντρική θύρα του γηπέδου. Κάθισε μερικά λεπτά, κοίταξε τις κιτρινόμαυρες κερκίδες, γύρισε τον χρόνο πίσω. «Ο Αρης ήταν η ομάδα της καρδιάς του, τον αγαπούσε σε όλη του τη ζωή, εδώ έπαιξε μπάλα, εδώ έγινε προπονητής και παράγοντας, πέρασε από όλες τις βαθμίδες. Είμαι σίγουρη ότι θα στενοχωριέται με τα προβλήματα του σημερινού Αρη, θα ήθελε να βοηθήσει με κάθε τρόπο».
Οταν της ζητήσαμε να καθίσει στον πάγκο, εκεί όπου χρόνια πριν ξεχείλιζε η προπονητική αύρα του Παναγούλια, δίστασε στην αρχή, αλλά τελικά το πήρε απόφαση. «Αν μας βλέπει από ψηλά, θα του αρέσει. Ηταν μεγάλος προπονητής, τεράστια προσωπικότητα, αλλά ήταν πάντα απλός, ευθύς, ταπεινός και προσιτός. Είτε στο γήπεδο είτε στο σπίτι μας» λέει και δακρύζει: «Ο Αρης, η Εθνική Ελλάδας, ο Ολυμπιακός, το ποδόσφαιρο στην Αμερική τον σημάδεψαν. Ηταν τρελός για την μπάλα. Ζούσε δύο ζωές. Μία στις ΗΠΑ και μία στην Ελλάδα, ήταν… μοιρασμένος, αλλά ποτέ δεν είχε παράπονο».
«Εκρυβε ότι έπαιζε στον Αρη γιατί ο παππούς ήταν Ηρακλής»
Οσο για την οικογένεια Παναγούλια; «Η μητέρα μου ακόμη δεν έχει ξεπεράσει την απώλειά του. Ο αδελφός μου Γιάννης είναι… άρρωστος αρειανός. Εχει κάνει τάμα. Οταν του πέσει το λαχείο θα πάρει τον Αρη! Και η κόρη του, η Ζωίτσα, είναι μεγάλο ταλέντο στο ποδόσφαιρο, θα τη δούμε στην Εθνική μια μέρα, να το θυμηθείτε» μας λέει και χαμογελώντας μάς αποκαλύπτει το… μυστικό του Παναγούλια: «Επαιζε… στην αρχή κρυφά από τον πατέρα του στον Αρη. Ο παππούς μου ήταν Ηρακλής και δεν ήθελε να τον στενοχωρήσει. Μετά όλοι βέβαια μιλούσαν για τον Αλκέτα…»
Γιώργος Τότσικας
