Ο Μαρουάν Εμίλ Τουμπάσι, πρέσβης της Παλαιστίνης στην Αθήνα,επισημαίνει ότι, όσο υπάρχει κατοχή από το Ισραήλ, δεν μπορεί να υπάρξει ηρεμία στην περιοχή, και ζητεί εφαρμογή του Διεθνούς ΔικαίουAπό τον
Νίκο Σταυρουλάκη
Πρέπει να προχωρήσει άμεσα η «λύση των δύο κρατών» λέει στην «κυριακάτικη δημοκρατία» ο πρέσβης της Παλαιστίνης στην Αθήνα Μαρουάν Εμίλ Τουμπάσι, τονίζοντας ότι η επιστροφή στα εδάφη του 1967 και η αποχώρηση των Ισραηλινών εποίκων από τα εδάφη που κατέλαβε το Ισραήλ στον Πόλεμο των Εξι Ημερών είναι η τελευταία υποχώρηση της παλαιστινιακής πλευράς. Στη συνέντευξή του σημειώνει ότι «κατοχή και ειρήνη δεν συμβιβάζονται» και ευχαριστεί την Ελλάδα για την ειλικρινή στήριξη των παλαιστινιακών θέσεων, που είναι και θέσεις της διεθνούς κοινότητας.
Κύριε πρέσβη, βρίσκεστε εδώ στην Αθήνα εκπροσωπώντας τα τελευταία τέσσερα χρόνια την Παλαιστινιακή Αρχή. Στο διάστημα αυτό γίνονται βήματα στην κατεύθυνση της δημιουργίας -επιτέλους- παλαιστινιακού κράτους… Πώς υποδέχεστε αυτήν την εξέλιξη;
Παρά τα βάσανα που έχει περάσει ο παλαιστινιακός λαός κατά τη διάρκεια των 70 χρόνων κατοχής (από την απόφαση του ΟΗΕ ίδρυσης του κράτους του Ισραήλ, το 1947) και τα εγκλήματα που έχουν γίνει εις βάρος του, αλλά και με το να ιδρυθεί ένα κράτος (το Ισραήλ) στα εδάφη της Παλαιστίνης και σε βάρος ενός λαού (του παλαιστινιακού) που κατοικεί εκεί από αιώνων, ελπίζω να προχωρήσει…
Η ιστορία που άρχισε με την καταστροφή του 1948 (με την εφαρμογή της απόφασης του 1947) προκάλεσε παράλληλα και μεγάλο κύμα φυγής του παλαιστινιακού λαού, σε δύο φάσεις, 1948 και 1967, με την επέκταση της ισραηλινής στρατιωτικής κατοχής μετά τον Πόλεμο των Εξι Ημερών…
Τελικά, η κατοχή αυτή μετατράπηκε σε «κατοχή εποικισμού»… Σε διάστημα 50 χρόνων (από το 1967) και έως τώρα υπάρχουν στα κατεχόμενα εδάφη 800.000 έποικοι, ενώ έχουν κατασκευαστεί πάνω από 200 οικισμοί εποίκων.
Τελευταία ύψωσαν και το «ρατσιστικό τείχος», ενώ προβαίνουν και σε άλλες ενέργειες, που αποκαλύπτουν το αποτρόπαιο πρόσωπο της κατοχής. Υπάρχει μεγάλη προσπάθεια εκ μέρους του Ισραήλ να αλλοιώσει τη σύνθεση στα παλαιστινιακά εδάφη, με προφανή στόχο να μην επιτρέψει την ύπαρξη κράτους της Παλαιστίνης στα εδάφη του 1967.
Με τις ενέργειες αυτές θέτει σε κίνδυνο την επίτευξη μιας «λύσης στη βάση των δύο κρατών», με γνώμονα τις αποφάσεις των Ην. Εθνών και το διεθνές δίκαιο…
Επιμένετε, παρ’ όλα αυτά, στη «λύση δύο κρατών»;
Εμείς συνεχίζουμε να πιστεύουμε στη «λύση των δύο κρατών». Να υπάρχουν δηλαδή δύο κράτη και να ζουν με «δίκαιη ειρήνη» μεταξύ τους. Δεν συμβιβάζονται κατοχή και ειρήνη για κανέναν λόγο… Υπάρχουν οι αποφάσεις των Ηνωμένων Εθνών για τερματισμό της κατοχής, τις οποίες, όμως, αρνείται (να εφαρμόσει) το Ισραήλ.
Σημαντικό να προχωρήσει η λύση δύο κρατών… Θα ρωτήσω όμως αν αυτή ήταν πάντα η παλαιστινιακή θέση…
Εμείς υποχωρήσαμε (από αρχικές θέσεις)… Σε αυτή τη θέση καταλήξαμε προκειμένου να γίνει πράξη η ειρήνη. Αυτό πιστεύουν η PLO και ο παλαιστινιακός λαός. Με τη συμφωνία του Οσλο (1993) αναγνωρίζαμε την ύπαρξη κράτους του Ισραήλ και αντίστοιχα το Ισραήλ αναγνώριζε την PLO ως οργάνωση εκπρόσωπο του παλαιστινιακού λαού (όχι όμως κράτους της Παλαιστίνης).
Και ξεκινήσαμε την πορεία προς τη «λύση της ειρήνης». Σήμερα, 24 χρόνια μετά το Οσλο, δεν έχουμε φτάσει σε αποτέλεσμα. Αυτή είναι η τελευταία υποχώρηση! Είναι η λεγόμενη «κόκκινη γραμμή», αλλά και στόχος που πρέπει να στηριχτεί από τη διεθνή κοινότητα.
Γιατί το Οσλο δεν προχώρησε;
Εμείς ήμασταν που ξεκινήσαμε τη διαδικασία στο Οσλο, το 1993. Ομως μετά την εκτέλεση του Γιτζάκ Ράμπιν από τους ίδιους τους Ισραηλινούς, τα γεγονότα δείχνουν ότι το Ισραήλ μετάνιωσε… Δεν θέλει να συνεχίσει με την ιδέα ίδρυσης παλαιστινιακού κράτους. Με την εκτέλεση Ράμπιν λείπει τώρα ένας πραγματικός εταίρος για να συνεχιστεί η διαδικασία των συνομιλιών που θα οδηγούσε σε ειρήνη… Αυτή που ο Γιασέρ Αραφάτ είχε αποκαλέσει «ειρήνη των ισχυρών ηγετών».
Εχουμε προσφέρει ό,τι μας έχουν ζητήσει… Αποδεχτήκαμε την ίδρυση κράτους μόνο στο 22% των εδαφών της ιστορικής Παλαιστίνης, μόνο και μόνο για την επίτευξη σταθερότητας και ειρήνης και για τους δύο λαούς. Μέσω αυτής της ειρήνης υλοποιείται το «ειδικό δικαίωμα» που έχουν όλοι οι λαοί για να δημιουργήσουν την πατρίδα τους.
Μετά το Οσλο το Ισραήλ αύξησε τις απαιτήσεις του. Εθεσε θέμα Ιερουσαλήμ…
Το Ισραήλ προχώρησε σε ένωση ανατολικής και δυτικής Ιερουσαλήμ με μονομερή απόφαση, λέγοντας ότι η ενωμένη Ιερουσαλήμ είναι «πρωτεύουσα του Ισραήλ». Και ζήτησε από όλα τα κράτη να μεταφέρουν τις πρεσβείες τους εκεί, κάτι όμως που δεν έχει προχωρήσει ούτε από τις ΗΠΑ, που είναι κατεξοχήν σύμμαχος του Ισραήλ. Γιατί η ανατολική Ιερουσαλήμ είναι κατεχόμενο έδαφος. Είναι ένα κομμάτι από τα εδάφη που άρπαξε το Ισραήλ το 1967.
Οταν θα αποδεχτούν ότι η ανατολική Ιερουσαλήμ είναι κατεχόμενο έδαφος και πρωτεύουσα του παλαιστινιακού κράτους, εμείς δεν έχουμε κανένα πρόβλημα, να είναι ανοιχτή σε όλους.
Είναι μετριοπαθής η στάση αυτή, ωστόσο και στην παλαιστινιακή πλευρά υπάρχουν ακραίες φωνές;
Σε όλον τον κόσμο υπάρχουν φανατικές φωνές. Γενικότερα ως λαός οι Παλαιστίνιοι ζητούμε την επίτευξη ειρήνης. Είναι ο τρόπος για να περιοριστούν αυτές οι φωνές.
Μήνυμα αγάπης και εκτίμησης στους Ελληνες
Εχουν περάσει χρόνια από το 1981, όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου προσκάλεσε τον Γιασέρ Αραφάτ «ένοπλο» στην Ελλάδα. Ηταν η απαρχή διεθνοποίησης του παλαιστινιακού προβλήματος;
Υπάρχει ιστορική σχέση μεταξύ των δύο λαών. Υπάρχουν ιστορικοί, ηθικοί δεσμοί. Τόσο ο ελληνικός όσο και ο παλαιστινιακός λαός υπέφεραν από διάφορες κατοχές. Μόνο η ελληνική Βουλή έχει ψηφίσει ομόφωνα προς την κυβέρνηση να αναγνωρίσει παλαιστινιακό κράτος. Η Ελλάδα είναι στο πλευρό του παλαιστινιακού λαού σε όλες τις διεθνείς συναντήσεις. Το μήνυμά μας προς τον ελληνικό λαό είναι μήνυμα αγάπης και εκτίμησης… Και ευχόμαστε συνεχή ανάπτυξη σε αυτόν τον λαό που αγαπάμε…
Επομένως, πώς σχολιάζετε τη διπλωματική δραστηριότητα Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ;
Γνωρίζω ότι η Ελλάδα αναπτύσσει σχέσεις με κράτη της περιοχής, με βάση τα συμφέροντά της… Και με την Παλαιστίνη υπάρχουν συναντήσεις Ελλάδας και Κύπρου.
Ο παλαιστινιακός λαός μάχεται πολλά χρόνια για την ελευθερία. Αυτό στην Ελλάδα το κατανοούμε χωρίς δυσκολία. Πώς σχολιάζετε τη σύγχρονη τάση αυτοδιάθεσης που αναπτύσσεται και στην Ε.Ε., όπως στην Καταλονία, τη Χώρα των Βάσκων ή τη Σκοτία ενδεχομένως; Επηρεάζει την παλαιστινιακή προσπάθεια;
Δεν έχουν καμία σχέση οι κινήσεις αυτές με τον αγώνα του παλαιστινιακού λαού. Εμείς μαχόμαστε για την εθνική ταυτότητα και για το δικαίωμα να έχουμε πατρίδα. Ζητάμε κράτος στα σύνορα της 4ης Ιουλίου 1967. Το Ισραήλ έως τώρα δεν έχει αναγγείλει τα σύνορά του! Πάντα η πολιτική μας στηρίζεται στη διεθνή νομιμότητα. Δεν θέλουμε ούτε παραπάνω ούτε λιγότερα…
