Εχει παραγίνει το κακό. Δεν πάει άλλο. Αναφέρομαι στην εικόνα τηλεοπτικών εκπομπών με τα πολυάριθμα πάνελ πολιτικών, δημοσιογράφων και κάθε καρυδιάς καρυδιού οι οποίοι παριστάνουν τους ειδικούς επί παντός επιστητού! Το φαινόμενο έχει κακοφορμίσει και είναι πολλαπλώς επικίνδυνο για τη δημοκρατία και τον δημόσιο διάλογο.
Προσβάλλει τη νοημοσύνη και την αισθητική των πολιτών-τηλεθεατών. Οση τουλάχιστον έχει επιτρέψει να τους απομείνει ο ανελέητος βομβαρδισμός των οποίων υφίστανται για χρόνια. Εκθέτει ανεπανόρθωτα ανθρώπους που υποτίθεται ότι διαδραματίζουν σοβαρό ρόλο όντας οι ίδιοι σοβαροί. Προκαλεί στο κοινό τεράστια σύγχυση και παραπληροφόρηση λόγω των απίθανων πραγμάτων που ξεστομίζει η ασχετοσύνη των «ειδικών», με αποτέλεσμα να επιτυγχάνεται η συνολική απαξίωση των πάντων και για τα πάντα. Ο θάνατος του διαλόγου δηλαδή. Σκοτώνει την ουσία της δημοσιογραφίας, που είναι η αποκάλυψη και η δημοσιοποίηση με στόχο το κοινό συμφέρον κι όχι το να κάνει τον κονφερασιέ. Μάλιστα, τον κονφερασιέ. Γιατί στο τέλος, ακόμη και
οι άξιοι δημοσιογράφοι-παρουσιαστές τέτοιων εκπομπών καταντούν να λένε «ανέκδοτα» και αστεία, μόνο που δεν τα λένε ανάμεσα στα νούμερα της επιθεώρησης αλλά ανάμεσα σε άλλα νούμερα!
Πουθενά στον κόσμο όπου υπάρχει δημοκρατία, δημοσιογραφία και διάλογος οι εκπομπές λόγου δεν έχουν περισσότερους από τέσσερις στο πάνελ, συμπεριλαμβανομένου του παρουσιαστή. Συνήθως είναι δύο ή τρεις, για να είναι και ουσιαστικός στην ανάκρισή του και διάλογος και όχι χάβρα. Επίσης, πουθενά δεν παρατηρείται το απίθανο αυτό φαινόμενο οι ίδιοι άνθρωποι να μιλούν για τα πάντα! «Ηλεκτρολόγοι-γυναικολόγοι» όπως τους έλεγε κι ο αείμνηστος φίλος μου δημοσιογράφος Νίκος Χρυσαφόπουλος, τον οποίο αυτό το σύστημα έσκασε νωρίς…
Είχα την ελπίδα ότι το βάθεμα της κρίσης, η σοβαρότητα και το πολυσύνθετο των θεμάτων που στο μεταξύ προέκυψαν και τα οποία απαιτούν ειδικές επιστημονικές γνώσεις για την επεξεργασία τους, θα έβγαζαν τον… σκασμό σε πολλούς «μαϊντανούς». Εις μάτην! Ακάθεκτοι και αμετανόητοι! Οσο τους επιβάλλει η ματαιοδοξία τους και η άγνοια κινδύνου που εξ ορισμού διαθέτουν οι περισσότεροι από αυτούς μπροστά στην πιθανότητα του να εκτεθούν. Και όσο τους επιτρέπει το ιδιότυπο καθεστώς των ιδιοκτητών των ΜΜΕ που προγραμματίζει τον αριθμό των συμμετοχών τους στον περιοδεύοντα θίασο των τηλεοπτικών πάνελ.
Εκτιμώ ότι η κατάσταση είναι αποκρουστική. Οσα φκιασιδώματα κι αν επιχειρείται να αποκτήσει με δήθεν ένθετα σοβαρά ρεπορτάζ, συμμετοχή κοινού κ.λπ. Πρώτοι απ’ όλους θα ‘πρεπε να το αντιληφθούν οι καθ’ ύλην αρμόδιοι, οικοδεσπότες και προσκεκλημένοι. Είναι καιρός να σοβαρευτούν, διότι παίζουν με την ουσία και την υπόσταση του πολιτικού διαλόγου, με αντάλλαγμα πρόσκαιρα και αναλώσιμα τρόπαια, τις ακροαματικότητές τους οι μεν και την αναγνωρισιμότητά τους οι δε.
Αν δεν μπορούν, να είναι σίγουροι ότι θα τους το επιβάλουν οι τηλεθεατές με τη στάση τους. Μόνο ο… «Αγνωστος πόλεμος» άντεξε τόσα επεισόδια! Στην περίπτωσή μας, εκτός του ότι ο Νίκος Φώσκολος είναι πλέον μακαρίτης, δυστυχώς γι’ αυτούς, ο πόλεμός τους, όπως και ο ρόλος τους, μας είναι πλέον γνωστοί!
Γιώργος Κ. Στράτος
