Η κινηματογραφική ταινία «Καποδίστριας» του Γιάννη Σμαραγδή ξεκίνησε να συζητείται ως καλλιτεχνικό γεγονός και εξελίχθηκε σε αμιγώς πολιτικό. Η τεράστια απήχηση που έχει στο κοινό και τα συναισθήματα που γεννά η παρακολούθησή της σίγουρα εδράζονται στις σκηνές, στους διαλόγους, στα σκηνικά, στις ερμηνείες των πρωταγωνιστών, στη φωτογραφία, στη μουσική και την επιλογή των πλάνων. Ωστόσο, υπάρχει και κάτι περισσότερο από τα παραπάνω που εκδηλώνεται στις συνειδήσεις των θεατών: υπάρχει έλλειμμα ηγεσίας στην Ελλάδα και γενικότερα στον Ελληνισμό και η ταινία μας το θυμίζει.
Στους Ελληνες που παρακολουθούν την ταινία φαντάζει σχεδόν εξωπραγματικό που υπήρξε ηγέτης που έδωσε ό,τι είχε και δεν είχε για την Ελλάδα και δεν τη λεηλάτησε. Η κοινή γνώμη έχει… ξεσυνηθίσει να διαχειρίζονται τις τύχες της χώρας και του έθνους προσωπικότητες με πατριωτικά αισθήματα, ανιδιοτελείς, καταρτισμένοι, με διεθνή ακτινοβολία και απαρασάλευτη ελληνικότητα. Αυτό που βιώνουμε τις τελευταίες δεκαετίες είναι το σύστημα που δολοφόνησε τον Καποδίστρια και πολεμά λυσσασμένα κάθε πολιτικό ή ιδιώτη που θέλει να βαδίσει στα χνάρια εκείνου του σπουδαίου ηγέτη.
Στην Ελλάδα κυβερνά ο κοτζαμπασισμός, βασιλεύουν η κλεπτοκρατία και ο νεποτισμός και είναι ακλόνητη στη θέση της η ξενοκρατία. Αυτά δεν είναι μυστικά. Δεν μπορούν να τα κουκουλώσουν ή να τα ωραιοποιήσουν (τουλάχιστον για μεγάλο χρονικό διάστημα) τα προπαγανδιστικά τρικ που σκαρφίζονται οι εισαγόμενοι επικοινωνιολόγοι και τα καλοταϊσμένα συστημικά ΜΜΕ. Ο λαός ξέρει πού ζει και μπορεί να αποδώσει τα του καίσαρος τω καίσαρι. Οι «καίσαρες» των ημερών μας είναι εκείνοι που χρεοκόπησαν την πατρίδα, μείωσαν τον πληθυσμό, εξευτέλισαν το έθνος και γεμίζουν πόλεις και χωριά με ισλαμιστές λαθρομετανάστες. Τα κάνουν όλα τούτα, συνεννοούμενοι αδιάκοπα με ξένες δυνάμεις και ντόπιους νταβατζήδες και θησαυρίζουν.
Οι Ελληνες, που δεν έχουν σκοπό να σβήσουν από τον χάρτη των ζώντων και δρώντων εθνών, δεν επιθυμούν τη διαιώνιση αυτής της νοσηρής κατάστασης. Θέλουν ηγέτη όπως ήταν ο Καποδίστριας. Γι’ αυτό η ταινία που φέρει το όνομα αυτού του ηγέτη έγινε τόσο θερμά αποδεκτή από το κοινό.
Από τη στήλη «Η θέση μας» της «Δημοκρατίας»
