Ο πλούτος συγκεντρώνεται προκλητικά σε ολοένα πιο λίγους, η διαφθορά γενικεύεται, οι ανισότητες βαθαίνουν, η ατιμωρησία μονιμοποιείται και η φορολογική αφαίμαξη συνεχίζει να πλήττει τις ίδιες κατηγορίες ανθρώπων
• Αν και τα διακυβεύματα είναι πολλά και κρίσιμα για τον τόπο και τους πολίτες σε όλους τους τομείς τόσο της εσωτερικής όσο και της εξωτερικής πολιτικής, οι υψηλοί τόνοι, οι δραματικές δηλώσεις, οι αλληλοκατηγορίες και οι μεγαλόστομες υποσχέσεις αφήνουν πλέον ασυγκίνητο ολοένα μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής κοινωνίας. Αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί να το αμφισβητήσει εύκολα κανείς…
- Του Ανδρέα Καψαμπέλη
• Για την πλειονότητα των πολιτών η πολιτική μπορεί να προσφέρει θέαμα -ενίοτε και κακόγουστο-, αλλά έχει αποκοπεί πλήρως από την καθημερινή πραγματικότητα. Δεν μιλάει στην τσέπη που δεν βγαίνει, στην ανασφάλεια της δουλειάς, στην αγωνία για το μέλλον των παιδιών τους, ούτε στην αίσθηση ότι όσο κι αν προσπαθούν, το σύστημα τους τιμωρεί αντί να τους ανταμείβει.
• Ο μέσος πολίτης έχει πλέον εσωτερικεύσει μια σκληρή αλήθεια, σύμφωνα με την οποία, παρ’ όλα όσα συμβαίνουν, η καθημερινότητά του δεν πρόκειται να αλλάξει ουσιαστικά. Ο πλούτος συγκεντρώνεται προκλητικά σε ολοένα πιο λίγους, η διαφθορά γενικεύεται, οι ανισότητες βαθαίνουν, η ατιμωρησία μονιμοποιείται και η φορολογική αφαίμαξη συνεχίζει να πλήττει τις ίδιες κατηγορίες ανθρώπων.
• Ακριβώς σε αυτό το κλίμα, η κυβέρνηση Μητσοτάκη όχι μόνο δεν προσπαθεί να γεφυρώσει το χάσμα, αλλά με τη στάση, τη συμπεριφορά και τις επιλογές της το διευρύνει σκόπιμα. Τα επικοινωνιακά της πυροτεχνήματα δεν αποσκοπούν παρά στην αλλαγή ατζέντας και όχι στην ουσία των προβλημάτων. Στη μετατόπιση του ενδιαφέροντος από τα καυτά μέτωπα, που βεβαίως κάθε άλλο παρά γεφυρώνει τις αποστάσεις μεταξύ πολιτικής και πολιτών και κάθε άλλο παρά προσφέρει αντίκρισμα της πολιτικής στην καθημερινότητα των πολιτικών…
• Κατά βάθος -και μέσα στο αδιέξοδό της- η κυβέρνηση πιστεύει ότι η απομάκρυνση των πολιτών από την πολιτική την εξυπηρετεί, καθώς μια κοινωνία απογοητευμένη, απαθής και αποστασιοποιημένη είναι πολύ πιο εύκολο να χειραγωγηθεί, ιδίως εν όψει των επόμενων εκλογών που θα είναι κομβικής σημασίας για τις εξελίξεις…
• Η αποστασιοποίηση από το πολιτικό γίγνεσθαι, η απαξίωση στα μάτια της κοινής γνώμης και, ως εκ τούτου, η αποχή από τις κάλπες -όταν φτάσει εκείνη η στιγμή- είναι σε συνδυασμό με τις γενικότερες ανεπάρκειες των υπόλοιπων πρωταγωνιστών το «σωσίβιο» στο οποίο ελπίζει για να επιπλεύσει ο κ. Μητσοτάκης, αδιαφορώντας για τη βαθιά και ανήκεστο βλάβη που προκαλεί στη σχέση πολιτικής και κοινωνίας. Κι αυτή είναι η πιο ύπουλη διάβρωση.
• Ετσι, το χάσμα γίνεται όλο και πιο δύσκολο να γεφυρωθεί. Η πολιτική και οι πολιτικοί μιλούν μόνο στον εαυτό τους, η αίσθηση ότι το αύριο δεν ανήκει στους πολλούς αλλά παραμένει αβέβαιο, απρόβλεπτο και επικίνδυνα μακρινό από τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας εδραιώνεται και το κυριότερο είναι ότι χάνεται και η προσδοκία ότι τα πράγματα μπορεί να αλλάξουν. Αυτή η συλλογική παραίτηση αποτελεί και τον μεγαλύτερο κίνδυνο…
Από τη στήλη «Ο κοριός» της «δημοκρατίας»
