Η έκθεση JELO6 Project Athens 2026 είναι μια βάση συνάντησης δημιουργών, μια αφορμή διαλόγου και ένα πεδίο πειραματισμού
Το εάν η τέχνη δύναται να είναι «απολιτική» είναι το βασικό ερώτημα που θέτει το JELO6 Project Athens 2026, που φιλοξενείται στο Μουσείο Μπενάκη, Πειραιώς 138, έως τις 17 Μαΐου, μέσα από μια διεθνή καλλιτεχνική διοργάνωση αφιερωμένη στο σύγχρονο κόσμημα, στην κεραμική και στα εικαστικά αντικείμενα. Στόχος της είναι να φέρει κοντά δημιουργούς και κοινό, ανοίγοντας διάλογο γύρω από τη σχέση της τέχνης με την κοινωνία και την πολιτική.
Οπως αναφέρει η ομάς των διοργανωτών, Νίκη Στυλιανού, Διονύσης Γρηγοράτος και Λιάνα Παττίχη, δεν πρόκειται για ακόμη μία έκθεση, αλλά για μία βάση συναντήσεως δημιουργών, μία αφορμή διαλόγου και ένα πεδίο πειραματισμού που επιχειρεί να συνενώσει καλλιτέχνες από τον χώρο του σύγχρονου κοσμήματος, της χειροτεχνίας και των εφαρμοσμένων τεχνών.
Οι διοργανωτές υποστηρίζουν ότι «στην Ελλάδα έχουμε πλούσια παράδοση. Ανέκαθεν οι δημιουργοί χρησιμοποιούσαν το υλικό τους για να εκφράσουν τη θέση τους στα πράγματα ή να δημιουργήσουν τον κοινό τόπο που χρωματίζει η συλλογική φωνή». Στο Μουσείο Μπενάκη – κτίριο της Πειραιώς φιλοξενείται η κεντρική έκθεση με τίτλο «Jewelry + Objects + our 6 Senses – Can Art Be A-Political?». Μεμονωμένοι καλλιτέχνες παρουσιάζουν έργα που δεν λειτουργούν ως αισθητικά αντικείμενα, αλλά ως φορείς ιδεών, εμπειριών και ερωτημάτων.
Οι διοργανωτές θέτουν ως βάση της εικαστικής παρουσιάσεως το αν «περνάμε σε μια άλλη φάση της δημιουργικότητας και της δημιουργικής διαδικασίας. Αραγε έχει περισσότερη σημασία η αρτιότητα του αποτελέσματος; Η τέλεια υλοποίηση μιας ιδέας ή ενός μηνύματος; Ή επανέρχεται στο επίκεντρο η χαρά που φέρνουν η εξερεύνηση ιδεών, υλικών και η μη λεκτική μεταστοιχείωση σκέψεων και μορφών σ’ ένα πεδίο που μοιάζει να βρίσκεται σήμερα σε κατάσταση εντροπίας;».
Μαζί με τους μεμονωμένους καλλιτέχνες, συμμετέχουν βραβευθέντες δημιουργοί από προηγουμένους διοργανώσεις, και προσκεκλημένοι καλλιτέχνες με αναγνωρισμένο έργο που δίδουν τον ρυθμό και τον τόνο συνθέτοντας ένα πολυφωνικό περιβάλλον. Η απάντησις δεν δίδεται μέσα από θεωρητικά κείμενα. Οι συμμετέχοντες καλούνται να διερευνήσουν πώς το υλικό, η χειρονομία και η σχέσις με το κοινό δύνανται να μετατραπούν σε εργαλεία συμμετοχής, συνυπάρξεως και ευθύνης. Οι διοργανωτές επενδύουν στην ιδέα τού «μαζί», την πεποίθηση ότι η τέχνη δεν ανήκει σε ολίγους, αλλά αποτελεί κοινό χώρο εκφράσεως και διαλόγου.
Στόχος να αναδειχθούν η σύγχρονος χειροτεχνία και οι εφαρμοσμένες τέχνες ως ζώσες, δυναμικές μορφές δημιουργίας και να ενισχυθεί η θέσις των αντιστοίχων πεδίων. Για τους διοργανωτές, το σύγχρονο κόσμημα, η κεραμική και τα μικρής κλίμακας γλυπτικά αντικείμενα εκφεύγουν από τα στενά όρια της διακοσμητικής πρακτικής, και ίστανται ως εκφράσεις καλλιτεχνικής σκέψεως, προέκτασις του σώματος και του βιώματος. Το κόσμημα κατ’ αυτούς επηρεάζει τον τρόπο που κινούμεθα, ιστάμεθα και αντιλαμβανόμεθα τον εαυτό μας, στο προσωπικό και το πολιτικό, στο αισθητικό και το κοινωνικό.
