Στις 7 Ιουλίου 2019 ο Κ. Μητσοτάκης κέρδιζε με αυτοδυναμία τις εκλογές υποσχόμενος μια νέα Ελλάδα. Ενα επιτελικό κράτος που θα λειτουργούσε με κανόνες, αξιοκρατία και αποτελεσματικότητα. Μια χώρα που θα άφηνε πίσω της τις παθογένειες της Μεταπολίτευσης και θα γινόταν επιτέλους ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος.
- Από τον
Ανδρέα Καψαμπέλη
Επτά χρόνια μετά, η κυβέρνηση εξακολουθεί να παρουσιάζει τις υποσχέσεις της ως επιτυχίες. Η κοινωνία, όμως, παρουσιάζει έναν εντελώς διαφορετικό απολογισμό. Επτά χρόνια είναι αρκετός χρόνος για να πάψει κανείς να κρίνεται από τις προθέσεις του και να κρίνεται αποκλειστικά από το αποτέλεσμα. Και το αποτέλεσμα δεν αποτυπώνεται μόνο στους λογιστικούς και ψυχρούς δείκτες της οικονομίας. Αποτυπώνεται στην ποιότητα των θεσμών, στην εμπιστοσύνη των πολιτών, στην καθημερινότητά τους και, τελικά, στο αν η χώρα προχώρησε πραγματικά μπροστά. Εκεί ο κυβερνητικός απολογισμός γίνεται πολύ πιο δύσκολος…
Η Ελλάδα παραμένει πρωταθλήτρια στην ακρίβεια βασικών αγαθών, οι νέοι αδυνατούν να αποκτήσουν σπίτι, τα δημόσια νοσοκομεία ασφυκτιούν, οι μισθοί εξακολουθούν να υπολείπονται σε αγοραστική δύναμη και η ανασφάλεια κυριαρχεί. Δεν είναι τυχαίο ότι η συντριπτική πλειονότητα των πολιτών δηλώνει πως οι μεγαλύτερες ανησυχίες της αφορούν την οικονομία, την εργασία και την υγεία. Οι κυβερνητικοί δείκτες μπορεί να βελτιώθηκαν. Οι δείκτες της κοινωνίας, όχι…
Ακόμη πιο απογοητευτικός είναι ο απολογισμός των θεσμών. Το περίφημο επιτελικό κράτος που υποσχέθηκε αποτελεσματικότητα συνδέθηκε τελικά με τις υποκλοπές, την τραγωδία των Τεμπών, το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, τις αλλεπάλληλες αποκαλύψεις για πελατειακές πρακτικές και, πιο πρόσφατα, με τον σύμβουλο Εθνικής Ασφάλειας που εξαπατήθηκε από δύο Ρώσους φαρσέρ. Σχεδόν κάθε κρίση συνοδεύτηκε από την ίδια συνταγή: επικοινωνιακή διαχείριση, διάχυση ευθυνών, περιορισμός της πολιτικής ζημιάς και καμία αυτοκριτική…
Υπάρχει και κάτι ακόμη που χαρακτηρίζει όλες τις κυβερνήσεις όταν συμπληρώνουν πολλά χρόνια στην εξουσία. Σταδιακά παύουν να ακούν περισσότερο την κοινωνία και αρχίζουν να ακούν περισσότερο τον εαυτό τους. Οι προειδοποιήσεις μετατρέπονται σε υπερβολές της αντιπολίτευσης, η κριτική σε «τοξικότητα» και κάθε δυσάρεστο γεγονός αντιμετωπίζεται πρωτίστως ως επικοινωνιακό πρόβλημα που πρέπει να περιοριστεί. Ετσι δημιουργείται μια επικίνδυνη απόσταση ανάμεσα στην εικόνα που εκπέμπει η εξουσία και στην πραγματικότητα που βιώνουν οι πολίτες. Και αυτό το χάσμα καμία καμπάνια, όσο προσεγμένη κι αν είναι, δεν μπορεί να το καλύψει.
Ο πραγματικός απολογισμός της 7ης Ιουλίου 2019 δεν βρίσκεται μόνο στο πόσες προεκλογικές δεσμεύσεις υλοποιήθηκαν. Βρίσκεται σε ένα πιο δύσκολο ερώτημα: έγινε η Ελλάδα μια χώρα πιο δίκαιη, πιο αξιόπιστη, πιο ασφαλής και περισσότερο αξιοκρατική απ’ ό,τι ήταν πριν από επτά χρόνια; Και ο τελικός λογαριασμός δεν γράφεται ποτέ στα κυβερνητικά βίντεο ούτε στις παρουσιάσεις του Μεγάρου Μαξίμου. Γράφεται από τους πολίτες με βάση όσα ζουν καθημερινά στο πετσί τους…
Από τη στήλη «Ο κοριός» της «Δημοκρατίας»
