Ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, διαψεύδοντας τις Κασσάνδρες, έχει καταφέρει να δώσει ώθηση στην οικονομία με 300.000 νέες θέσεις εργασίας, ενώ η εξωτερική πολιτική του εξελίσσεται σε δυνατό χαρτί
Από την
Ελενα Στάθου – Ελευθερόγλου
Στις 8 Νοεμβρίου του 2016 το αμερικανικό πολιτικό σύστημα εισέπραξε το πρώτο -ηχηρότατο- χαστούκι, καθώς έγινε το αδιανόητο: Ενας δισεκατομμυριούχος επιχειρηματίας που δεν είχε απολύτως καμία σχέση με την πολιτική, αλαζόνας, απρόβλεπτος και αρκετά συχνά αυταρχικός, με ρατσιστικά και σεξιστικά στοιχεία στον χαρακτήρα του, αλλά πάνω από όλα επικοινωνιακός και κυρίως αυθεντικός, κέρδισε τις προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ προκαλώντας σοκ σε ολόκληρο τον πλανήτη. Οπως ορίζει το αμερικανικό Σύνταγμα, δύο μήνες και κάτι μετά τις εκλογές, στις 20 Ιανουαρίου του 2017, ο Ντόναλντ Τραμπ ορκίστηκε στα σκαλιά του Καπιτωλίου, μπροστά σε εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες, 45ος πρόεδρος των ΗΠΑ.
Χθες συμπληρώθηκαν 100 ημέρες από την ανάληψη των καθηκόντων του προέδρου των ΗΠΑ και ο Ντόναλντ Τραμπ το γιόρτασε με μια μεγάλη συγκέντρωση στην Πενσιλβανία. Λίγες ημέρες νωρίτερα, ωστόσο, είχε αποκαλέσει το ορόσημο των 100 ημερών «γελοίο». Ο Αμερικανός πρόεδρος έχει, άλλωστε, ένα μοναδικό ταλέντο: Να προκαλεί έντονα συναισθήματα, είτε αγάπης είτε μίσους. Δεν υπάρχει ενδιάμεση κατάσταση, καθώς και ο ίδιος δεν αποτελεί δείγμα «μετριοπαθούς πολιτικού».
Οι πολέμιοί του στις ΗΠΑ τον κατηγορούν ότι μέσα σε αυτές τις πρώτες 100 ημέρες της προεδρίας του δεν κατάφερε και πολλά πράγματα, κάτι που ο ίδιος -φυσικά- αρνείται. Ο Τραμπ προεκλογικά είχε δεσμευτεί για συγκεκριμένα θέματα, όπως η αύξηση των θέσεων εργασίας, η επανεκκίνηση της οικονομίας, η αντιμετώπιση του Μεταναστευτικού, η εθνική ασφάλεια και η μεταρρύθμιση στην Υγεία.
Εμπόδια
Ορισμένες από τις δεσμεύσεις του, όπως στο Μεταναστευτικό, χτύπησαν σε τοίχο. Δύο διατάγματα που υπέγραψε, με τα οποία απαγορευόταν η είσοδος σε πολίτες αραβικών χωρών, δεν πέρασαν, καθώς κρίθηκαν μη σύννομα από ομοσπονδιακά δικαστήρια. Ανάλογη τύχη είχε και η προσπάθεια κατάργησης και αντικατάστασης του περιβόητου Obamacare, που δεν πέρασε από τη Γερουσία, καθώς η νέα εκδοχή ήταν εξαιρετικά περίπλοκη.
Από την άλλη, η εκλογή Τραμπ φαίνεται πως έδωσε μια νέα ώθηση στην οικονομία της Αμερικής, ενώ αρκετοί βιομηχανικοί κολοσσοί -όπως η Ford, η Intel και η General Motors- ανακοίνωσαν νέα επιχειρηματικά σχέδια εντός συνόρων, με ταυτόχρονη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, από τον Ιανουάριο μέχρι σήμερα έχουν δημιουργηθεί περισσότερες από 300.000 νέες θέσεις εργασίας. Την ίδια ώρα, ο Τραμπ -ως γνήσιος επιχειρηματίας- ζήτησε την περασμένη Τετάρτη την περικοπή των φόρων για τα φυσικά πρόσωπα και τη μείωση του συντελεστή φορολογίας επιχειρήσεων στο 15%, προκειμένου να εκπληρώσει άλλη μια προεκλογική δέσμευσή του. Ωστόσο, οι μεγαλύτερες επιτυχίες του προέδρου Τραμπ προέρχονται από τις διεθνείς σχέσεις του.
Μέσα σε αυτές τις 100 ημέρες, ο Αμερικανός πρόεδρος είχε την ευκαιρία να συναντηθεί με αρκετούς και εξαιρετικά σημαντικούς ηγέτες. Με τον πληθωρικό χαρακτήρα του γοήτευσε τους ηγέτες της Κίνας και της Ιαπωνίας, ενώ την ίδια ώρα ενίσχυσε τη δέσμευσή του σε ό,τι αφορά τις μεγάλες «ειδικές» σχέσεις με τη Γερμανία και τη Βρετανία, κατά τη διάρκεια των συναντήσεών του με Μέρκελ και Μέι. Πάνω από όλα, όμως, έδειξε την πυγμή του και την ηγετική του στάση, όταν βρέθηκε αντιμέτωπος με τις φρικτές εικόνες των μικρών παιδιών που είχαν πέσει θύματα της βάρβαρης επίθεσης με χημικά στη Συρία.
Βομβαρδισμός
Ο Τραμπ δεν έχασε λεπτό και μπροστά στον έκπληκτο Βλαντιμίρ Πούτιν βομβάρδισε με 59 πυραύλους Τόμαχοκ τη στρατιωτική βάση όπου ο Ασαντ έκρυβε τα χημικά του, τινάζοντας ταυτόχρονα στον αέρα και όλες τις κατηγορίες για κρυφές σχέσεις με τη Ρωσία. Την ίδια ώρα, στέλνοντας ένα μήνυμα στη Βόρειο Κορέα, που απειλεί με πυρηνική επίθεση τις ΗΠΑ, έριξε τη μεγαλύτερη συμβατική βόμβα στον κόσμο στους Ταλιμπάν του Αφγανιστάν, ενώ έστειλε πυρηνοκίνητα αεροπλανοφόρα και υποβρύχια στην Κορεατική Χερσόνησο.
Ωστόσο, το μεγαλύτερο ίσως επίτευγμά του είναι η τεράστια μαχαιριά που έριξε στο μαλακό υπογάστριο του συστήματος, ένα χτύπημα που προκάλεσε και άλλα, όπως εκείνο στη Βρετανία με το Brexit ή εκείνο στη Γαλλία με το αντισυστημικό δίδυμο Λεπέν – Μακρόν.
