Ο πόλεμος Ρωσίας – Ουκρανίας, που κόστισε εκατοντάδες χιλιάδες ζωές, βαίνει προς τη λήξη του και ο λογαριασμός της ανοικοδόμησης της Ουκρανίας και της ανασυγκρότησης των ενόπλων δυνάμεών της έρχεται προς την πλευρά της Ευρώπης. Σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις του πρακτορείου Bloomberg, το σχέδιο ειρήνευσης του Ντόναλντ Τραμπ θα κοστίσει στις ευρωπαϊκές χώρες περίπου 3 τρισεκατομμύρια δολάρια!
Με αυτό το σχέδιο φαίνεται ότι συμφωνεί και ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν, ενώ ο μέχρι πρότινος πρωταγωνιστής των εξελίξεων, πρόεδρος της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι, δείχνει ότι τίθεται στο περιθώριο από τους ίδιους τους «συμμάχους» του.
Οι ηγέτες της γραφειοκρατικής «Βαβέλ» της Ε.Ε., ως συνήθως, αιφνιδιάστηκαν από την επικοινωνία Τραμπ – Πούτιν. Τον αιφνιδιασμό διαδέχθηκε η δυσαρέσκεια – κάτι που αποτέλεσε αφορμή για ένα δηλητηριώδες, ειρωνικό σχόλιο από τον πρώην πρόεδρο της Ρωσίας Ντμίτρι Μεντβέντεφ, που έγραψε στην πλατφόρμα Telegram: «Η ψυχρή γεροντοκόρη Ευρώπη έχει τρελαθεί από φθόνο και οργή».
Την κακή εικόνα της Ευρωπαίας «γεροντοκόρης» συνθέτουν οι ανίδεες, αμήχανες και ανάξιες ηγεσίες των χωρών της Ε.Ε. – μεταξύ αυτών η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, η οποία διεκήρυσσε ότι βρίσκεται στη «σωστή» πλευρά της Ιστορίας, την ίδια στιγμή που κατέστρεφε διπλωματικό κεφάλαιο ελληνορωσικών σχέσεων και συμφερόντων που συγκεντρώθηκε με το πέρασμα των αιώνων.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης υπερθεμάτισε στην αντιρωσική ρητορική, διέκοψε σχέσεις με την αχανή, ισχυρή χώρα, χάρισε όπλα στην Ουκρανία, μειώνοντας την αποτρεπτική ισχύ των Ενόπλων Δυνάμεων της Ελλάδας, και έφτασε στο σημείο να καλέσει στρατιώτες του νεοναζιστικού Τάγματος Αζόφ να μιλήσουν στο ελληνικό Κοινοβούλιο!
Το αντίτιμο που έλαβε η Ελλάδα για όλα τα παραπάνω ήταν μόνο ζημιά. Οι Ελληνες χρυσοπλήρωσαν την ενέργεια, οι αετονύχηδες των καρτέλ επικαλέστηκαν τον ρωσοουκρανικό πόλεμο για να κερδοσκοπήσουν και οι εξαγωγές μας στη Ρωσία μηδενίστηκαν. Οι Αμερικανοί μάς αντάμειψαν για την… προθυμία του πρωθυπουργού με λόγια. Επανέλαβαν για χιλιοστή φορά το κλισέ των «στρατηγικών σχέσεων».
Τελικά, η σωστή πλευρά της Ιστορίας είναι το συμφέρον της πατρίδας.
