Η μέρα τούτη είναι ιερή για τον Ελληνισμό. Σήμερα τιμάται η μνήμη ενός εκ των λαοφιλέστερων αγίων της Ορθοδοξίας, του αγίου Δημητρίου. Σήμερα, το έθνος μας γιορτάζει την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης από τους Οθωμανούς Τούρκους.
Την 26η Οκτωβρίου 1912 παρεδόθη άνευ όρων στον διάδοχο Κωνσταντίνο η Θεσσαλονίκη μας. Είναι ένα ορόσημο για τον Ελληνισμό, μια θεία στιγμή, στην οποία το πετράδι του στέμματος του Βορρά ξαναγύρισε στην αγκαλιά της μητέρας Ελλάδας.
Ηταν το αποκορύφωμα μιας πορείας αγώνα και πίστης, που ένωσε λαό, Στρατό και ηγεσία στον κοινό σκοπό της ελευθερίας και της εθνικής ολοκλήρωσης. Οι ήρωες του 1912 δεν λογάριασαν δυσκολίες, διχασμούς και πιέσεις. Κινήθηκαν από την πεποίθηση ότι η Ελλάδα αξίζει να σταθεί στα πόδια της, κυρίαρχη και περήφανη.
Περισσότερο από έναν αιώνα μετά, η μνήμη εκείνης της ημέρας αποτελεί διαρκές κάλεσμα ευθύνης. Γιατί και σήμερα, κάτω από διαφορετικές συνθήκες, αναβιώνουν σκηνικά όπου η πατρίδα καλείται να υπερασπιστεί την ταυτότητά της, τη φωνή της και το δικαίωμα να ορίζει η ίδια το μέλλον της. Στις διεθνείς συνθήκες που προβάλλονται ως «αναγκαιότητες», οι αντικειμενικοί αναλυτές διακρίνουν μια νέα μορφή εξάρτησης, η οποία δεν επιβάλλεται με τα όπλα, αλλά συμφωνείται με υπογραφές.
Να μη λησμονούμε τα γεγονότα. Στα πράγματα σήμερα βρίσκονται οι πρωταγωνιστές της προδοτικής Συμφωνίας των Πρεσπών. Επικεφαλής της κυβέρνησης είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης, που υποσχόταν ότι θα επαναδιαπραγματευόταν τη συμφωνία και ποτέ δεν θα καλωσόριζε «Μακεδόνα» πρωθυπουργό. Στην αντιπολίτευση επανακάμπτει ο αρχιτέκτονας της μεγάλης προδοσίας, ο Αλέξης Τσίπρας. Η -πάντοτε… δανεική- ισχύς αυτών των δύο πολιτικών ουδέν καλό προοιωνίζεται για την πατρίδα.
Η Ελλάδα έχει ξαναζήσει εποχές όπου οι μεγάλες αποφάσεις πάρθηκαν κόντρα στη βούληση του λαού. Η ιστορία των Πρεσπών είναι για πολλούς Ελληνες μια ανοιχτή πληγή, επειδή αισθάνονται ότι αλλοιώθηκε η ιστορική αλήθεια και παραμερίστηκε η λαϊκή βούληση.
Τώρα, όλοι νιώθουμε ότι το σκηνικό του 2018 μοιάζει να αναβιώνει, πιθανότατα με στόχο το Αιγαίο. Ενδιάμεσο στάδιο είναι η υποχώρηση της εθνικής αξιοπρέπειας στο όνομα της «ρεαλιστικής πολιτικής».
Ομως, η Θεσσαλονίκη δεν επιτρέπει λήθη. Η ίδια πόλη που ύψωσε τη σημαία της ελευθερίας το 1912 σήμερα ζητά από τους Ελληνες να θυμηθούν πως η ανεξαρτησία δεν είναι δεδομένη. Είναι καθήκον καθημερινό, στάση ζωής. Η ιστορική μνήμη μάς υπενθυμίζει ότι όποιος ξεχνά το παρελθόν του παύει να καθορίζει το μέλλον του.
Η 26η μάς θυμίζει και κάτι άλλο σημαντικό: πάντοτε να οικοδομούμε καλές σχέσεις με πρόσωπα-κλειδιά της γείτονος. Ο Χασάν Ταχσίν πασάς (1845-1918), που προτίμησε την Ελλάδα έναντι της Βουλγαρίας για να παραδώσει άνευ όρων τη Θεσσαλονίκη, πέθανε συνταξιοδοτούμενος από το ελληνικό κράτος! Τούτη την παράδοση, που επί δεκαετίες τιμούμε, ποτέ να μη λησμονούμε…