Η χρεοκοπία μας είναι αυτή: Να ψάχνουμε το δίκιο μας στο Λουξεμβούργο επειδή μόνο εκεί νομίζουμε ότι υπάρχουν δικαστές
Η πιο δυνατή στιγμή της συνέντευξης που έδωσε η Ευρωπαία εισαγγελέας στον υποδειγματικό Παύλο Τσίμα στο Φόρουμ των Δελφών ήταν το σημείο στο οποίο διηγήθηκε την εμπειρία της από μια Ελληνίδα αγρότισσα η οποία, απελπισμένη από την αδιαφάνεια, το πελατειακό κράτος και τις παρανομίες στη χορήγηση των ευρωπαϊκών επιδοτήσεων, έκανε μια επιλογή: Εμπιστεύτηκε τη Ρουμάνα «Τσαουσέσκου» και όχι τους Ελληνες «Ντι Πιέτρο».
Στην επιστολή της αυτή η αγρότισσα, μητέρα ενός παιδιού επισύναψε στην Ευρωπαία εισαγγελέα φωτογραφίες από το αγρόκτημά της και της διαμαρτυρήθηκε ότι δεν είχε κάποιον γνωστό πολιτικό για να λάβει την επιδότηση και εκείνη. Σε αντίθεση με άλλους συμπολίτες της, που όχι απλώς την εισέπραξαν, αλλά αγόρασαν πολυτελή αυτοκίνητα και έκαναν πολυτελή ταξίδια στην Εσπερία και στο Ντουμπάι.
Μιλώντας στο όνομα αυτής της αγρότισσας, η κυρία Κοβέσι ουσιαστικά μίλησε στο όνομα του ελληνικού λαού και αποκαλύπτοντας ότι το γραφείο της έχει πνιγεί στις καταγγελίες συμπολιτών μας για διαφθορά, διακήρυξε ότι αρνείται να πιστέψει ότι οι Ελληνες θεωρούν τη διαφθορά τρόπο ζωής. Αυτή της η διήγηση, σε συνδυασμό με τη φράση ότι δεν ανήκει στα καθήκοντα του πολιτικού πουθενά στην Ευρώπη «η απάτη, η κατάχρηση εξουσίας και το εμπόριο επιρροής», ήταν το πιο δυνατό στιγμιότυπο της συνέντευξης. Η κυρία Κοβέσι ως εκπρόσωπος ενός ευρωπαϊκού θεσμού μάς έκανε να πιστέψουμε ξανά στην Ευρώπη.
Ελπίδα
Οταν η κορυφή ενός ευρωπαϊκού θεσμού ανταποκρίνεται στην έκκληση μιας Ευρωπαίας αγρότισσας που κατάφερε να φθάσει έξω από την πόρτα της χωρίς εμπόδια, μπορούμε ξανά να ελπίζουμε κάπως για την Ευρώπη. Το επίτευγμα αυτό μάλιστα γίνεται ακόμη μεγαλύτερο εξαιτίας του γεγονότος ότι η κυρία Κοβέσι δεν γεννήθηκε στη χώρα του Μοντεσκιέ.
Γεννήθηκε σε μια χώρα του τέως υπαρκτού σοσιαλισμού και πρόλαβε στα παιδικά της χρόνια να ζήσει τη φτώχεια, την αδικία, τον νεποτισμό του Τσαουσέσκου, τις πελατειακές σχέσεις των πολίτ μπιρό και τα σιχάθηκε τόσο ώστε να ηγηθεί της εκστρατείας διαφθοράς κατά της ίδιας της κυβέρνησης της χώρας της. Αν θέλαμε να είμαστε σοβαροί, θα έπρεπε να ντρεπόμαστε που μας κάνει μάθημα για το κράτος δικαίου στην πράξη μια Ευρωπαία εισαγγελέας που γεννήθηκε σε μια χώρα που ο υπαρκτός σοσιαλισμός έπεσε μόλις πριν από 36 χρόνια, χθες δηλαδή.
Θα έπρεπε να ντρεπόμαστε να μιλάμε απαξιωτικά για τη «Ρουμάνα» και τον ρουμανικό λαό εμείς οι ξιπασμένοι πεφωτισμένοι που χάσαμε τόσο πολύ τον έλεγχο ώστε χρειάστηκε να μας βάλει σε τάξη μια κοπέλα που σπούδασε στην ιστορική Τιμισοάρα, εκεί που εκτελέστηκε ο Τσαουσέσκου.
Θα έπρεπε να ντρεπόμαστε που παριστάνουμε τους Ευρωπαίους και μιλάμε ειρωνευόμενοι κάποιοι το όνομα της Κοβέσι για έναν λαό που, αν τον γνωρίζαμε καλύτερα, θα ξέραμε όχι μόνο πόση πρόοδο έκανε αυτά τα 35 χρόνια για να βγει από τη φτώχεια του αλλά και πόσο σφριγηλά προστατεύει την ταυτότητα του, εθνική, πολιτιστική και θρησκευτική (την Κυριακή των Βαΐων παρατηρούσα εντυπωσιασμένος στη Μονή του Αγίου Νεκταρίου στην Αίγινα τους χιλιάδες Ρουμάνους επισκέπτες το πώς προσέρχονταν με τα χέρια σταυρωμένα σε σχήμα «ευΧαριστώ» στην ώρα της Θείας Κοινωνίας και πώς άφηναν συμβολικά πάνω στον τάφο του ρούχα συγγενών τους που δεν μπόρεσαν να ταξιδέψουν 1.000 χιλιόμετρα για να προσκυνήσουν τον αγαπημένο τους άγιο!).
Ντροπή και μελαγχολία
Το «πικ» της ντροπής και της μελαγχολίας όμως έρχεται αν θέσουμε στον εαυτό μας ένα απλό, απλούστατο ερώτημα: Γιατί η αγρότισσα ένιωσε εμπιστοσύνη να αποταθεί στην ευρωπαϊκή και όχι στην ελληνική Δικαιοσύνη; Που αν λειτουργούσε σωστά, και αναρμόδια να ήταν, θα διαβίβαζε την καταγγελία στον σωστό άνθρωπο; Γιατί δεν εμπιστεύτηκε η αγρότισσα τις ελληνικές Αρχές; Αυτό το έλλειμμα που νιώθουν στις ψυχές τους οι Ελληνες και οι Ελληνίδες δεν αναπληρώνεται με τα «ρέστα» από το πρωτογενές πλεόνασμα-μαμούθ που μοιράστηκε με δευτερογενείς εκλογικούς υπολογισμούς. Η χρεοκοπία μας είναι αυτή: Να ψάχνουμε το δίκιο μας στο Λουξεμβούργο επειδή μόνο εκεί νομίζουμε ότι υπάρχουν δικαστές.
ΥΓ.: Λεπτομέρεια για τους ανενημέρωτους: Για να επιλεγεί η Κοβέσι ως Ευρωπαία εισαγγελέας, νίκησε τον… Γάλλο ανθυποψήφιό της κύριο Μπονέ το 2019. Το 2011 τιμήθηκε με το παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής από τη Γαλλική Δημοκρατία (της το επέδωσε ο Γάλλος πρέσβης στο Βουκουρέστι), ενώ το 2007 και το 2011 τιμήθηκε από τον διευθυντή των Μυστικών Υπηρεσιών των ΗΠΑ για τη θαρραλέα συνεισφορά της στην επιβολή του νόμου.
Η δε θητεία της στη Ρουμανία επικυρώθηκε από μια τεράστια μεταβολή: Ενίσχυσε την εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς. Κατά την «αφυπηρέτηση» της, το 60% των Ρουμάνων εμπιστευόταν την Εθνική Υπηρεσία Καταπολέμησης της Διαφθοράς υπό την ηγεσία της, ενώ μόλις 11% το Κοινοβούλιο.
