Μερικές φορές μαθαίνουμε ειδήσεις που αναπτερώνουν τις ελπίδες μας για την ανθρωπότητα
- Γράφει ο Παναγιώτης Λιάκος
Ο Μαραθώνιος της Βοστόνης είναι ένας από τους πιο εμβληματικούς αγώνες αντοχής παγκοσμίως. Και αυτή η διοργάνωση ως βασικότερο ατού έχει το ιερό «χρίσμα» του μαραθώνιου δρόμου. Σε τούτη τη λέξη, «μαραθώνιος», χωρά η ευγενής ιστορία του πολιτισμού και της ανδρείας μας. Ολοι ξέρουμε τη μάχη που γέννησε αυτό το άθλημα. Στη Βοστόνη, λοιπόν, εκτυλίχθηκε μια στιγμή που ξεπέρασε κάθε έννοια ανταγωνισμού και αθλητικής διάκρισης. Πρωταγωνιστές ήταν οι δρομείς Ajay Haridasse, Aaron Beggs και Robson De Oliveira.
Μόλις λίγα μέτρα, περίπου 200, πριν από τον τερματισμό, ο 21χρονος Αμερικανός φοιτητής Ajay Haridasse κατέρρευσε από εξάντληση. Το σώμα του είχε φτάσει στα όριά του ύστερα από 42 χιλιόμετρα προσπάθειας. Είχε ήδη πέσει αρκετές φορές και, όπως ο ίδιος περιέγραψε, ήταν έτοιμος ακόμα και να συρθεί μέχρι τη γραμμή του τερματισμού.
Εκείνη τη στιγμή ο Aaron Beggs, δρομέας από τη Βόρεια Ιρλανδία, είδε την κατάρρευση και ενήργησε ενστικτωδώς. Παρά τη δική του εξάντληση, σταμάτησε, τον σήκωσε και προσπάθησε να τον κρατήσει όρθιο. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα, ο Robson De Oliveira από τη Βραζιλία, ο οποίος επίσης πλησίαζε έναν από τους καλύτερους χρόνους του, πήρε την ίδια απόφαση: σταμάτησε και μπήκε στην προσπάθεια.
Οι δύο άνδρες πέρασαν τα χέρια του Haridasse πάνω από τους ώμους τους και μαζί διένυσαν τα τελευταία μέτρα της διαδρομής. Δεν έτρεχαν πια για τον εαυτό τους. Ετρεχαν για να μην αφήσουν έναν άνθρωπο να μείνει πίσω.
Η εικόνα τους να προχωρούν ενωμένοι προς τον τερματισμό, εξαντλημένοι αλλά αποφασισμένοι, συγκίνησε την παγκόσμια κοινότητα των πολιτισμένων ανθρώπων και απέδειξε ότι το είδος μας έχει ακόμα ελπίδες. Δεν έχουν άπαντες επιδοθεί στον αγώνα της ρίψεως καυσίμων στο πυρ του εγωισμού.
Μπορεί να μην το θυμούνται όλοι, να μην το έχουν καν διαβάσει κάπου, να μην το έχουν ακούσει ότι ο μαραθώνιος δρόμος και γενικότερα ο αθλητισμός είναι μια δωρεά των Ελλήνων στην ανθρωπότητα, αλλά αυτό δεν πειράζει. Το έργο έχει γίνει και ο αδιάκοπος αγώνας (πρώτα και κύρια με τον νωθρό και απείθαρχο εαυτό) πλάθει καρδιές σαν αυτές των θεοφιλέστατων λεόντων που πάλεψαν με τους χρυσοφόρους Μήδους στο μαραθώνιο άλσος.
Το μετάλλιο το έχουμε πάρει ως Ελληνες. Εχουμε χαράξει έναν κύκλο μέσα στον οποίον οφείλει να κινείται, να ζει και να δρα ο άνθρωπος. Φιλοσοφία, Αθλητισμός, Ιατρική, Μαθηματικά, Φυσική, Γεωμετρία, Θέατρο, Μουσική, Διάλογος, Συμμετοχή στα Κοινά είναι σημεία αυτού του κύκλου. Το μετάλλιο που έχουμε δεν θα μας το πάρει κάποιος. Ουδείς έτερος μπορεί να το διεκδικήσει. Το παρελθόν δεν κατακτάται. Αποστολή μας είναι να υπάρχουμε, για να μένουμε στον αδιάκοπο αγώνα και να εμπνέουμε με το παράδειγμά μας.
