Ο νους σου να μη μένει στο σκοτάδι, στην απελπισία, στην απογοήτευση, αλλά να βλέπει τα πάντα μέσα από την αγάπη
Από τον π.
Ανδρέα Κονάνο
Πλησίασε ο Χριστός τη Φωτεινή, τη Σαμαρείτιδα. Τότε ήταν μια απλή Σαμαρείτιδα. Μα ο Χριστός δεν της έβαλε επιγραφή. Δεν την ονόμασε υποτιμητικά «Σαμαρείτιδα». Αυτή ήταν άνθρωπος μιας άλλης θρησκευτικής εκδήλωσης και νοοτροπίας. Οι Ισραηλίτες δεν είχαν επαφή με τους Σαμαρείτες. Δεν το υπολόγισε όμως αυτό ο Κύριος. Ο νους Του δεν έμεινε σ’ αυτό. Ηταν κι ανήθικη γυναίκα η Σαμαρείτιδα, γιατί είχε πολλούς γάμους και σχέσεις. Ούτε σ’ αυτό όμως έμεινε ο Κύριος. Ο δικός μας νους όμως θα ‘βαζε αμέσως επιγραφές. Πρώτον, είναι γυναίκα. Θα το σχολιάζαμε αμέσως αυτό. Οπως έκαναν και οι μαθητές του Χριστού, που ξαφνιάστηκαν, διότι «μετά γυναικός ωμίλει». Ξαφνιάστηκαν, γιατί μιλούσε με γυναίκα. Ετσι έχει μάθει ο νους μας: «Μ’ αυτούς πρέπει, μ’ αυτούς δεν πρέπει».
Ο Κύριος έχει ένα άλλο ήθος. Γι’ αυτό και σ’ αγαπάει ο Χριστός. Διότι δεν σε βλέπει ως ένα τελεσίδικο, τετελεσμένο, κλειστό γεγονός. Ούτε ως μια κλειστή ιστορία, που «πάγωσε». Για τον Χριστό είσαι μια ανοιχτή δυνατότητα με άπειρες προεκτάσεις και πολλές ευκαιρίες. Σε βλέπει μ’ ένα μέλλον φωτισμένο απ’ το δικό Του φως, τη δική Του μεγάλη αγάπη. Γι’ αυτό και βγάζει τόσο γρήγορα μέσα απ’ αυτή τη γυναίκα μιαν Αγία. Ο Χριστός, με το δικό Του ήθος, ανέδειξε από μέσα της ομορφιές αφανέρωτες. Πώς έγινε αυτό; Με τρόπο απλό κι αβίαστο. Η γυναίκα αυτή είδε στο πρόσωπο του Χριστού όλη την ομορφιά του Θεού. Και η αντανάκλαση ακριβώς αυτής της ομορφιάς την έκανε να δει και τη δική της ωραιότητα. Ετσι είναι ο καθαρός νους, λοιπόν. Ενας νους που λειτουργεί ισορροπημένα κι απλά. Που βλέπει τον κόσμο και τους ανθρώπους ωραία. Και με τον τρόπο αυτό βοηθάει τη ζωή του και τη ζωή των άλλων. Ενας τέτοιος νους είναι μια όαση μέσα στον κόσμο αυτό.
Μιλάς με τέτοιους ανθρώπους, που έχουν τον νου τους στρωτό και ήσυχο, και χαίρεσαι και ξεκουράζεσαι μαζί τους. Κράτα αυτά ως πρακτικά. Δηλαδή, μη βγάζεις συμπεράσματα για τη ζωή σου. Δεν ξέρεις ποτέ με σιγουριά τι είναι το καλό και το κακό. Η αποτυχία σου μπορεί να βγει σε καλό. Η αρρώστια σου μπορεί να βγει σε καλό. Το ότι σε έκλεψαν δες το σαν δυνατότητα να βγάλει ο Θεός κάτι καλό κι απ’ αυτό. Δες το αλλιώς. Εξήγησέ το αλλιώς. Δώσε μιαν άλλη ερμηνεία μέσα σου. Ο νους σου να μη μένει ούτε στο σκοτάδι ούτε στην απελπισία ούτε στην απογοήτευση. Αλλά να βλέπει τα πάντα συνδυασμένα με την πηγή της αγάπης. Και συνδεδεμένα με την πηγή της σοφίας και φροντίδας για όλο τον κόσμο. Η πηγή αυτή είναι ο Χριστός μας. Εχοντας αυτήν τη νοοτροπία, δεν υπάρχει περίπτωση να μη δεις τα πράγματα πολύ πιο όμορφα στη ζωή. Και το άλλο σίγουρο είναι ότι θα ζήσεις πολύ περισσότερα χρόνια. Επίσης, δεν θ’ αρρωσταίνεις απ’ τις πολλές στενοχώριες.
Από το βιβλίο του π. Ανδρ. Κονάνου «Στο βάθος κήπος»
Από την Εφημερίδα Ορθόδοξη Αλήθεια
