Ας αφήσουμε τους γονείς της Μυρτώς στον αγιάτρευτο πόνο τους κι ας κοιτάξουμε πρώτα τα του οίκου μας εμείς οι άσπιλοι, οι ατσίδες, οι παντογνώστες
- Από τον Παναγιώτη Λιάκο
Ο θάνατος της 19χρονης Μυρτώς από ναρκωτικά, που ήρθε ως αποτέλεσμα μιας αλλόκοτης βραδιάς, με πληθώρα εσφαλμένων επιλογών από την πλευρά των «φίλων» της αλλά και από την πλευρά της, έφερε στη συζήτηση το θέμα της γονεϊκής ευθύνης. Εκείνοι που τα βρίσκουν μπαστούνια με τα δικά τους προβλήματα, αλλά με τα λόγια λύνουν στο πι και φι τα προβλήματα των άλλων, έσπευσαν να ρίξουν τις ευθύνες στους γονείς της: «Δεν την έβλεπαν πώς ντυνόταν, το φούσκωμα των χειλιών, τις παρέες, τα νυχτοπερπατήματα;» και άλλα πολλά παρόμοια βρίσκουν να πουν οι προπονητές της εξέδρας.
Διευκρίνιση πρώτη: Ναι, μπορεί να είσαι γονιός και να μην πάρεις μυρωδιά από τον παράλληλο βίο των τέκνων σου. Ακριβώς επειδή ενστικτωδώς μεροληπτείς υπέρ των παιδιών σου και απωθείς ακόμα και την ιδέα να συμβαίνει κάτι πραγματικά δυσάρεστο έως απειλητικό με τις επιλογές και τις συνήθειες – έξεις – εξαρτήσεις τους, ενδέχεται να ανακαλύπτεις και μια (ευλογοφανή ή όχι) δικαιολογία για τη συμπτωματολογία της κρίσης.
Δεν είναι η πρώτη φορά στον πλανήτη που συμβαίνει κάτι τέτοιο και δεν θα είναι η τελευταία. Αν και ο υπογράφων δεν διεκδικεί δάφνες ψυχολόγου – ψυχιάτρου – ψυχαναλυτή ή… life coach (προπονητή ζωής, άλλο φρούτο και δαύτο), προτείνει κάτι που θα βοηθούσε πολύ τους γονείς να ανοίξουν τα μάτια τους και να αντικρίσουν κατάματα την πραγματικότητα: να γράφουν όσα παρατηρούν στη συμπεριφορά των παιδιών τους, στο χαρτί ή στον υπολογιστή και να τα εκτυπώνουν και να κρατούν αρχείο, να μην πετούν τις σημειώσεις.
Υστερα να τα διαβάζουν. Με αυτόν τον τρόπο τα μικρά σύννεφα που προμηνύουν την καταιγίδα δεν σκορπίζονται από την παραζάλη της καθημερινότητας. Αλλο είναι να αντιμετωπίζεις ένα ένα τα μικρά σημαδάκια που δείχνουν ότι κάτι δεν πάει καλά κι άλλο να τα διαβάζεις συγκεντρωμένα. Το κείμενο πάντα έχει τη δική του δυναμική και εγκυρότητα. Οι ίδιες σου οι λέξεις, ψυχρά αποτυπωμένες σε χαρτί, μπορεί να σε κινητοποιήσουν καλύτερα για δράση απ’ ό,τι οι περιστασιακές κουβεντούλες με συγγενείς και φίλους.
Διευκρίνιση δεύτερη: όταν έχεις πάρει την απόφαση να ακολουθήσεις την οδό της απώλειας, δεν πρόκειται να σε σώσει το περιβάλλον σου, οι γονείς, τα αδέλφια, οι συγγενείς, οι φίλοι, η γειτονιά, το κράτος. Ουδείς μπορεί να μας γλιτώσει από τους εαυτούς μας. Οι γονείς της κοπέλας δεν ευθύνονται για την κατάληξή της. Δεν ήταν εκείνοι που τη… νουθέτησαν να έχει αυτές τις συναναστροφές και αυτόν τον τρόπο ζωής. Είναι εξαιρετικά στενάχωρο να βλέπεις τηλεοπτικές ύαινες να πέφτουν πάνω τους και -εμμέσως πλην σαφώς- να τους χρεώνουν αμέλεια για το κορίτσι.
Η πεποίθηση πως οι γονείς ελέγχουν τα παιδιά τους είναι εξίσου εσφαλμένη με την ελπίδα ότι ο πολιτικός κόσμος φροντίζει για την πατρίδα και όχι για την προσωπική… παρτίδα. Οι γονείς μπορούν να επηρεάσουν τα παιδιά τους, μέχρι ενός βαθμού. Μικρή η επιρροή των λόγων και των νουθεσιών και μεγαλύτερη εκείνη του προσωπικού παραδείγματος. Το παράδειγμα των γονέων ήταν θετικό μεν, αλλά οι επιλογές της άτυχης Μυρτώς αποδείχθηκαν θανάσιμα εσφαλμένες.
Επίσης, η Μυρτώ δεν ήταν ανήλικη. Ηταν νέα, 19 ετών. Πλανήθηκε και η πλάνη αποδείχθηκε μοιραία. Αλλοι πέφτουν θύματα πλάνης, αλλά τους δίνεται και δεύτερη και τρίτη ευκαιρία. Η Μυρτώ δεν είχε άλλη. Ας αφήσουμε, λοιπόν, τους γονείς στον αγιάτρευτο πόνο τους κι ας κοιτάξουμε πρώτα τα του οίκου μας εμείς οι άσπιλοι, οι ατσίδες, οι παντογνώστες.
