Αυτοί που κάθονται σούζα στην Ευρωπαία εισαγγελέα στις εσωτερικές συσκέψεις ας μην κάνουν τους μάγκες στα Μαντεία και στους Δελφούς. Υπάρχουν μερικοί άνθρωποι στην Αθήνα που ξέρουν τι γίνεται πίσω από τις κλειστές πόρτες
Εχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον ο όψιμος συνταγματικός πατριωτισμός των τελευταίων ημερών με αφορμή τις δικογραφίες της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας. Κάποιοι ανακαλύπτουν τώρα το Σύνταγμα, αφού επί επτά ολόκληρα χρόνια το σκίζουν σελίδα σελίδα. Κάποιοι συμβολοποιούν στο πρόσωπο της Ευρωπαίας εισαγγελέως την απειλή κατά του Συντάγματος και της εθνικής μας κυριαρχίας για να αποπροσανατολίσουν από τις πομπές τους. Και για να δώσουν τάχα ιδεολογικό προφίλ στο άλλοθί τους για την επόμενη δικογραφία. Μας καταλαμβάνουν ρίγη συγκινήσεως για την ευαισθησία τους αυτή. Ας είμαστε σοβαροί γιατί τα γεγονότα είναι εδώ και τους εκθέτουν. Συνολικά.
Αν ανατρέξουμε στη συνταγματική Ιστορία της χώρας την περίοδο 2019-2026, θα ανακαλύψουμε πλείστες όσες περιπτώσεις άρθρων του Συντάγματος που είτε ανεστάλησαν, καμιά φορά και με αποφάσεις ανωτάτων ακυρωτικών δικαστηρίων, είτε καταλύθηκαν στην πράξη. Αναφέρομαι στα άρθρα 16, 20, 24, 29, 86, 103.
Αναφέρομαι σε αυτά για να θυμίσω:
Πρώτον, το Συμβούλιο Επικρατείας απεφάνθη προσφάτως ότι το ευρωπαϊκό Κοινοτικό Δίκαιο, σήμερα καλούμενο ενωσιακό, υπερισχύει του εθνικού Συντάγματος για τα μη κρατικά πανεπιστήμια. Ακόμα και αν το ελληνικό Σύνταγμα στο συγκεκριμένο άρθρο 16 περιέχει μια τεράστια «επιγραφή» που αναβοσβήνει στη μαρκίζα και γράφει «απαγορεύεται». Κι όμως αυτό το «απαγορεύεται», που είναι απόλυτο για να χωρούν ερμηνείες υπέρβασής του, ξεπεράστηκε για χάρη του Ενωσιακού Δικαίου χωρίς να συγκινηθεί κανείς από τις εν Ελλάδι φιλοευρωπαϊκές δυνάμεις. Εννοείται ότι η θέση μας για τα μη κρατικά πανεπιστήμια παραμένει αμετάβλητη, παρά τα σοβαρά προβλήματα που έχουν παρατηρηθεί κατά την πρώτη εφαρμογή της νομοθεσίας, ωστόσο εδώ το σχόλιό μας αφορά τους θεσμούς και το Σύνταγμα. Το πώς εφαρμόζεται.
Δεύτερον, το άρθρο 20 που αφορά την προστασία της οικογένειας. Παρά τις κυβερνητικές δεσμεύσεις, παρά την ξεκάθαρη αναφορά του άρθρου στην προστασία της μητρότητας, η Δικαιοσύνη με ένα ιδεολογικό κείμενο για τις νέες μορφές οικογένειας και τις σύγχρονες εξελίξεις νομοθέτησε την υιοθεσία ανηλίκων από ζεύγη ανδρών ή ζεύγη γυναικών.
Τρίτον, το άρθρο 24 για την προστασία του περιβάλλοντος έχει καταστρατηγηθεί στην πράξη από έναν συνδυασμό νομοθετικών διατάξεων και νομολογίας ανώτατου δικαστηρίου, που επιτρέπει την εγκατάσταση λειτουργίας ανεμογεννητριών μέσα στα δάση. Δεν χρειάζεται να προσθέσουμε κάτι σε αυτό. Τις καταστρατηγήσεις αυτής της διάταξης τις ζει όλη η χώρα και διαμαρτύρεται γι’ αυτό.
Τέταρτον, συνεπεία της καταστρατήγησης του άρθρου 29 του Συντάγματος για τη λειτουργία των κομμάτων η Βουλή των Ελλήνων λειτουργεί σήμερα με 297 βουλευτές, με κουτσή σύνθεση. Και τούτο γιατί, με νόμο ο οποίος είναι αντίθετος προς το γράμμα αλλά και το πνεύμα του Συντάγματος του 1974, όπως αυτό προκύπτει από τα πρακτικά του (ετέθη τότε σε συζήτηση ρύθμιση για την απαγόρευση λειτουργίας κομμάτων και μετά την αντίδραση της αντιπολίτευσης η τότε κυβέρνηση συναίνεσε και την απέσυρε – «αρκεί ο Ποινικός Κώδικας» είπε ο Παπανδρέου και συμφώνησαν), η κυβερνητική πλειοψηφία νομοθέτησε την έννοια του πραγματικού αρχηγού και την απαγόρευση της λειτουργίας κομμάτων. Η οποία μπορεί κατά την πρώτη της εφαρμογή να επικεντρώθηκε στη λειτουργία της Ακροδεξιάς, αλλά δημιουργεί ένα επικίνδυνο νομικό προηγούμενο για άλλες περιπτώσεις στο μέλλον.
Πέμπτον, όλα όσα έχουν συμβεί με την εφαρμογή του άρθρου 86 του Συντάγματος, τις προανακριτικές και τις παραγραφές σε αυτή τη θητεία αυτής της Βουλής, την άρνηση των απευθείας διώξεων για κοινοτικά αδικήματα, θα αποτελέσουν ειδικό κεφάλαιο για τους συγγραφείς της συνταγματικής μας Ιστορίας στο μέλλον. Είναι ο ορισμός της πολιτικής και θεσμικής ανωμαλίας.
Η κυβέρνηση κατήργησε στην πράξη τη λειτουργία των προανακριτικών επιτροπών και, χωρίς να έχει αλλάξει το Σύνταγμα, υιοθέτησε κατά περίπτωση τη θεωρία του φυσικού δικαστή που δεν είναι ακριβώς ο φυσικός δικαστής των πολιτικών. Της αποστολής δηλαδή δικογραφιών της Δικαιοσύνης απευθείας στο ειδικό γνωμοδοτικό συμβούλιο του Αρείου Πάγου χωρίς προηγούμενη άσκηση των εισαγγελικών προανακριτικών αρμοδιοτήτων που προβλέπει το Σύνταγμα για την ειδική δωσιδικία των πολιτικών. (Φυσικός δικαστής θα ήταν όλη την έρευνα από την αρχή μέχρι και την εκδίκαση της υποθέσεως να την αναλαμβάνει η Δικαιοσύνη χωρίς την παρεμβολή της πολιτικής.)
Παραγραφή
Η εφαρμογή αυτής της διάταξης αμαυρώθηκε ακόμα περισσότερο με τις επιστολικές ψήφους για την περίπτωση του υπουργού Βορίδη, τις οποίες υποχρεώθηκαν να αποστείλουν στις κάλπες βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας αποδεχόμενοι την κατάργηση της μυστικότητας της ψήφου. Ο ιστορικός του μέλλοντος θα γράψει στο γραφείο ποίου και με την εποπτεία ποίου προσέρχονταν οι βουλευτές και τοποθετούσαν μέσα στους φακέλους τα ψηφοδέλτια αθώωσης Βορίδη. Στο πλαίσιο των ίδιων παραβιάσεων εντάσσεται η εσκεμμένη αμέλεια της κυβέρνησης να φέρει επί έξι ολόκληρα χρόνια προς ψήφιση στη Βουλή τον εκτελεστικό νόμο του Συντάγματος για να εναρμονιστεί η εικοσαετής παραγραφή που θέσπισε ο συνταγματικός νομοθέτης το 2019 με την παραγραφή του κοινού νομοθέτη.
Η εσκεμμένη αυτή αμέλεια είχε ως συνέπεια να εφαρμόζεται ακόμα και σήμερα, επτά χρόνια μετά την αναθεώρηση, λόγω των ερμηνευτικών διαφωνιών, ο παλαιός νόμος περί ευθύνης υπουργών του 2003 και να τον επικαλείται η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία για να στέλνει σε δόσεις τη δικογραφία για τον ΟΠΕΚΕΠΕ πριν ολοκληρωθεί, προκειμένου να μην υπάρξουν παραγραφές για αδικήματα του 2021.
Εκτον, όλα όσα έχουν συμβεί με τις ανεξάρτητες Αρχές και με τις νομοθετικές πρωτοβουλίες που ανέλαβε η κυβέρνηση προκειμένου να παρέμβει στο εσωτερικό τους για να δυσχεραίνει την έρευνα των υποκλοπών συνιστούν επίσης ένα από τα κραυγαλέα παραδείγματα της συνταγματικής εκτροπής της περιόδου αυτής. Στην οποία έχουν μετάσχει το υπουργικό συμβούλιο στο σύνολό του, η Κοινοβουλευτική Ομάδα της Νέας Δημοκρατίας στο σύνολό της, χωρίς τη διατύπωση της παραμικρής διαφωνίας, στρατευμένοι συνταγματολόγοι, σε κάποιες περιπτώσεις οι αρμόδιες επιστημονικές υπηρεσίες και συμβούλια των θεσμών και σε μερικές άλλες και η ίδια η Δικαιοσύνη.
Η οποία έφτασε στο σημείο με αφορμή την υπόθεση της Ακροδεξιάς να ελέγχει καταστατικά κομμάτων και να υπεισέρχεται στην εσωτερική λειτουργία τους. Απίστευτα πράγματα. Είναι απορίας άξιον λοιπόν πώς έπειτα από ένα τόσο βεβαρυμένο συνταγματικό ποινικό μητρώο κυβερνητικές συνιστώσες σήμερα τολμούν και βγαίνουν δημοσίως να επιτεθούν στον θεσμό της ευρωπαϊκής Δικαιοσύνης για να προστατεύσουν δήθεν το εθνικό Σύνταγμα. Ανήκουσες, μάλιστα, αυτές οι συνιστώσες στις λεγόμενες φιλοευρωπαϊκές δυνάμεις. Από τον φιλοευρωπαϊσμό στον εθνικισμό του αισχίστου είδους υπάρχει τεράστια απόσταση.
Σε όλους όσοι δυσφορούν για το ευρωπαϊκό Δίκαιο θα θέλαμε να θυμίσουμε τα εξής:
– Η Ελλάδα με βάση το άρθρο 28 του Συντάγματος έχει εκχωρήσει τμήμα της κυριαρχίας της στις Βρυξέλλες προκειμένου να συμμετάσχει σε αυτόν τον υπερεθνικό οργανισμό. Η υποχρέωση ενσωμάτωσης των κοινοτικών οδηγιών στο εθνικό μας Δίκαιο που είναι παράγωγο Κοινοτικό Δίκαιο είναι μία από τις εκφάνσεις αυτής της δέσμευσης. Αυτή την εβδομάδα η Βουλή συζητά την ενσωμάτωση κοινοτικής οδηγίας για την ενέργεια με νομοθετική πρωτοβουλία του αρμόδιου υπουργείου (η οποία στο δεύτερο κεφάλαιό της των άλλων διατάξεων είναι προβληματική).
– Αυτοί που υπερασπίζονται σήμερα το Σύνταγμα για να υπερασπιστούν τις βρομιές της διαφθοράς ενός σάπιου συστήματος με απώτερο στόχο την υπονόμευση των ερευνών είναι αυτοί οι οποίοι πρωτοστάτησαν εναντίον του Συντάγματος, όταν με τον βασικό μέτοχο επιχειρήθηκε το 2004 να ξηλωθούν εν τη γενέσει τους οι εστίες διαφθοράς που κατατρώνε τις σάρκες της χώρας. Εφτασαν στο σημείο να κάνουν λόμπι στις Βρυξέλλες κατά της χώρας και υπέρ της εφαρμογής του Κοινοτικού Δικαίου προκειμένου ως καλοί ντελιβεράδες να υπηρετήσουν τους τότε νταβατζήδες. Πρόκειται για το επιτήδειο Κέντρο που φορά το καπέλο της Ευρώπης οπότε το συμφέρει και το καπέλο του Συντάγματος οπότε το συμφέρει. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο δικαίωσε τον βασικό μέτοχο το 2008 επί της αρχής, αναγνωρίζοντας προτεραιότητα στο εθνικό Δίκαιο, αλλά επικαλέστηκε την παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας. Ηταν όμως αργά. Η χώρα πλήρωσε τις ελίτ της διαφθοράς όπως ομολόγησαν αργότερα σε κρίσεις ειλικρίνειας οι Μέρκελ και Σόιμπλε.
Ας το ξεκαθαρίσουμε μια για πάντα: Συνταγματικός πατριωτισμός και ασυλία στη διαφθορά δεν πάνε παρέα. Αυτός δεν είναι ο ορισμός του όρκου, είναι ο ορισμός του επίορκου.
Και κάτι τελευταίο: Αυτοί που κάθονται σούζα στην Ευρωπαία εισαγγελέα στις εσωτερικές συσκέψεις ας μην κάνουν τους μάγκες στα Μαντεία και στους Δελφούς. Υπάρχουν μερικοί άνθρωποι στην Αθήνα που ξέρουν τι γίνεται πίσω από τις κλειστές πόρτες.
