Οι ίδιοι που νοιάζονται τόσο πολύ για τη δημοκρατία και την ελευθερία του λόγου, όπως λένε, είναι εκείνοι που στέκονται στο πλευρό δικτατόρων που πνίγουν στο αίμα κάθε πολιτικό τους αντιφρονούντα
Οπως όλες τις τελευταίες χρονιές, έτσι κι φέτος ο μουσικός διαγωνισμός της Eurovision, που έχει ήδη καταλήξει θέατρο της woke ατζέντας, μετατρέπεται ξανά σε αρένα διαφόρων αντι-ισραηλινών φιλο-τρομοκρατικών στοιχείων να πουλήσουν το παραμύθι πως δήθεν η Ευρώπη και η Δύση στέκονται ενάντια στο Ισραήλ στον αγώνα αυτόν της επιβίωσής του, που άλλωστε πρόκειται για αγώνα για επιβίωση όλων των δυτικών κοινωνιών και εθνών.
- Του Ραβίνου Μορντεχάι Φριζή*
Εδώ, όμως, υπάρχει ένα οξύμωρο. Εκείνοι που προωθούν με τη μεγαλύτερη μανία τη ΛΟΑΤΚΙ ατζέντα διαμέσου αυτού του μουσικού κατά τα άλλα διαγωνισμού συνήθως είναι οι πρώτοι που έρχονται να αγκαλιάσουν τον λεγόμενο ως «παλαιστινιακό αγώνα», που έρχονται να προμοτάρουν και να υποστηρίξουν ξεδιάντροπα ισλαμιστές τρομοκράτες και δολοφονικά καθεστώτα, στιλ Χαμάς, Χεζμπολάχ και Αγιατολάχ. Δηλαδή, που στηρίζουν τρομοκρατικές οργανώσεις και ηγεσίες που συστηματικά δολοφονούν κάθε ομοφυλόφιλο. Οι ίδιοι που νοιάζονται τόσο πολύ για τη δημοκρατία και την ελευθερία του λόγου, όπως λένε, είναι εκείνοι που στέκονται στο πλευρό δικτατόρων που πνίγουν στο αίμα κάθε πολιτικό τους αντιφρονούντα.
Οι ίδιοι που παπαγαλίζουν όλη την ώρα τα περί φεμινισμού, αντίδρασης στην «πατριαρχία», «γυναικοκτονιών» και υπεράσπισης των αμβλώσεων είναι ακριβώς αυτοί που υποστηρίζουν ανοιχτά τη σφαγή και τον βιασμό γυναικών, τις οποίες θεωρούν αξιωματικά «δούλες» και «κατώτερες». Οι ίδιοι που διαδηλώνουν ενάντια στον ιμπεριαλισμό και υποτίθεται ενδιαφέρονται τόσο πολύ για την ειρήνη των λαών είναι εκείνοι ακριβώς που λατρεύουν αιμοσταγείς τρομοκράτες και εισβολείς που επιδιώκουν να φτάσουν στα πυρηνικά για να εξαφανίσουν όλους τους «απίστους».
Πώς δύναται κάτι τέτοιο; Διότι το μίσος κάποιων είναι τόσο βαθύ που υπερνικεί κάθε λογική. Το αντισημιτικό και ανθελληνικό μίσος τους είναι τόσο μεγάλο, το μίσος τους εναντίον της Δύσης, της Αμερικής, του Ισραήλ και εναντίον της ίδιας της Ελλάδας είναι τόσο φανατικό που γίνεται επικίνδυνα αυτο-καταστροφικό. Απέναντί τους, όμως, στέκεται η όχι πια τόσο σιωπηλή πλειονότητα των πατριωτών της Δύσης, της Ευρώπης και, ναι, και του ελληνικού έθνους, που κάθε φορά τα τελευταία χρόνια στέλνουν το Ισραήλ στην πρώτη πεντάδα των ψήφων προτίμησης του κοινού, στον μουσικό αυτό διαγωνισμό, με αποκορύφωμα τη δεύτερη θέση πέρυσι. Τελικά, αργά αλλά σταθερά, η Δύση ξυπνάει και θα σταθεί στο πλευρό του ισραηλινού έθνους που φυλάει Θερμοπύλες.
*Πρόεδρος του ελληνικού παραρτήματος του Λικούντ
