Σήμερα μας απαγορεύει να σκεφτόμαστε όπως θέλουμε, με την απειλή να στιγματιστούμε και αύριο υπό την απειλή να προσαχθούμε, να τεθούμε υπό κράτηση, να φυλακιστούμε
Χθες, το σύστημα μας απαγόρευε να αγκαλιαζόμαστε, να φιλιόμαστε, να κάνουμε χειραψίες. Μας απαγόρευε να αναπνέουμε χωρίς μάσκες, να πίνουμε καφέ σε εξωτερικούς χώρους χωρίς να έχουμε έναν κωδικό QR, να ταξιδεύουμε δίχως να έχουμε κάνει τις δόσεις του mRNA μας. Χθες, το σύστημα μας απαγόρευε να βγαίνουμε από το σπίτι μας χωρίς υπεύθυνη δήλωση.
Δεν μας επέτρεπε να διαδηλώνουμε, να συγκεντρωνόμαστε, να βρισκόμαστε για να τα λέμε από κοντά σαν άνθρωποι. Ηταν απαγορευτικό να είμαστε χαρούμενοι και να απολαμβάνουμε τις μικρές απολαύσεις της καθημερινότητας. Και σήμερα, το σύστημα, που έχει πάρει το πάνω χέρι στις ζωές μας και στο οποίο επιτρέψαμε χωρίς καμία δυσκολία, χωρίς καμία αντίσταση να μας κηδεμονεύει, μας απαγορεύει να διεκδικούμε ότι ανήκουμε κάπου, με την απειλή να φιμωθούμε, να γίνουμε αόρατοι, να «εξαφανιστούμε», αλλά πιο πριν μας χαρακτήρισε ψέκια, πουτινάκια, ζαίους, αλλόφρονες κι ό,τι άλλο.
Σήμερα, αυτό το σύστημα μας απαγορεύει να σκεφτόμαστε όπως θέλουμε, με την απειλή να στιγματιστούμε και αύριο υπό την απειλή να προσαχθούμε, να τεθούμε υπό κράτηση, να φυλακιστούμε. Αύριο, το ίδιο σύστημα θα απαγορεύσει στα παιδιά μας να δημιουργήσουν οικογένεια, θα απαγορεύσει σε όλους μας να έχουμε συναισθήματα, να αγαπάμε τη χώρα μας και να είμαστε ο εαυτός μας και στην τελική θα μας απαγορεύσει να ζούμε γιατί η παρουσία μας καταστρέφει τον… πλανήτη. Το αύριο έχει ήδη αρχίσει. Είναι το χθες και το σήμερα. Αλλά μην ανησυχείτε.
Ζούμε σε δημοκρατία και μπορούμε να εκφραζόμαστε, γιατί είμαστε τυχεροί που δεν γεννηθήκαμε στη Βόρεια Κορέα του Κιμ Γιονγκ Ουν, στο Ιράν των μουλάδων ούτε στην «αυταρχική» Ρωσία όπου φυλακίζουν όλους τους αντιφρονούντες. Οχι, ζούμε στην Ελλάδα όπου όλα είναι «ζάχαρη», σύμφωνα με τη ρητορική του Αδωνιδος. Επιβιώνουμε μέσα σε αυτό το μόρφωμα που λέγεται Ευρωπαϊκή Ενωση και είμαστε απολύτως… ελεύθεροι!
Ελεύθεροι όμως να συμφωνούμε μόνο με το καθεστώς.
Ελεύθεροι -αλλά για πόσο ακόμη- να αναρωτιόμαστε πώς οι παιδόφιλοι της εξουσίας κυκλοφορούν ανάμεσά μας.
Ελεύθεροι να παρακολουθούμε λαμόγια χωρίς πτυχία να ασκούν εξουσία, αλλά θα πρέπει να βγάζουμε τον σκασμό.
Ελεύθεροι να μαθαίνουμε πώς κλέβουν τις αγροτικές επιδοτήσεις την ώρα που μοιράζουν ελεημοσύνες στον κοσμάκη.
Ελεύθεροι να γνωρίζουμε πώς υπεξαιρούν χρήματα από τα κρατικά ταμεία και να διαπραγματεύονται με τη Δικαιοσύνη μέσω των παρατρεχάμενών σας.
Ελεύθεροι να τους βλέπουμε καθημερινά να διαπράττουν κάθε λογής εγκλήματα διαφθοράς και να παραμένουν στο απυρόβλητο.
Ελεύθεροι να συμμετέχουμε σε αποδεκτές από το κατεστημένο ομάδες, φόρουμ, ανθρωπιστικές οργανώσεις, αντί να ακολουθούμε τις «επικίνδυνες αιρετικές παρεκκλίσεις» που προωθούν μια εναλλακτική κοινωνία της ευημερίας, της ειρήνης, της δημιουργίας, της δικαιοσύνης, των ίσων ευκαιριών, της συνεργασίας, της διαφάνειας, της συλλογικής προόδου, της αλληλεγγύης.
Ελεύθεροι να είμαστε σκλάβοι, ζόμπι μιας δυστοπικής ολιγαρχικής δικτατορίας, τεχνολογικά υβρίδια υπό κωδικούς QR και «chatgptοποιημένοι». Γιατί αυτό είναι το σχέδιό τους. «Δεν θα έχουμε τίποτα, αλλά θα είμαστε ευτυχισμένοι».
Είμαστε;
