Ο Λάζαρος Ρότα απέδειξε ότι μπορεί να αγωνίζεται ως μπακ στο ποδόσφαιρο, αλλά στη ζωή λειτουργεί ως σέντερ φορ της ανθρωπιάς, της ευθύνης και της κοινωνικής ευαισθησίας
Ο επαγγελματισμός στον αθλητισμό έχει γίνει αιτία να απαξιωθεί σε μεγάλο βαθμό η έννοια του «ευ αγωνίζεσθαι» και συνήθως το όποιο ενδιαφέρον της ενασχόλησης κάποιου με αυτόν εστιάζει στην αποκόμιση χρημάτων, προβολής και δημόσιων σχέσεων. Κι όμως, υπάρχουν περιπτώσεις που μας θυμίζουν ότι πίσω από τις κάμερες και τα φώτα υπάρχουν ακόμη άνθρωποι με καρδιά, ευαισθησίες και κοινωνική συνείδηση. Η στιγμή που μας χάρισε απλόχερα ο Λάζαρος Ρότα, ο διεθνής ποδοσφαιριστής της Αθλητικής Ενώσεως Κωνσταντινουπόλεως (ΑΕΚ) και της εθνικής μας ομάδας, ήταν μία από αυτές τις περιπτώσεις.
Τη στιγμή που όλοι περίμεναν να μιλήσει για το τρόπαιο της κατάκτησης του πρωταθλήματος ποδοσφαίρου από την ομάδα του, αυτός επέλεξε να στρέψει την προσοχή της κοινωνίας αλλού: Στα δύο νέα κορίτσια που έφυγαν άδικα από τη ζωή στην Ηλιούπολη, συγκλονίζοντας ολόκληρη την Ελλάδα. Η ενέργειά του αυτή δεν ήταν μια τυπική, επιφανειακή δήλωση δημόσιων σχέσεων. Ηταν μια αυθόρμητη ανθρώπινη κραυγή. Μια κραυγή που κατέδειξε ότι αντιλαμβάνεται τη δύναμη του δημόσιου λόγου του και πώς μπορεί αυτός να αξιοποιηθεί προς όφελος του κοινωνικού συνόλου, κάτι που δεν δίστασε να το κάνει.
Απέδειξε με τον τρόπο αυτό ότι η πραγματική αξία ενός αθλητή δεν βρίσκεται μόνο στο πόσο γρήγορα τρέχει, μαρκάρει, τριπλάρει και μοιράζει ασίστ, αλλά στο αν παραμένει άνθρωπος όταν σβήνουν τα φώτα. Ο Λάζαρος Ρότα απέδειξε ότι μπορεί να αγωνίζεται ως μπακ στο ποδόσφαιρο, αλλά στη ζωή λειτουργεί ως σέντερ φορ της ανθρωπιάς, της ευθύνης και της κοινωνικής ευαισθησίας.
Η πορεία του, άλλωστε, μόνο τυχαία δεν είναι. Με σκληρή εργασία, πειθαρχία και επιμονή, κατόρθωσε να καθιερωθεί σε έναν από τους μεγαλύτερους συλλόγους της χώρας μας και να φορέσει το εθνόσημο. Χωρίς ποτέ προκλητική συμπεριφορά, χωρίς έπαρση, προσηλωμένος στην ομάδα και τις υποχρεώσεις του. Ενας αθλητής που κερδίζει τον σεβασμό μέσα από τη στάση ζωής του, παρά το νεαρό της ηλικίας του, ως οικογενειάρχης και ως πατέρας. Σε μια κοινωνία που συχνά προσφέρει ως «πρότυπα» πρόσωπα κενά περιεχομένου, ο Λάζαρος εμπνέει με το ήθος του.
Οι νέοι έχουν ανάγκη από τέτοιες μορφές, που αποδεικνύουν ότι κάποιος μπορεί να είναι επιτυχημένος χωρίς να είναι αλαζόνας, ότι μπορεί να είναι δυνατός και συγχρόνως ευαίσθητος, να πρωταγωνιστεί χωρίς να ξεχνά τον πόνο της κοινωνίας γύρω του. Οι ποδοσφαιριστές –θέλουν δεν θέλουν– είναι πρόσωπα που επηρεάζουν συνειδήσεις, ιδιαιτέρως των νέων παιδιών. Ο Ρότα το γνωρίζει και επέλεξε να μιλήσει δημόσια για τον ανθρώπινο πόνο, για την αξία της ζωής και για τη στήριξη προς τον διπλανό μας.
Εγινε παράδειγμα. Και το έκανε με την αμεσότητα και τον αυθορμητισμό του, χωρίς ωραιοποιήσεις και εξεζητημένες τοποθετήσεις, μέσα από την καρδιά του και την έκδηλη αμηχανία του σε κάποιες στιγμές της δήλωσής του. Γι’ αυτό και τα λόγια του βρήκαν απήχηση όχι μόνο στους φιλάθλους της ΑΕΚ, αλλά σε κάθε υγιώς σκεπτόμενο Ελληνα.
Εχοντας γνωρίσει και συζητήσει για ώρα με τον βιοπαλαιστή πατέρα του πριν από μερικά χρόνια, κατάλαβα από πού άντλησε και καλλιέργησε το ήθος που τον διακρίνει. Ο Λάζαρος Ρότα απέδειξε ότι αξίζει να τον θυμόμαστε και να τον θαυμάζουμε όχι μόνο εντός του αγωνιστικού χώρου, αλλά κυρίως για όσα εκπροσωπεί εκτός αυτού. Γιατί οι τίτλοι μπορεί να καταγράφονται στην ιστορία του αθλητισμού, αλλά το ήθος ριζώνει βαθιά στις ψυχές των ανθρώπων.
* Διευθυντής περιοδικού «Ενδοχώρα»
