Μέσα σε αυτό το περιβάλλον εντάσσεται και η χρηματοδότηση από τη Ν.Δ. με 6 εκατομμύρια ευρώ κινηματογραφικής ταινίας που επαναπροσδιορίζει τη μορφή της Ωραίας Ελένης από «λευκοθέα» σε «μαυροθέα»
- Του Αλκιβιάδη Κεφαλά
Διαχρονικά η ισχύς ασκείται και μέσω της ιστορίας, της μνήμης και του πολιτισμού. Τα κράτη που κατανοούν αυτή τη διάσταση μετατρέπουν το παρελθόν τους σε εργαλείο στρατηγικής επιβολής. Εκείνα που αποκόπτονται από αυτό καταλήγουν να αμφισβητούν την ιστορική τους ύπαρξη.
Η αντίθεση ανάμεσα στη σύγχρονη ελληνική πολιτική θέση που διαμόρφωσαν η Aριστερά και ο μητσοτακισμός και στο στρατηγικό βάθος του Αχμέτ Νταβούτογλου αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα δύο αντιδιαμετρικών αντιλήψεων για το έθνος, την Ιστορία και τη γεωπολιτική ισχύ. Στη μία πλευρά κυριαρχεί το μεταπολιτευτικό αφήγημα, όπου η Ιστορία αντιμετωπίζεται όχι ως συλλογική μνήμη που δημιουργεί ισχύ, αλλά ως πεδίο αναθεωρητισμού (ήταν δίκαιο και έγινε πράξη, οι θάλασσες δεν έχουν σύνορα, είμαι αντινατιβιστής). Η αρχαιότητα δεν θεωρείται κληρονομιά των Ελλήνων αλλά ένα σύνολο γεγονότων ανοιχτών σε προσωπικές ερμηνείες, ακόμη και όταν αυτά συγκρούονται με την ιστορική αυτοαντίληψη. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον εντάσσεται και η χρηματοδότηση από τη Ν.Δ. με 6 εκατ. ευρώ κινηματογραφικής ταινίας που επαναπροσδιορίζει τη μορφή της Ωραίας Ελένης από «λευκοθέα» σε «μαυροθέα».
Για τους Ελληνες, το γεγονός ότι το ελληνικό κράτος χρηματοδοτεί τον ιστορικό αναθεωρητισμό εκλαμβάνεται ως εσωτερική απειλή της ιστορικής και πολιτισμικής του συνέχεια. Η μεταπολιτευτική Ελλάδα, αντί να προβάλλει τον ελληνικό πολιτισμικό πυρήνα, ενσωματώνεται άκριτα σε ιδεολογικές τάσεις που γεννήθηκαν στον αγγλοσαξονικό ακαδημαϊκό χώρο και τη Σοβιετική Ενωση. Κατά την άποψη της Αριστεράς και του μητσοτακισμού η αρχαία Ελλάδα αποτελεί σύμβολο «λευκής υπεροχής» και συνεπώς θα πρέπει να υποδομηθεί μέσα από αφροκεντρικές προσεγγίσεις. Ακριβώς στο αντίθετο άκρο βρίσκεται η σκέψη του Αχμέτ Νταβούτογλου.
Στο «στρατηγικό βάθος», η Τουρκία δεν παρουσιάζεται ως απλό κράτος, αλλά ως ιστορικός και πολιτισμικός διάδοχος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η Ιστορία μετατρέπεται σε γεωπολιτικό εργαλείο και η πολιτισμική μνήμη σε στρατηγικό κεφάλαιο. Ο Νταβούτογλου θεωρεί ότι ένα κράτος αποκτά επιρροή μόνο όταν συνδέεται οργανικά με το ιστορικό του βάθος, τη γεωγραφία του και την πολιτισμική του αυτοσυνείδηση.
Η Τουρκία επενδύει συστηματικά στην οθωμανική μνήμη, στη θρησκευτική και πολιτισμική της ταυτότητα, στην προβολή ιστορικών συμβόλων και στη δημιουργία μιας συνεκτικής εθνικής αφήγησης. Σε αυτό το πλαίσιο η «Γαλάζια Πατρίδα» αποτελεί την πλέον χαρακτηριστική έκφραση αυτής της αντίληψης. Πρόκειται για ένα συνολικό γεωπολιτικό αφήγημα, σύμφωνα με το οποίο η Τουρκία θεωρεί ότι διαθέτει ιστορικό και στρατηγικό δικαίωμα κυριαρχίας καιεπιρροής στο Αιγαίο και στην ανατολική Μεσόγειο. Η θεσμοθέτηση της θεωρίας της «Γαλάζιας Πατρίδας» ως επίσημου κρατικού δόγματος δείχνει ακριβώς πώς ένα κράτος επιχειρεί να μετατρέψει την ιστορική του αφήγηση σε εργαλείο μακροπρόθεσμης γεωπολιτικής στρατηγικής.
Μέσω της «Γαλάζιας Πατρίδας», επιχειρείται να δημιουργηθεί μια νέα ιστορική κανονικότητα, σύμφωνα με την οποία το Αιγαίο αποτελεί φυσικό χώρο τουρκικής επιρροής, μετονομαζόμενο επισήμως σε «θάλασσα των νήσων». Μέσα από την ιστορική μόχλευση η πολιτισμική αυτοπεποίθηση αποκτά στρατηγική αποδυνάμωση του αντιπάλου. Το παράδοξο είναι ότι, ενώ η Τουρκία αξιοποιεί το παρελθόν της ως εργαλείο ισχύος, η Ελλάδα αποποιείται το δικό της ιστορικό κεφάλαιο.
Η έννοια του εθνοκεντρισμού αντιμετωπίζεται αρνητικά από τον μητσοτακισμό και την Αριστερά, ενώ η πολιτισμική αυτοσυνείδηση δολίως συγχέεται με τον ναζισμό. Ετσι δημιουργείται μια βαθύτερη πολιτισμική κρίση. Ενα αρχαίο ιστορικό έθνος που υπήρξε θεμέλιο του δυτικού πολιτισμού δείχνει συχνά απρόθυμο να υπερασπιστεί τις ίδιες του τις αφηγήσεις και κινδυνεύει να εξαφανιστεί, γεγονός που αποδεικνύει πόσο επικίνδυνοι είναι για την ύπαρξη του Ελληνισμού ο Μητσοτάκης, ο Τσίπρας και οι υπόλοιποι. Είναι αδύνατον ένα έθνος να επιβιώσει όταν αποσυνδέεται σταδιακά από τη μνήμη, τα σύμβολα και την πολιτισμική του συνέχεια. Η Ιστορία αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα πεδία άσκησης ισχύος στον 21ο αιώνα. Η ιστορική Μεταπολιτευτική ασυμμετρία αποτελεί τη μεγαλύτερη απειλή για τον Ελληνισμό.
