Κάτι ακόμα χειρότερο από τη διαγραφή Πολάκη είχε πράξει και ο Μητσοτάκης με τον Σαμαρά και τώρα τρέμει την περίπτωση να σχηματίσει κόμμα ο πρώην πρωθυπουργός και να «τσακίσει» από τα δεξιά τη Ν.Δ.
Η περίπτωση της διαγραφής του Παύλου Πολάκη από τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ Σωκράτη Φάμελλο δεν είναι ούτε η πρώτη ούτε, δυστυχώς, η τελευταία. Οταν έχει προηγηθεί η διαγραφή ενός πρώην πρωθυπουργού από τον νυν πρωθυπουργό, καθένας μπορεί να αντιληφθεί ότι αυτή η γάγγραινα δεν κοιτάζει κόμματα και θέσεις. Εχει να κάνει περισσότερο με την άποψη του εκάστοτε «αρχηγού» ότι «το μαγαζί μού ανήκει». Ετσι συμπεριφέρονται εδώ και χρόνια, σε κάθε πολιτική παράταξη. Η λογική τους είναι ότι όποιος θέλει να βγει από το μαντρί, τον τρώει ο λύκος.
Εχουν την εντύπωση οι αρχηγοί των κομμάτων ότι είναι «Ο τα ξέρω όλα» και πως πίσω τους θα πρέπει να στοιχίζονται όχι άνθρωποι αλλά πρόβατα. Θεωρούν πως οι βουλευτές τους πρέπει να έχουν άποψη, αρκεί να… συμβαδίζει με τη δική τους! Ουσιαστικά δεν τους βλέπουν ως ανθρώπινες προσωπικότητες, με αυτοδύναμη σκέψη και γνώμη, αλλά σαν αριθμούς που έχουν την υποχρέωση κάθε φορά να επιβεβαιώνουν τη στήριξη του αρχηγού. Ο,τι κι αν εκείνος θεωρεί σωστό.
Πρόκειται για μια εντελώς γελοία και επικίνδυνη νοοτροπία, η οποία ουδεμία σχέση έχει με τις πραγματικές αξίες της δημοκρατίας. Η βασική συνθήκη της οποίας είναι η αρχή της διαφωνίας ανάμεσα στους ανθρώπους, η δυνατότητα της ανταλλαγής απόψεων μέσα από την οποία μπορεί πραγματικά να βγει ένα υγιές συμπέρασμα. Στην Ελλάδα, όμως, οι πολιτικοί αρχηγοί πιστεύουν ότι έχουν μαντρί και όχι κόμμα. Οσο μεγαλύτερη δύναμη έχουν η διαχείρισή τους ορίζεται από το μικρόβιο της αλαζονείας. Ενίοτε βέβαια τρομοκρατούνται από τα γεγονότα και λειτουργούν με τρόπο που επιβεβαιώνει πως η καρέκλα στην οποία κάθονται είναι πολύ μεγαλύτερη από το μπόι τους.
Οπως συμβαίνει στην προκειμένη περίπτωση με τον Σωκράτη Φάμελλο, ο οποίος φαίνεται πως έχει χάσει τη γη κάτω από τα πόδια του στην επικείμενη έλευση του κόμματος Τσίπρα και αντέδρασε εντελώς σπασμωδικά. Εκτός κι αν συμβαίνει το αντίθετο: δηλαδή διέγραψε τον Πολάκη για να κάνει τον… καλό στον Τσίπρα. Είναι κάτι που θα φανεί σύντομα. Οσο κι αν διαφωνεί κάποιος με τον τρόπο που αρκετές φορές εκφράζεται ο Παύλος Πολάκης, πρέπει να παραδεχτεί ότι δεν ζήτησε δημόσια κάτι… τρομερό από τον πρόεδρο του κόμματός του: Τη σύγκληση της Πολιτικής Γραμματείας.
Αν θεωρούσε ότι τον πρόσβαλλε η φράση «Τι ακριβώς υπηρετείς με την αφωνία, έλλειψη πρωτοβουλίας και την αναποφασιστικότητα», θα μπορούσε να σήκωνε το τηλέφωνο και να ζητούσε από τον βουλευτή του κόμματός να κατεβάσει την ανάρτηση και να συζητήσουν. Η ουσία δεν ήταν η «επιθετική προσέγγιση» από την πλευρά του κ. Πολάκη, αλλά η αντίδραση του κ. Φάμελλου να προχωρήσει άμεσα σε διαγραφή του από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ.
Τον Παύλο Πολάκη, όπως και κάθε άλλο βουλευτή οιουδήποτε κόμματος, δεν τον «έβαλε» στη Βουλή ο αρχηγός αλλά ο λαός. Ο εκάστοτε αρχηγός επιλέγει μια σειρά προσώπων τα οποία όμως κρίνονται από τον κόσμο. Στην προκειμένη περίπτωση μάλιστα, ο κ. Πολάκης είχε επιλεγεί και κρίθηκε από τον λαό με αρχηγό του ΣΥΡΙΖΑ τον κ. Τσίπρα, όχι τον κ. Φάμελλο. Οπότε τον βουλευτή τον βάζει ή τον βγάζει από το Κοινοβούλιο μόνο ο λαός, όχι ο επικεφαλής του κόμματος, πόσο μάλλον ενός πολιτικού σχηματισμού που είναι υπό κατάρρευση.
Κάτι ακόμα χειρότερο είχε πράξει και ο Κυριάκος Μητσοτάκης με τον Αντώνη Σαμαρά και τώρα τρέμει την περίπτωση να σχηματίσει κόμμα ο πρώην πρωθυπουργός και να «τσακίσει» από τα δεξιά τη Νέα Δημοκρατία. Με αποτέλεσμα να προσπαθούν δημόσια (στο συνέδριο) αλλά και ιδιωτικά όλοι να τον πείσουν να μην το κάνει, αντιλαμβανόμενοι πως θα γυρίσει μπούμερανγκ στη Νέα Δημοκρατία η αλαζονεία του αρχηγού της. Οπως κι αν έχει πάντως, επαναλαμβάνω ότι οι βουλευτές δεν είναι πρόβατα. Είναι οι εκπρόσωποι του λαού. Καιρός είναι όλοι να επιδιώξουν τον τερματισμό αυτής της νοοτροπίας στα κόμματα, γιατί το «φύγε εσύ, έλα εσύ» απαξιώνει ακόμα περισσότερο το πολιτικό σύστημα στα μάτια των ψηφοφόρων…
