Οσο απαξιωτικά ή υβριστικά κι αν μιλάει, διαρκώς, η Κωνσταντοπούλου για τον Τσίπρα, δεν μπορεί να αλλάξει την κοινή πολιτική ιστορία τους. Μαζί έγιναν κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, εκείνος την επέλεξε κι εκείνη αποδέχτηκε τη θέση της προέδρου της Βουλής
Αν δεν το έχει συνειδητοποιήσει η Ζωή Κωνσταντοπούλου, με τη συμπεριφορά της το πρωί του περασμένου Σαββάτου κατάφερε να γίνει αυτό που απεχθάνεται: Ολίγον… Αδωνις!
- Του Βασίλη Βέργη
Ουδεμία δικαιολογία έχει για τον τρόπο που συμπεριφέρθηκε η πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας. Οταν επιλέγεις την πρόσκληση μιας τηλεοπτικής εκπομπής, προφανώς αποδέχεσαι ότι ο/η δημοσιογράφος δικαιούται να σε ρωτήσει Ο,ΤΙ θέλει από την πολιτική (και κοινωνική) ατζέντα των ημερών.
Διατηρείς ταυτόχρονα το δικαίωμα να του πεις σε ερώτημά του «γι’ αυτό δεν θέλω να απαντήσω, όσες φορές κι αν με ρωτήσετε δεν θα απαντήσω». Οχι όμως να πετάξεις το μικρόφωνο και να φύγεις από το στούντιο επιδεικνύοντας περίσσια αγένεια στη δημοσιογράφο και στο κανάλι που σε φιλοξενούν, αλλά πρωτίστως αδιαφορία στο κοινό που έχει επιλέξει να σε παρακολουθήσει και περιμένει τις απαντήσεις σου.
Οσο απαξιωτικά ή υβριστικά κι αν μιλάει, διαρκώς, η Ζωή Κωνσταντοπούλου για τον Αλέξη Τσίπρα, δεν μπορεί να αλλάξει την κοινή πολιτική ιστορία τους. Μαζί έγιναν κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, εκείνος την επέλεξε κι εκείνη αποδέχτηκε τη θέση της προέδρου της Βουλής. Ολα αυτά δεν σβήνονται με μπλάνκο επειδή σήμερα δεν θέλει να τον βλέπει.
Η Φαίη Μαυραγάνη δεν τη ρώτησε για τα προσωπικά της, αλλά για ένα ξεκάθαρο ΠΟΛΙΤΙΚΟ γεγονός το οποίο βρίσκεται πλέον στην καρδιά της καθημερινότητας, είτε αυτό αρέσει (που δεν αρέσει) είτε όχι στη Ζωή Κωνσταντοπούλου: την επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα στον ενεργό πολιτικό στίβο. Οχι ως… συγγραφέας, αλλά ως αρχηγός πολιτικού σχηματισμού που θα ανακοινωθεί οσονούπω και θα διεκδικήσει ξανά την ψήφο των πολιτών.
Μπορεί η κυρία Κωνσταντοπούλου να έχει εκνευριστεί από το γεγονός ότι οι δημοσκοπήσεις καταγράφουν δυναμική στον πρώην πρωθυπουργό τέτοια, που… χωρίς ακόμη να έχει ανακοινώσει το κόμμα του τον φέρνουν μίνιμουμ στη 2η θέση, πάνω από όλους στην Κεντροαριστερά. Δεν φταίει γι’ αυτό η κυρία Μαυραγάνη.
Η παρουσιάστρια της εκπομπής έπραξε το αυτονόητο. Αυτό που θα έκανε κάθε κανονικός δημοσιογράφος ο οποίος δεν κλείνει συνεντεύξεις ενημερώνοντας νωρίτερα τον συνεντευξιαζόμενο για το περιεχόμενο των ερωτήσεων. Δεν κλείνει δηλαδή «στημένες» συνεντεύξεις. Ξεκίνησε ρωτώντας την κυρία Κωνσταντοπούλου για τον κ. Τσίπρα. Και η σειρά των ερωτήσεων, δικαίωμα-προνόμιο του δημοσιογράφου παραμένει… αιώνες τώρα. Οποιος διαφωνεί μπορεί να πηγαίνει μόνο σε περιβάλλον που τον βολεύει στο τι θα ρωτήσουν. Οπως αρέσκεται ο Αδωνις Γεωργιάδης, ένα πράγμα… Γιατί όσες φορές επιλέγει το αντίθετο, είτε ουρλιάζει στον τηλεοπτικό αέρα σαν τσοπανόσκυλο που του πάτησαν την ουρά είτε πετάει τα μικρόφωνα.
Η κυρία Κωνσταντοπούλου προσπάθησε στη συνέχεια, μέσω ανάρτησης στα social, να δικαιολογήσει την απρεπή συμπεριφορά της απέναντι πρωτίστως στο κοινό που περίμενε να την ακούσει, επαναλαμβάνω, με μια μακροσκελή λίστα όσων έπραξε/πράττει στην καθημερινότητά της ως βουλευτής και δικηγόρος. Μα δεν τη μέμφεται κανείς γι’ αυτά, το αντίθετο. Ο Αδωνις Γεωργιάδης και ο Παύλος Μαρινάκης… δεν πιάνονται όταν εξαπολύουν επιθέσεις εναντίον της. Αυτοί ανήκουν σε κυβερνών κόμμα που εδώ και χρόνια επιλέγει ποια ΜΜΕ θα ρωτήσουν και ποια όχι στη ΔΕΘ…
Είχε δέκα τρόπους να (μην) απαντήσει στο τηλεοπτικό ερώτημα η πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας. Κι άλλους δέκα να απαντήσει με χιούμορ. Προτίμησε, όμως, το χειρότερο: τον Αδωνισμό. Οπότε ας «απολαύσει» τα αποτελέσματα του κατορθώματός της…
ΥΓ.: Η (ν)τροπολογία που θα περάσει σήμερα η κυβέρνηση Μητσοτάκη για το Μνημείο του Αγνωστου Στρατιώτη αποδεικνύει ότι οι άνθρωποι έχουν την κοινωνία γραμμένη στα παλιά τους τα παπούτσια. Να μην το ξεχάσει η κοινωνία την ώρα της κάλπης.
