Εμείς τα λέγαμε ότι υπάρχει φτώχεια, αλλά η κυρία Σακελλαροπούλου, καλοβολεμένη ούσα στον προεδρικό θώκο, δεν μας πίστευε. Αλλωστε, είχε και αγωνίες αν ο κ. Μητσοτάκης θα περάσει τον νόμο για τον γάμο των ομοφυλοφίλων… Ηταν αρκετοί όμως οι 7 μήνες (από τις 13 Μαρτίου) που έμεινε άνεργη για να καταλάβει τον πόνο της εργατιάς. Ηταν φυσικό λοιπόν να ακολουθήσει κι αυτή τον γνωστό δρόμο των ανέργων: δηλαδή, εφημερίδα με αγγελίες παραμάσχαλα, μοίρασμα βιογραφικών και τα γνωστά.
Ολα εις μάτην, διότι «Ολες οι πόρτες είν’ κλειστές/και ‘γώ είμαι απ’ όξω/Και μες στο θάμπος το θαμπό/παίρνω αμπάριζα να μπω/και με πετάνε όξω», όπως σοφά έλεγε και ο ποιητής Αυγερινός (Θανάσης Βέγγος) στο «Τύφλα να ‘χει ο Μάρλον Μπράντο».
Τελικώς σκέφτηκε να βάλει τα μεγάλα μέσα και τηλεφώνησε στην κυρία Μενδώνη: «Λίνα μου, υπάρχει τίποτις και για μας, τα ορφανά περιστέρια; Μια θεσούλα, ίσα ίσα να τρουπώσω;» Τα υπόλοιπα τα ξέρετε. Η θεσούλα βρέθηκε, και να η τέως Πρόεδρος Δημοκρατίας τώρα πρόεδρος του Φεστιβάλ Αθηνών, ήγουν των καλοκαιρινών πανηγυριών. Προσφιλές, γαρ, το αντικείμενο… Αντε και καλή σταδιοδρομία.
Χρήστος Μπολώσης
