Το νέο «ραντεβού θανάτου» μεταξύ οπαδών μάς θυμίζει ότι η οπαδική βία όχι μόνο δεν εξαλείφθηκε, αλλά παραμένει πρόβλημα, που εκρήγνυται συνεχώς. Αλλη μία ανθρώπινη ζωή χάθηκε «για μια ομάδα, για ένα κασκόλ»… Και την ίδια στιγμή αρχίζει η μεγάλη δίκη για τη δολοφονία του αστυνομικού Γ. Λυγγερίδη από «οπαδούς», έξω από ένα γήπεδο όπου παιζόταν αγώνας βόλεϊ.
Η πρόσφατη δολοφονία νεαρού στη Χαλκίδα σε οπαδική συμπλοκή είναι ακόμα μία ειδοποίηση ότι κάτι σάπιο υπάρχει στο σύστημα του ελληνικού αθλητισμού και της κοινωνίας μας συνολικά. Δεν μιλάμε πια για «καβγάδες μεταξύ οπαδών». Μιλάμε για οργανωμένες συναντήσεις, για όπλα, για ανθρώπους που βγαίνουν από το σπίτι και μπορεί να μη γυρίσουν ποτέ, επειδή υποστήριξαν «λάθος» χρώμα, «λάθος» σημαία, «λάθος» σύνθημα. Αλήθεια, πότε αποφασίσαμε ότι μια ποδοσφαιρική ταυτότητα αξίζει περισσότερο από μια ανθρώπινη ζωή;
Το πρόβλημα, φυσικά, δεν είναι το ποδόσφαιρο. Το ποδόσφαιρο γεννήθηκε για να ενώνει. Να δίνει χαρά. Να δημιουργεί συναισθήματα, χαρά, αγωνία, περηφάνια. Η οπαδική βία δεν είναι πάθος. Δεν είναι μαγκιά. Είναι ένα κοινωνικό σύμπτωμα. Ανασφάλεια, έλλειψη ευκαιριών, έλλειψη υγιών προτύπων, συνεχής προβολή βίας από τα ΜΜΕ, ανάγκη για ταυτότητα και «ανήκειν», ανάγκη για εκτόνωση. Ολα αυτά διοχετεύονται στους «οπαδούς» με τον χειρότερο δυνατό τρόπο.
Οταν παιδιά και έφηβοι νιώθουν ότι η μεγαλύτερη επιβεβαίωσή τους έρχεται με το να αποδείξουν την «πίστη» μέσω της βίας, το πρόβλημα είναι βαθύ. Και δεν το λύνει μια σύλληψη, ούτε μια αυστηρή ποινή. Αυτά είναι απαραίτητα, αλλά δεν αρκούν. Μας λείπουν τα σωστά σχολεία, οι σωστοί γονείς, οι σωστές ομάδες, οι σωστοί δημοσιογράφοι. Ολοι έχουμε ευθύνη στην παντελή απουσία της λεγόμενης «σπορ κουλτούρας». Για την καλλιέργεια αθλητικής κουλτούρας απαιτείται σεβασμός, άμιλλα, συναγωνισμός και όχι μίσος, όχι «εμείς ή εσείς». Απαιτείται επίσης υπευθυνότητα από τις ομάδες, που θυμούνται την παρέμβαση μόνο όταν έχει ήδη χυθεί αίμα. Χρειάζονται καμπάνιες, δράσεις και μηδενική ανοχή.
Η βία δεν είναι «φάση». Δεν είναι lifestyle. Είναι έγκλημα. Κι ας αρχίσουμε από τα αυτονόητα: Οχι «μπράβο» στην τυφλή οπαδικότητα. Να μη δικαιολογούμε επιθέσεις «επειδή έτσι είναι το ποδόσφαιρο». Να μιλάμε. Να αποδοκιμάζουμε. Να προστατεύουμε τους νέους πριν γίνουν μέρος ενός κύκλου που μόνο δυστυχία παράγει. Αν θέλουμε πραγματικά να λέμε ότι αγαπάμε τον αθλητισμό, τότε οφείλουμε να τον υπερασπιστούμε από εκείνους που τον μετατρέπουν σε πεδίο πολέμου. Δεν μπορεί η φανέλα να αξίζει περισσότερο από την ανθρώπινη ζωή. Ποδόσφαιρο θέλουμε. Οχι πολεμο. Η τραγωδία στη Χαλκίδα πρέπει να είναι η αφορμή, όχι ακόμα ένα στατιστικό στοιχείο. Οχι άλλες ζωές χαμένες για ένα κασκόλ.
Η ΑΚΙΣ
