Τα ανίερα deals τρόικας – συμφερόντων με φωτογραφικές ρυθμίσεις και η διεφθαρμένη λέξη «μεταρρύθμιση»
- Του Μανώλη Κοττάκη
Τα εγκληματικά λάθη του ΣΥΡΙΖΑ στο πρώτο οκτάμηνο του 2015 είναι εγγεγραμμένα στον σκληρό δίσκο της εθνικής μνήμης και δύσκολα διαγράφονται. Τα capital controls αποτελούν μέχρι και σήμερα εθνικό τραύμα για τους συνταξιούχους που έκλαιγαν γοερά μπροστά στα άδεια ATM. Είναι εφιάλτης για τις εξαγωγικές μας επιχειρήσεις που είχαν πάρει προκαταβολές για πωλήσεις, αλλά δεν μπορούσαν να παραδώσουν το εμπόρευμά τους στους πελάτες τους. Είναι κακό όνειρο για τους τραπεζικούς που είδαν τις τράπεζες μέσα σε μια βραδιά να μετατρέπονται σε τελωνεία.
Την ίδια πικρή γεύση έχει στο στόμα και η μεσαία τάξη, που κυνηγήθηκε με την ακραία φορολογία κατά την περίοδο 2015-2019 μετά την ψήφιση του τρίτου μνημονίου. Τότε που της φορτώθηκαν όλα τα βάρη. Για όλα αυτά θα γράψει τη δική του αλήθεια ο Αλέξης Τσίπρας και θα επιχειρήσει να δώσει εξηγήσεις στους πολίτες μέσα από το βιβλίο του «Ιθάκη», που θα κυκλοφορήσει στις 24 Νοεμβρίου από τον εξαιρετικό εκδοτικό οίκο Gutenberg των αδελφών Δαρδανού. Το αν θα καταφέρει να πείσει ή όχι τους Ελληνες θα κριθεί. Υπάρχουν, ωστόσο, και άγνωστες πτυχές της περιόδου αυτής για τις οποίες ο τέως πρωθυπουργός θα δυσκολευτεί να γράψει. Για την ακρίβεια, θεωρώ σίγουρο ότι δεν θα γράψει.
Υπάρχουν δύο μεγάλοι τομείς πολιτικής: Ο διάτρητος τρόπος λειτουργίας της τρόικας και οι σχέσεις της με τα εγχώρια οικονομικά συμφέροντα, και ο τρόπος νομοθέτησης «απαιτήσεων» σε συνθήκες οικονομικής ασφυξίας. Ο πρώτος τομέας. Το μεγάλο παιχνίδι διάλυσης της ευρωζώνης μέσω Ελλάδας και πώς το εξουδετέρωσε ο πρόεδρος Ομπάμα, ο οποίος ήδη στη βιογραφία του, που κυκλοφόρησε από τον εκδοτικό οίκο του Γιώργου Μουρούτη, εκδήλωσε τη δυσφορία του για την ολιγωρία του Γιώργου Παπανδρέου να δράσει γρήγορα και αποφασιστικά.
Τώρα που πέρασαν τα χρόνια και λύονται οι σιωπές, άνθρωποι που μετείχαν στις διαπραγματεύσεις με την τρόικα εκφράζουν σχεδόν την αηδία τους για τη λειτουργία της και ρίχνουν βαριές σκιές. Για όλα σχεδόν τα μέλη της. Χωρίς ιδιαίτερες εξαιρέσεις. Σχεδόν ομολογείται σε ιδιωτικές συζητήσεις ότι μικροί και μεγάλοι του ελληνικού επιχειρηματικού κατεστημένου φέρεται ότι διέφθειραν μέλη της τρόικας για να περνούν από το παράθυρο προνομιακές ρυθμίσεις που συνδέονταν ευθέως με τα συμφέροντά τους. Οι χώροι της υγείας, των δημοσίων έργων, του τουρισμού, της ενέργειας φέρεται ότι είναι μερικοί από τους πρωταγωνιστές. Εάν η τότε κυβέρνηση δεν νομοθετούσε το προαπαιτούμενο που είχαν συμφωνήσει στο παρασκήνιο οι εγχώριες ελίτ μαζί με στελέχη της τρόικας ή άλλα μέλη της Κομισιόν και του ΔΝΤ, τότε καθυστερούσε η καταβολή της δόσης και κατά συνέπεια η καταβολή μισθών και συντάξεων.
Τις περισσότερες φορές η κυβέρνηση, εν γνώσει της ή εν αγνοία της, νομοθετούσε το τετελεσμένο, ούσα ανήμπορη να εμποδίσει την ψήφισή του. Ως εκβιαζόμενη. Οι περισσότερες τροπολογίες «προσγειώνονταν» στα μέιλ των κυβερνήσεων του ΣΥΡΙΖΑ, σταλμένες από τα λάπτοπ των στελεχών της Ε.Ε. στις Βρυξέλλες και στη Νέα Υόρκη, και ψηφίζονταν χωρίς αντιρρήσεις. Βεβαίως, υπήρξαν και περιπτώσεις θαρραλέων στελεχών της κυβέρνησης εκείνης της περιόδου που κατάφεραν να εξουδετερώσουν με τον τρόπο που γνωρίζουν οι μαφιόζοι τις συμφωνίες που έκαναν κάτω από το τραπέζι τα ελληνικά κατεστημένα με μέλη της τρόικας, αλλά δεν ξέρουμε πόσο πολλές είναι. Θα τις γράψει κάποτε ο ιστορικός του μέλλοντος και θα τα χειροκροτήσουμε.
Σε κάθε περίπτωση δεν είναι εύκολο για τον Αλέξη Τσίπρα να γράψει ότι η κυβέρνησή του νομοθετούσε εκβιαζόμενη από το δίδυμο των ελίτ και της τρόικας, που τα «έβρισκαν» κάτω από το τραπέζι με γνωστές και πανάρχαιες μεθόδους. Διότι, αν το κάνει, θα πρέπει να παραδεχτεί ότι ήταν μεγάλο του λάθος η αυταπάτη της διαπραγμάτευσης του πρώτου οκταμήνου, καθώς είχε ως αποτέλεσμα την περαιτέρω εξασθένιση της διαπραγματευτικής θέσης της χώρας. Πώς να αποκαλύψει τις ανίερες συναλλαγές τρόικας και Ελλήνων επιχειρηματιών χωρίς να παραδεχτεί ότι έχει ευθύνη και ο ίδιος, δεδομένου ότι ευάλωτος ων οικονομικά αδυνατούσε να καταστείλει αυτά τα πραξικοπήματα; Να, γιατί δεν μπορεί να γράψει ο τέως πρωθυπουργός για αυτά τα εξοργιστικά: Οι ξένοι μάς έλεγαν ότι κάνουν «μεταρρυθμίσεις» για το καλό μας και αυτοί έκαναν… δουλειές! Πιο διεφθαρμένη λέξη από τη λέξη «μεταρρύθμιση» δεν υπάρχει στη νεότερη πολιτική μας Ιστορία.
Το δεύτερο είναι η επίδραση της Αμερικής στην επιτάχυνση της λήψης αποφάσεων. Εχω αποκαλύψει στο παρελθόν ότι αργά ένα βράδυ του Μαΐου 2015 κάλεσε στο τηλέφωνο τον Αλέξη Τσίπρα ο υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ Τζακ Λιου. Ηταν η εποχή που οι ΗΠΑ χρέωναν στον Γιάνη Βαρουφάκη σχέδιο υπονόμευσης των διαπραγματεύσεων για να διαλυθεί η ευρωζώνη με μπουρλοτιέρη την Ελλάδα. Ο Αμερικανός αξιωματούχος φέρεται ότι είπε στον τότε πρωθυπουργό:
«Σου μεταφέρω οδηγία του προέδρου μου: Από εδώ και πέρα θα ακούτε εμάς, σταματήστε να ακούτε τον υπουργό σας επί των οικονομικών». Λίγες μέρες μετά την αποκάλυψή μας ο Νίκος Χατζηνικολάου ρώτησε τον Αλέξη Τσίπρα σε συνέντευξη στον ΑΝΤ1 αν ίσχυαν όσα είχαμε γράψει. Δεν τα διέψευσε, πώς αλλιώς, η πηγή μας ήταν αρίστη. Είπε απλώς «δεν το θυμάμαι». Ούτε αυτά μπορεί να τα πει, νομίζουμε, ο τέως πρωθυπουργός και οι λόγοι είναι προφανείς. Συνέβησαν, όμως.
Είμαι, τέλος, περίεργος αν θα αποκαλύψει πως κάποιοι ανώτατοι αξιωματούχοι της εποχής υπέσκαπταν τη θέση της χώρας και την επιβάρυναν έτι περαιτέρω από όσο την είχε ήδη επιβαρύνει ο ΣΥΡΙΖΑ με τους θλιβερούς ερασιτεχνισμούς του. Δεν έφτανε που ο υπουργός Οικονομικών του ΣΥΡΙΖΑ έφερε σε κατάσταση χρεοκοπίας τη χώρα με στάση πληρωμών στο ΔΝΤ (απειλώντας τη Λαγκάρντ ότι δεν θα πληρώσει τη δόση), είχαμε και τους «άλλους». Τους συστημικούς αξιωματούχους, που, ενώ γνώριζαν πού είχε κρυμμένα αποθεματικά η χώρα, περίπτωση ανάγκης δεν το έλεγαν στην κυβέρνηση για να την πλήξουν περισσότερο από όσο η ίδια είχε πλήξει τον εαυτό της. Αυτά τα «καλά παιδιά» αποκάλυψαν στην κυβέρνηση Τσίπρα το μυστικό του θησαυρού κυριολεκτικά στο παρά πέντε.
Γενική εκτίμηση είναι ότι ο Τσίπρας θα γράψει «τόσο όσο» αντέχουν ο εαυτός του, οι φιλοδοξίες του και η συγκυρία που διανύει η Ελλάς. Τα υπόλοιπα στα γεράματά του και αν… Μπροστά μας θα περάσει ένα μέρος της Ιστορίας. Οχι όλη η Ιστορία.
