Είναι ερώτημα τρόμου τι θα έκανε ο Χίτλερ εάν, με όλα να καταρρέουν γύρω, είχε ένα «πυρηνικό κουμπί»
Μπορεί για δικτάτορας ο άνθρωπος να μοιάζει (στα 44) ακόμη νέος, αν όμως αληθεύουν όσα γράφει ο διεθνής Τύπος (και μετέδωσε πρώτη η βρετανική «Telegraph»), πολύ σύντομα όλοι θα θέλουμε να τον δούμε να φθάνει τα 100!
- Του Α. Π. Δημόπουλου
Και μιλάω βέβαια για τον «πατερούλη» της Βόρειας Κορέας Kim Yong-Un, με την κομμουνιστική χώρα να αλλάζει πρόσφατα το Σύνταγμά της και να δεσμεύεται ότι εφεξής και σε περίπτωση δολοφονίας του ηγέτη της θα εξαπολύσει αυτομάτως πυρηνική επίθεση – προφανώς, μόνος τρόπος να αποφύγουμε πλέον τη μοίρα μας (έστω, μετά την ισοπέδωση της Νότιας Κορέας και των λοιπών δυτικών συμμάχων στην Ασία) θα είναι να ευχηθούμε ο Θεός να δίνει χρόνια στον «Προσφιλή Ηγέτη» (όπως τον αποκαλούν).
Και η απόφαση αυτή, βέβαια, έρχεται σε συνέχεια της εξόντωσης ενός άλλου «ηγέτη», του «Ανώτατου Ηγέτη» του Ιράν Ali Khamenei από τους Αμερικανούς, η οποία υπενθύμισε προς όλες τις κατευθύνσεις ότι ουδείς βρίσκεται «εκτός βεληνεκούς», πόσο μάλλον κάποιος με ανοιχτή εχθρότητα προς την Αμερική όπως ο Κιμ.
Και επειδή η κόκκινη Βόρεια Κορέα παραμένει διανοητικά ταγμένη στον διαλεκτικό υλισμό και κανείς δεν πείστηκε από τα πανό που πλημμυρίζουν την Τεχεράνη και θέλουν τον τέως «Ανώτατο Ηγέτη» να μας κοιτά από ψηλά, σε ύπατη ευδαιμονία, από τον παράδεισο (να πω την αλήθεια δεν τους αδικώ – ούτε και εγώ πείθομαι), αποφάσισαν, αντί παραδείσου, να επικαλεστούν, πρακτικότερα, την (πυρηνική) κόλαση. Αλήθεια, όμως, πού αρχίζει το σοβαρό και πού τελειώνει το γελοίο του πράγματος;
Φυσικά, εάν μιλάμε με όρους απτής διεθνούς πολιτικής, αυτό, που εν προκειμένω είναι όντως σοβαρό, είναι ότι το νέο Σύνταγμα παύει να αντιμετωπίζει την ενοποίηση της κορεατικής χερσονήσου ως εθνικό στόχο, με τον Νότο να επανακάμπτει ως ένα νοητό «πεδίο μάχης» (μια δυστοπική «Waste Land», αν θέλετε) και τη Σεούλ (μοναδικά πολυάνθρωπη και συνοριακή) ως ενδεχόμενο «πρώτο θύμα» ενός μελλοντικού παγκόσμιου πολέμου στην Ασία – μια οπτική που σίγουρα ξενίζει, αν σκεφτεί κανείς ότι λίγα μόλις χρόνια πριν ο Κιμ υποδεχόταν με αγκαλιές και φιλιά στην Pyongyang τον τότε πρόεδρο της Νότιας Κορέας Moon Jae-in, ως ηγέτη ενός ενιαίου έθνους που το χώρισε η ιστορική συγκυρία και παρέμενε ταγμένο στην υπόθεση της ενότητας.
Ή με άλλα λόγια, το νέο Σύνταγμα υποκαθιστά ρητά μια οπτική ενότητας με μια οπτική κατάκτησης και κατά τούτο συμβάλλει στη γενική εικόνα ότι τα σύννεφα πυκνώνουν όχι μόνο στην Ευρώπη, αλλά και στην Ασία. Σύμφωνοι, πώς όμως συνάδει με τη σοβαρότητα όλων αυτών η σαν γελοιογραφία εικόνα του Kim να αφήνει οδηγίες για Αρμαγεδδώνα μετά θάνατον; Λοιπόν, δεν είναι και τόσο καρτουνίστικο, στην πραγματικότητα η Βόρεια Κορέα αλλάζει μια «πυρηνική ρητορική», στην οποία είχε επενδύσει επί χρόνια, χωρίς να την παίρνουν ποτέ στα σοβαρά. Και ο χρόνος δεν είναι τυχαίος.
Γιατί, βέβαια, η Βόρεια Κορέα πρόσεξε τι συνέβη, όταν, με αφορμή τον πόλεμο στην Ουκρανία, μια πυρηνική υπερδύναμη όπως η Ρωσία πήγε να παίξει de novo το «πυρηνικό χαρτί» και μάλιστα όχι μόνο στα λόγια, αλλά αλλάζοντας επίσημα το πυρηνικό της δόγμα, κάνοντας απλούστερες τις προϋποθέσεις για ένα πυρηνικό χτύπημα. Είδε δηλαδή ότι ακόμα μία φορά (όπως συνέβη πάντοτε στο παρελθόν, πλην της ειδικής περίπτωσης της κρίσης της Κούβας το 1962) δεν κουνήθηκε φύλλο στη Δύση και κανείς δεν άρχισε να ξενυχτάει κοιτώντας το ρολόι.
Και ο λόγος, βέβαια, είναι ότι κάθε «πυρηνικός διαλογισμός» μοιραία καταλήγει σε μια ανάλυση έλλογων πιθανοτήτων εντός του δόγματος της «Αμοιβαίας Εξασφαλισμένης Καταστροφής» (MAD), με αποτέλεσμα η πυρηνική εμπλοκή να αξιολογείται σχεδόν πάντοτε στατιστικά μηδαμινή και ο λόγος που το ίδιο συνέβη και με την πρόσφατη «πυρηνική ρητορική» της Ρωσίας είναι ότι στη Δύση ο κ. Πούτιν εκλαμβάνεται ως έλλογος παίκτης και κανείς έλλογος παίκτης δεν ρίχνει (για το καλό του) πυρηνικά.
Ετσι στη Βόρεια Κορέα κάνουν τελικά «update» – επιχειρούν να εμβάλλουν αληθοφάνεια κινδύνου σε μια μέχρι τώρα άσφαιρη ρητορική. Γιατί μπορεί το δόγμα MAD να σημαίνει ότι κανείς έλλογος παίκτης δεν ρίχνει (για το καλό του) πυρηνικά, τι γίνεται όμως όταν ο υπολογισμός κείται πέραν ενός τέτοιου «καλού»; Είναι το ερώτημα τρόμου, τι θα έκανε ο Χίτλερ εάν, με όλα να καταρρέουν γύρω, είχε στο Führerbunker ένα «πυρηνικό κουμπί».
Γιατί μπορεί να μην υπάρχει ακριβής αναλογία, αλλά μιλάμε για τον ίδιο φοβικό μηχανισμό – τελικά φοβόμαστε αυτό που μπορούμε κατ’ ελάχιστον να καταλάβουμε και όλοι καταλαβαίνουμε τι θα έκανε ο Χίτλερ εάν είχε όντως «το κουμπί». Με άλλα λόγια, κάνοντας νόμο τον πυρηνικό Αρμαγεδδώνα και συνδέοντάς τον με το φυσικό τέλος του Kιμ, η Βόρεια Κορέα επενδύει και αυτή σε έναν φοβικό αυτοματισμό: προβάλει μια εικόνα όπου το κόστος ενός πυρηνικού ολέθρου έχει ήδη προεξοφληθεί.
Οχι ότι στέκει σαν συλλογισμός βέβαια (γιατί αν ο Kim πεθάνει, γιατί οι άλλοι να πεθάνουν και αυτοί;), υποχρεώνει όμως στην ίδια αμηχανία που θα προκαλούσε το ερώτημα, τι θα συνέβαινε εάν το Ιράν και οι Φρουροί της Επανάστασης είχαν όντως πυρηνικά όπλα και έξαφνα δολοφονείτο ο Khamenei. Και επειδή το ερώτημα προβληματίζει, η Βόρεια Κορέα προτείνει να φθάσει ο Kιμ τα 100! Εκτός βέβαια και εάν έτσι βάζουν σε βάρος τους ιδέες, γιατί ούτε ο Khamenei έφθασε τα 100.
