Το χρονικό μιας ντροπιαστικής καταδίκης από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο λόγω των αδιανόητων καθυστερήσεων στην απονομή δικαιοσύνης
Η Αμερική και ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ μπορεί να μην κέρδισαν τον πόλεμο με το Ιράν, η χώρα μας όμως σίγουρα τον έχασε!
Οχι πόλεμο με βόμβες και πυραύλους, αλλά έναν μεγάλο δικαστικό πόλεμο, όπου η ελληνική Δικαιοσύνη, η οποία έχει απολέσει πολλαπλώς το κύρος της το τελευταίο διάστημα, έχασε και αυτή τη μάχη, ενώ με τις αποφάσεις της εξέθεσε και τη χώρα μας σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Ο «ΑΔΕΚΑΣΤΟΣ» αποκαλύπτει μια απίστευτη ήττα της χώρας μας σε μια δικαστική μάχη όπου η Ελλάδα υποχρεώθηκε να αποζημιώσει το ιρανικό Δημόσιο λόγω της αδιανόητης καθυστέρησης των ελληνικών δικαστηρίων.
Οπως προκύπτει από το διατακτικό της απόφασης του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, η υπόθεση αφορά δικαστική αντιδικία της ελληνικής με την ιρανική τράπεζα, η οποία κράτησε περισσότερο από 33 χρόνια!
Και, βέβαια, δεν είναι η πρώτη φορά που η Ελλάδα καταδικάζεται από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για τις καθυστερήσεις στην απονομή της δικαιοσύνης, με πρόστιμα τα οποία επιβαρύνεται ο Ελληνας φορολογούμενος, όμως η συγκεκριμένη υπόθεση ξεπέρασε κάθε προηγούμενο στη βραδύτητα, καθώς ξεπέρασε τα 33 χρόνια, γεγονός πρωτοφανές.
Ας τα πάρουμε από την αρχή:
Η υπόθεση αφορούσε την τράπεζα Saderat Iran, η οποία ίδρυσε υποκατάστημα στην Αθήνα. Στις 7 Μαΐου 1980, η τότε Αγροτική Τράπεζα της Ελλάδας (ΑΤΕ) κατέθεσε αγωγή κατά της ιρανικής τράπεζας, ζητώντας αποζημίωση για «παράνομες πράξεις».
Στις 17 Σεπτεμβρίου 1980 η ιρανική τράπεζα πέρασε στην «αντεπίθεση» και κατέθεσε αγωγή κατά της ΑΤΕ, ενώ στις 22 Μαρτίου 1984 η ΑΤΕ αντέδρασε, καταθέτοντας δεύτερη αγωγή κατά της προσφεύγουσας τράπεζας του Ιράν για τόκους.
Η υπόθεση πέρασε από σαράντα κύμματα και εξελίχτηκε μέσα από αναβολές και καθυστερήσεις, μέχρι που το 2010 το Πρωτοδικείο της Αθήνας εξέδωσε απόφαση που υποχρέωνε την ιρανική τράπεζα να καταβάλλει στην ΑΤΕ ποσά 325.727,77 συν τόκους και 150.752,22 ευρω συν τόκους.
Ακολούθησε νέα προσφυγή της τράπεζας Saderat Iran, η οποία άσκησε έφεση, υποστηρίζοντας ότι οι αξιώσεις της ΑΤΕ είχαν παραγραφεί, σύμφωνα με την πενταετή προθεσμία παραγραφής, αμφισβητώντας την εφαρμογή του νόμου 4332/1929, που προέβλεπε εικοσαετή παραγραφή για τις εξιώσεις της ΑΤΕ.
Το Εφετείο απέρριψε την έφεση, κρίνοντας ότι οι ευνοϊκές για την ΑΤΕ διατάξεις εξακολουθούσαν να ισχύουν, παρά τη μετατροπή της σε ανώνυμη εταιρία το 1990, λόγω του ειδικού νομικού καθεστώτος της ως κύριου φορέα στήριξης της αγροτικής πίστης.
Ο Αρειος Πάγος επιβεβαίωσε την απόφαση του Εφετείου. Η ιρανική τράπεζα χρησιμοποίησε άλλα «όπλα» στη δικαστική αντιδικία με την ΑΤΕ και προσέφυγε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο (ΕΔΔΑ), επικαλούμενη παραβίαση δικαιωμάτων, λόγω της υπερβολικής διάρκειας της διαδικασίας και της έλλειψης αποτελεσματικής προσφυγής.
Τελικά, 45 χρόνια μετά, και συγκεκριμένα το 2025, δημοσιεύτηκε η απόφαση του ΕΔΔΑ, που έκρινε μεν την προσφυγή της τράπεζας του Ιράν ως απαράδεκτη, με το σκεπτικό ότι δεν διέθετε «υπάρχουσα περιουσία» ή «νόμιμη προσδοκία», αλλά απλά την ελπίδα ότι το χρέος της προς την ΑΤΕ δεν θα θεωρούνταν εισπράξιμο λόγω συντομότερης προθεσμίας παραγραφής.
Ωστόσο, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο διαπίστωσε παραβίαση της εύλογης διάρκειας της δίκης, καθώς η διαδικασία διήρκεσε περισσότερο από 33 χρόνια για τους δύο βαθμούς δικαιοδοσίας.
Επίσης, διαπίστωσε παραβίαση του άρθρου 13, καθώς το ελληνικό νομικό σύστημα δεν προσέφερε αποτελεσματικό ένδικο μέσο για την καταγγελία της υπερβολικής διάρκειας της διαδικασίας.
Τελικά, το 2025, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο επιδίκασε στην ιρανική τράπεζα 9.000 ευρώ για ηθική βλάβη και 3.075 ευρώ για δικαστικά έξοδα.
Από τη στήλη «Ο Αδέκαστος» της «Δημοκρατίας»
