Στη νέα γειτονιά που μετακόμισα -ανάθεμά με πόσες έχω αλλάξει απ’ τα 17 μου που έφυγα απ’ το πατρικό- χρειάζεται να δρασκελίσω τα όρια του Παλαιού Φαλήρου και να σταθώ στη στάση «Σοφίας Μπεφόν» περιμένοντας στωικά πότε θα δεήσει να φανεί το «106», ν’ ανηφορίσουμε ο καθένας με τη διάθεσή του για του ΦΙΞ στη Συγγρού κι ύστερα να το κόψουμε προς Σύνταγμα με τα πόδια.
- Του Γιώργου Χατζηδημητρίου
Παραξενεύτηκα τις προάλλες και μια κι αργούσε πάλι το αστικό γύρισα κι έριξα μια ματιά στη μικρή πλατεΐτσα, όπου χάσκει έρημη η στήλη που κάποτε φιλοξενούσε τιμής ένεκεν μια προτομή. Κοντοστέκομαι και διαβάζω «Σοφία Μπεφόν 1966-2001, Ιπτάμενη Ιατρός ΕΚΑΒ». Και πιο κάτω «Αρετή δε καν θάνη τις, ουκ απόλλυται», που σημαίνει ότι το ηθικό χάρισμα, ακόμα κι αν χαθεί κανείς, δεν χάνεται.
Παραφράζοντας τον Εγγονόπουλο, θα λέγαμε ότι για να το καταλάβει αυτό ο ασπάλακας Σπυράδωνις Γεωργιάδης θα έπρεπε να είναι τουλάχιστον νεκρός. Γιατί η Μπεφόν -έψαξα κι έμαθα κι εγώ, δεν παριστάνω τον καμπόσο…-, μια δροσερή νέα γυναίκα γεμάτη κατάφαση στη ζωή, ήταν μια ιπτάμενη γιατρός του ΕΚΑΒ που έπεσε στο καθήκον στις 14 Ιανουαρίου 2001, όταν το ελικόπτερο που τη μετέφερε μαζί με άλλα τρία μέλη του πληρώματος και έναν ασθενή χάθηκε από τα ραντάρ ανοιχτά του Σουνίου.
Η Σοφία ήταν διασώστρια του ΕΚΑΒ στον μεγάλο σεισμό της Αθήνας τον Σεπτέμβριο του 1999, στο ναυάγιο του «Σαμίνα Εξπρές» το 2000, ενώ προσέφερε εθελοντικά τις υπηρεσίες της στους σεισμούς της Τουρκίας και όπου αλλού την καλούσαν η συνείδησή της και η αίσθηση του χρέους. Μεγάλωσε στο Παλαιό Φάληρο και το 1980 ο δήμος τίμησε αυτό το υπέροχο πλάσμα που ξεχείλιζε εντός της η διάθεση για προσφορά με το έπαθλο της καλύτερης μαθήτριας της πόλης.
Η Σοφία Μπεφόν είχε σπουδάσει για χρόνια μουσική, αλλά τελικά στράφηκε στην Ιατρική που τόσο αγαπούσε, επιλέγοντας την ειδικότητα της αναισθησιολόγου. Αρχισε από το Λαϊκό Νοσοκομείο και συνέχισε στο Αρεταίειο, ωστόσο η ευγενική ψυχή της την οδηγούσε στα Επείγοντα Περιστατικά με την ιδιότητα της γιατρού του ΕΚΑΒ. Ηθελε να είναι στην πρώτη γραμμή, από το μέρος των απελπισμένων που κοιτάζουν με απόγνωση τον ουρανό τις μέρες της κακοκαιρίας, περιμένοντας έναν λυτρωτικό οιωνό που θα σημάνει τη σωτηρία για τους ίδιους και τους δικούς τους.
Σχεδόν δύο μήνες μετά τη συντριβή του ελικοπτέρου, στις 18 Μαρτίου του 2001, ψαράδες εντόπισαν το άψυχο σώμα της Σοφίας Μπεφόν στην παραλία Μπάλος, των Χανίων. Το μέρος που, κατά τραγική ειρωνεία, ονειρευόταν κάποτε να ζήσει. Είχε αγαπήσει αυτόν τον τόπο από την πρώτη φορά που τον επισκέφθηκε και λογάριαζε όταν αποσυρθεί να στήσει το σπιτικό της σ’ αυτή την όμορφη γωνιά. Τα κύματα με στοργή πήραν το όμορφο νεανικό κορμί της και το εναπόθεσαν ευσπλαχνικά στη γη των ονείρων της. Παμφυλίας και Γοργοποτάμου χάσκει τώρα το έρημο βάθρο. Δεν είναι ντροπή, δήμαρχε;
Από τη στήλη «Σχοινί κορδόνι» της «δημοκρατίας»
