Τα εργοτάξια εδώ και μια 10ετία «έπνιξαν» την αγορά, έδιωξαν τους κατοίκους και τη ζωή στην περιοχή
Ρεπορτάζ
Αριστείδης Μάτιος
Φύσηξε ο Βαρδάρης» τραγουδούσε ο Νίκος Παπάζογλου, «έλα ένα βράδυ την υπόσχεση να πάρεις, πριν να τη σβήσει με σφουγγάρι ο Βαρδάρης» ο Δημήτρης Μητροπάνος. Η περιοχή του Βαρδαρίου, η πολυτραγουδισμένη, ιστορική αυτή γειτονιά της πόλης, αποτελεί ακόμη μια γωνιά της πόλης που πλέον βουλιάζει στην παρακμή.
Το άγαλμα του βασιλιά Κωνσταντίνου πάνω στο περήφανο άτι του, κρυμμένο μέσα στα κουβούκλια των κατασκευαστικών εταιριών του μετρό, αποδίδει μια χαρακτηριστική εικόνα της περιοχής. Η ύπαρξη των εργοταξίων του μετρό επί δέκα χρόνια «στράγγισε» τους καταστηματάρχες, έδιωξε σε άλλες περιοχές της πόλης κατοίκους που για γενιές μεγάλωσαν στην ιστορική συνοικία, μηδένισε την ανάπτυξη και τη ζωή στην περιοχή. «Μέχρι και οι… οίκοι ανοχής άλλαξαν στέγη» λέει χαριτολογώντας ο Δημήτρης Μίμης, ένας από τους ελάχιστους «πιστούς» που συνεχίζουν να ζουν στην περιοχή.
«Ρήμαξαν τα πάντα. Πάνε δέκα χρόνια, άλλαξαν πέντε κυβερνήσεις και οι τρύπες είναι ακόμη εδώ. Χώρες ολόκληρες μετά από πολέμους ανοικοδομήθηκαν πιο γρήγορα από όσο έχει κάνει να τελειώσει το μετρό στη Θεσσαλονίκη» αναφέρει στη «δημοκρατία» ο Ισαάκ Παπαδόπουλος, ιδιοκτήτης του ψητοπωλείου Βαρδάρης. Σύμφωνα με τον ίδιο, η τοπική αγορά έχει καταρρεύσει και εννιά στα 10 ακίνητα είναι ξενοίκιαστα εδώ και πολλά χρόνια. «Οχι μόνο δεν έχουν βοηθήσει τους επιχειρηματίες να μείνουν, όπως υπόσχονταν οι διάφοροι πολιτικάντηδες, αλλά μας έχουν ξετινάξει στα πρόστιμα και στα δημοτικά τέλη» καταγγέλλει ο κ. Παπαδόπουλος. Τα κλειστά μαγαζιά, τα ψηλά κτίρια στα οποία κάποτε κανείς δεν έβρισκε ούτε… πλακάκι άδειο, πλέον ρημάζουν στο πέρααμα των χρόνων.
Στην περιοχή του Βαρδαρίου λειτουργεί και μία από τις ιστορικότερες αγορές της πόλης, η Αμερικάνικη Αγορά. Στρατιωτικά ρούχα, άρβυλα, στολές για πυροσβέστες και εργάτες οικοδομής. Κάποτε οι στοές με τα μαγαζάκια έσφυζαν από ζωή. Πλέον, πίσω από τις λαμαρίνες, οι ελάχιστες επιχειρήσεις που απέμειναν κρατιούνται από μια κλωστή.
Πάντως, υπάρχουν και κάποιοι αισιόδοξοι, όπως η Ευαγγελία Γαλάνη, που βλέπει το μετρό ως μια ευκαιρία να έρθει στο μέλλον η ανάπτυξη. «Το έργο κάποια στιγμή θα τελειώσει. Είναι σίγουρο ότι μετά και πάλι η αξία της περιοχής θα ανέβει σημαντικά, καθώς θα είναι πόλος έλξης τουριστών» τονίζει στη «δημοκρατία».
Το 24ωρο μανάβικο!
Σας ήρθε όρεξη για κάποιο φρούτο ή λαχανικό τα ξημερώματα; Κανένα πρόβλημα! Το 24ωρο μανάβικο της οικογένειας Ψωμιάδη εδώ και 60 χρόνια (!) παραμένει ανοιχτό 24 ώρες την ημέρα, 365 ημέρες τον χρόνο! «Η ιδέα ανήκει στον αείμνηστο παππού μου. Εδώ και δεκαετίες εξυπηρετούμε τις… μικρές ώρες τις λιγούρες των Θεσσαλονικιών. Πιο συχνοί πελάτες είναι οι… ξενύχτες και οι σύζυγοι εγκύων, που τρέχουν να ικανοποιήσουν περίεργες λιγούρες» λέει αστειευόμενος ο Χρήστος Ψωμιάδης.
Οι τρεις μετακομίσεις!
Ανάμεσα στα εργοτάξια του μετρό βρίσκεται ο ανδριάντας του αρχιστράτηγου του Ελληνικού Στρατού κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων και μετέπειτα βασιλιά της Ελλάδας, του Κωνσταντίνου Α΄. Πρόκειται για ένα έργο του γλύπτη Γεωργίου Δημητριάδη του Αθηναίου. Τοποθετήθηκε το 1940 λίγο πριν από την έναρξη του Ελληνοϊταλικού Πολέμου. Είναι ο μοναδικός από μάρμαρο έφιππος ανδριάντας στην Ελλάδα.
Ο συγκεκριμένος ανδριάντας έχει τη δική του ιστορία. Το άγαλμα έχει μετακινηθεί συνολικά τρεις φορές, μέχρι να καταλήξει στη σημερινή θέση του. Αρχικά, είχε τοποθετηθεί τη δεκαετία του 1940 στο πάρκο της ΧΑΝΘ. Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 ο Δήμος αποφασίζει τη μεταφορά του στην τότε πλατεία Βαρδαρίου, η οποία ήταν διαμορφωμένη σε μια μακρόστενη μεγάλη πλατεία. Με την πάροδο του χρόνου η νέα πλατεία δεν διευκόλυνε την αυξανόμενη κυκλοφορία των αυτοκινήτων και έτσι διαμορφώνεται εκ νέου, με τη διάνοιξη των δύο ρευμάτων κυκλοφορίας της οδού Εγνατίας, όπως είναι και σήμερα.
Το άγαλμα για τρίτη και τελευταία φορά θα μετακινηθεί στα τέλη της δεκαετίας του 1960 από το μέσον της πρώην μεγάλης πλατείας στη νησίδα, όπου βρίσκεται σήμερα.
Ανασφάλεια και βρόμα
Ανέκαθεν η περιοχή του Βαρδάρη ήταν χαρακτηρισμένη «μαύρη ζώνη» στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Από την εποχή των οίκων ανοχής ως σήμερα, όταν πέφτει το φως της ημέρας, κυριαρχούν ο φόβος και το αίσθημα της ανασφάλειας. Σύμφωνα με κατοίκους, είναι έντονη η παρουσία τοξικομανών, ενώ δεν λείπουν και τα κλεφτρόνια. Παράλληλα, η καθαριότητα σε πολλά σημεία και ειδικότερα στις γειτονιές αποτελεί σοβαρό ζήτημα και υποστηρίζουν ότι ο Δήμος Θεσσαλονίκης τούς θεωρεί πολίτες δεύτερης κατηγορίας.
